ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪਰਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਸਮਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾਨਿਵ

ਕਾਲਾਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਤਰ ਵਿਚ ਮਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜੋ।

ਆਵਾਹ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿ ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਮੂਲੇਨ ਕਿਨ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੁਲ੍ਕਸਮਰ੍ਪਣਂ

ਸ਼ਿਵ-ਤੱਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੋ, ਪਰ ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੇ ਭੇਟ ਕਰੋ।

ਪ੍ਰਦਦੀਤ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵ੍ਰਾਤੋਪਗਰ੍ਭਿਤਾਂ। ਏਕਯੈਵ ਯਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ

ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੱਤ-ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋਜਨਾਯੈ ਸ਼ਿਵੇ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਾਪਾਦਨਾਯ ਚ। ਦਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਵਕੁਮ੍ਭਾਭਿषੇਚਨਂ

ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਟਿਕਾਓਣ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਦਿਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਯੇ। ਸੁਮ੍ਭਾਨੀਸ਼ਾਦਿਕਾष੍ਠਾਸੁ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਨਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਖਿਆਰਥੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ; ਅਠ ਕਾਠ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ, ਨੌਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ।

ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੀਦਂ ਦਧ੍ਯੁਦਂ ਘृਤਸਾਗਰਂ। ਇਕ੍ਸ਼ੁਕਾਦਮ੍ਬਰੀਸ੍ਵਾਦੁਮਸ੍ਤੂਦਾਨष੍ਟਸਾਗਰਾਨ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ, ਖਾਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹਿ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਮਦਰਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਠ ਸਮੁੰਦਰ ਰੱਖੋ।

ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਦ੍ ਯਥਾਸਙ੍‌ਖ੍ਯਮष੍ਟੌ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਨਥ। ਏਕਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਨ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਂ

ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਠ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਟਿਕਾਓ; ਫਿਰ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਰੂਦਰ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ।

ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤ੍ਤਮੇਕਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੇਕਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੋਤ੍ਤਮਂ। ਸਪ੍ਤਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਮਾਨਮਨਨ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਮष੍ਟਮਂ

ਸੱਤਵਾਂ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਇਕ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਸੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਨਾਂ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਠਵਾਂ ਰੂਪ ਰੁਦਰ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਞ੍ਚ ਸ਼ਿਂਵਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਾਗਾਲਯਾਨ੍ ਦਿਗੀਸ਼ਸ੍ਯ ਰਚਿਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਪੇ

ਮੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਯਾਗ ਅਲਾਏ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਸਨਾਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਕਰਦ੍ਵਯਾਯਾਮਾਂ ਵੇਦੀਮष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਂ। ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਣਾਦ੍ਯਾਸਨੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਮਾਨਸਂ

ਕਰ ਦੇ ਦੋ ਵਿਅਪਾਰ ਲੰਬਾ ਅਤੇ ਅਠ ਉਂਗਲ ਉੱਚਾ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ, ਸ਼੍ਰੀਪਰਣ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਅਨੰਤ ਮਨ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍। ਕਾਞ੍ਚਿਕੌਦਨਮृਦ੍‌ਭਸ੍ਮਦੂਰ੍ਵਾਗੋਮਯਗੋਲਕੈਃ

ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਚੀ, ਚੌਲ, ਮਿੱਟੀ, ਭਸਮ, ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਗੋਮੈ ਦੇ ਗੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਦਧਿਤੋਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਞ੍ਛਨਂ ਤਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਾਨੁਕ੍ਰਮੇਣਾਥ ਹृਦਾ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼ਸ਼ਮ੍ਬਰੈ

ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਚੌਲ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਰਨਾ।

ਕਲਸੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਚ੍ਛਿष੍ਯਂ ਸ੍ਵਧਾਧਾਰਣਯਾਨ੍ਵਿਤਂ। ਪਰਿਧਾਪ੍ਯ ਸਿਨੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ

ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਉਣਾ।

ਪੂਰ੍ਵ੍ਵੋਦਿਤਾਸਨੇ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਵਵਦਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍। ਉष੍ਣੀषਂ ਯੋਗਪਟ੍ਟਞ੍ਚ ਮੁਕੁਟਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਰੀਂ ਘਟੀਂ

ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦੀ ਮੁੜ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਗ, ਯੋਗ ਪੱਟਾ, ਮਕੁਟ, ਛੁਰੀ ਅਤੇ ਘੜਾ ਦੇ ਕੇ।

ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਪੁਸ੍ਤਕਾਦਿ ਸ਼ਿਵਿਕਾਦ੍ਯਧਿਕਾਰਕਂ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਦ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤ੍ਵਯਾ

