ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੈਲੂषਂ ਦੁਪ੍ਟਗਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੁਤੀਰਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਤਕ੍ਸ਼ਞ੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਦੇਸ਼ਯੋਃ

ਉਹ ਨਾਟਕੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤਕਸ਼ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਗਿਆ।

ਭਰਤੋਗਾਤ੍ਸਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਪੂਜਯਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਰਾਮੋ ਦੁष੍ਟਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਾਲ੍ਯ ਮਾਨਵਃ

ਭਰਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਸਮੇਤ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਚਲ ਪਿਆ; ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਇਨਸਾਫ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।

ਪੁਤ੍ਰੌ ਕੁਸ਼ਲ੍ਵੌ ਜਾਤੌ ਵਾਲ੍ਮੀਕੇਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਰੌ। ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਤੌ ਸੁਚਰਿਤਸ਼੍ਰਵਾਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਤੂਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਚੱਲੀ।

ਰਾਜ੍ਯੇਭਿषਿਚ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ। ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਤਾਨਿ ਚ

ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ 'ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਹਾਂ'; ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।

ਅਗ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਹਰਿਵਂਸ਼ਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼ਯਾਮਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾਭ੍ਯਮ੍ਬੁਜਾਦਜਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਤ੍ਰਿਸ੍ਤਤਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਜ੍ਜਾਤਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ

ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿ, ਫਿਰ ਸੋਮਾ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਜਨਮਿਆ।

ਤਸ੍ਮਾਦਾਯੁਰਭੂਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਹੁषੋऽਤੋ ਯਯਾਤਿਕਃ। ਯਦੁਞ੍ਚ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਯਾਨੀ ਵ੍ਯਜਾਯਤ

ਉਸ ਤੋਂ ਆਯੁ, ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਤੇ ਫਿਰ ਯਯਾਤਿ ਆਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਯਦੁ ਤੇ ਤੁਰਵਸੁ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜਨਮੀ।

ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਞ੍ਚਾਨੁਞ੍ਚ ਪੂਰੁਞ੍ਚ ਸ਼ਰ੍ਮ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ। ਯਦੋਃ ਕੁਲੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਦੁਤ੍ਤਮਃ

ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਅਨੁ ਤੇ ਪੂਰੁ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਦਵ ਆਏ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।

ਭੂਵੋ ਭਾਰਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਂ ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਵਸੁਦੇਵਤਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਡ੍‌ਗਰ੍ਭਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ

ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸਨ, ਜੋਗਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ।

ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਯਾ ਨੀਤਾ ਦੇਵਕੀਜਠਰਂ ਪੁਰਾ । ਅਭੂਚ੍ਚ ਸਪ੍ਤਮੋ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਜਠਰਾਦ੍ ਬਲਃ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ; ਤੇ ਸਤਵਾਂ ਗਰਭ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ, ਬਲਰਾਮ ਬਣਿਆ।

ਸਙ੍‌ਕ੍ਰਾਮਿਤੋऽਭੂਦ੍ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਂ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਤਤੋ ਇਰਿਃ । ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮ੍ਯਾਞ੍ਚ ਨਭਸਿ ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ

ਉਹ ਰੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਟਰਾਂਸਫਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੌਹਿਨੇਯਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅੰਧੇਰੇ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ।

ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਬਾਲੋ ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਕਃ । ਵਸੁਦੇਵਃ ਕਂਸਭਯਾਦ੍ਯਸੋਦਾਸ਼ਯਨੇऽਨਯਤ੍

ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।

ਯਸ਼ੋਦਾਵਾਲਿਕਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਦੇਵਕੀਸ਼ਯਨੇऽਨਯਤ੍ । ਕਂਸੋ ਬਾਲਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਞ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਏਪ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ

ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਕਂਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਥਰ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਰੀਤੋਪਿ ਸ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਗਰ੍ਭੋष੍ਟਮੋ ਮਮ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਸ਼ਰੀਣੀਂ ਵਾਚਂ ਮਤ੍ਤੋ ਗਰ੍ਭਾਸ੍ਤੁ ਮਾਰਿਤਾਃ

ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ, ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਗਰਭ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਂਸ ਨੇ ਗਰਭਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸਮਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਿਵਾਹਸਮਯੇਰਿਤਾਃ। ਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਬਾਲਿਕਾ ਕਂਸਮਾਕਸ਼ਸ੍ਥਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍

ਜੋ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਪਰ ਜਦ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕਂਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਕਿਂ ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਯਾ ਕਂਸ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਧਿष੍ਯਤਿ। ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਭੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੂਭਾਰਹਰਣਾਯ ਸਃ

ਕਂਸ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵਸਵ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਚ ਸੁਮ੍ਭਾਦੀਨ੍ ਹਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ। ਆਰ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਵੇਦਗਰ੍ਭਾ ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਪਿ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਲੋਂ ਸੁੰਭ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ; ਉਹ ਆਰਿਆ, ਦੁਰਗਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਵੀ ਹੈ।

ਭਦ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੋਮ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰੀ ਨੈਕਬਾਹੁਰ੍ਨਮਾਮਿ ਤਾਮ੍। ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਉਹ ਭਦਰਾ, ਖਸ਼ੋਮਿਆ, ਖਸ਼ੇਮਕਰੀ, ਕਈ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਂਸੋਪਿ ਪੂਤਨਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੈषਯਦ੍ ਬਾਲਨਾਸ਼ਨੇ। ਯਸ਼ੋਦਾਪਤਿਨਨ੍ਦਾਯ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਚਾਰ੍ਪਿਤੌ

ਕੰਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਨੰਦ, ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸੌਂਪੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ ਸਂਸਾਦੇਰ੍ਭੀਤੇਨੈਵ ਹਿ ਗੋਕੁਲੇ। ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚੇਰਤੁਸ੍ਤੌ ਗੋਭਿਰ੍ਗੋਪਾਲਕੈਃ ਸਹ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।

ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਾਲੌ ਗੋਪਾਲੌ ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੋਲੂਖਲੇ ਬਦ੍ਧੋ ਦਾਮ੍ਨਾ ਵ੍ਯਗ੍ਰਯਸ਼ੋਦਯਾ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਗੋਪ ਬਣ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