ਅਕਸ਼ਮਾਲਾ, ਪੁਸਤਕ ਆਦਿ, ਸ਼ਿਵਿਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਕੇ, ਦীক্ষਾ, ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ।

ਸੁਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸਂਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਿਤਿ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ

ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਉਣਾ: 'ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ।'

ਵਿਘ੍ਨਜ੍ਵਾਲਾਪਨੋਦਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਨਾਂ ਯਥਾ। ਅਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਾਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਗੁਰੁਮੁਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾ

ਵਿਘਨਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਰਜ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।'

ਸਂਹਿਤਾਪਾਰਗਃ ਸੋऽਯਮਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਯਾ ਸ਼ਿਵ। ਤृਪ੍ਤਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਹੁਤੀਰ੍ਯਜੇਤ੍

'ਜੋ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਵ, ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ; ਮੰਤ੍ਰ ਚੱਕਰ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ।'

ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਨਿਜਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ। ਸ਼ਿष੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪਾਣਿਸ੍ਥਾ ਅਹ੍ਗੁਲष੍ਠਾਦ੍ਯਙ੍ਗੁਲੀਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਉਣਾ; ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖਣੀਆਂ।

ਲਾਤ੍ਰ੍ਛਯੇਦੁਪਬਦ੍ਧਾਯ ਦਗ੍ਧਦਰ੍ਭਾਗ੍ਰਸ਼ਮ੍ਬਰੈਃ। ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਕਰੇ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕਾਰਯੇਦਮੁਂ

ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਲਿਆ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਟਿੱਪ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ; ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਵਾਉਣਾ।

ਕੁਮ੍ਭੇऽਨਲੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸ੍ਵਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍। ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ

ਕੁੰਭ, ਅੱਗ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ — ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ; ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ।

ਭੂਪਬਨ੍ਮਾਨਵਾਦੀਨਾਮਭਿषੇਕਾਦਬੀਪ੍ਸਿਤਂ। ਆਂ ਸ਼੍ਰਾਂ ਸ਼੍ਰੌਂ ਪਸ਼ੁਂ ਹੂਂ ਫਡਿਤਿ ਅਸ੍ਤ੍ਰਰਾਜਾਭਿषੇਕਤਃ

ਰਾਜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਆਦਿ ਲਈ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਮਨਚਾਹਾ ਹੈ; 'ਆਂ ਸ਼੍ਰਾਂ ਸ਼੍ਰੌਂ ਪਸ਼ੁਂ ਹੂੰ ਫਟ' — ਸ਼ਸਤਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਅਭਿषਿਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਾਦਿਕਾਨ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰ੍ਯ੍ਯਾਦਿਨਿਰ੍ਘਾषੈਃ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਕੇ

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣਾ।

ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਬਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰਨ੍। ਵਰ੍षਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜ੍ਜਿਤਂ

ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ —

ਘृਤਾਭ੍ਯਙ੍ਗੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਪਾਵਕੇ। ਆਢਕੇਨ ਘृਤਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਵ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਸੁਰੋ ਭਵੇਤ੍

ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਭਿਅੰਗਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਢਕ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਨ੍ਦਨੇਨਾਨੁਲਿਪ੍ਯਾਥ ਨਾਨ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਥਾ। ਅਲ੍ਪਾਯਾਸਨ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿ ਸ੍ਤੁਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਨਾਂਦੀ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਦਾ ਹੀ ਥੋੜੀ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਤੀਤਾਨਾਗਤਜ੍ਞਾਨਮਨ੍ਤ੍ਰਧੀਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਦਾਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਰ੍ਣੇ ਹृਤੇ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ

ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਮਝ, ਬੁਧੀ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਖਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਨਤੀਜੇ ਪਤਾ ਲਗਦੇ ਹਨ।

ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਜੀਵੋ ਮੂਲਧਾਤੁਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿਧੀਃ। ਪਞ੍ਚਾਦੌ ਭੂਤਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿ ਸ਼ੇष ਚੈਵਂ ਜਪਾਦਿਕਂ

ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮੂਲ ਤੱਤ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਪੰਜ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਭੂਤ ਆਦਿ ਤੱਤ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਜਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਏਕਤ੍ਰਿਕਾਤਿਤ੍ਰਿਕਾਨ੍ਤੇ ਪਦੇ ਦ੍ਵਿਪਮਕਾਨ੍ਤਕੇ। ਅਸ਼ੁਭਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਮਧ੍ਯੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਤ੍ਰਿषੁ ਨृਪਃ ਸ਼ੁਭਃ

ਇੱਕ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਾਂ ਜੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਾੜਾ ਫਲ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਮਧਯਮ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।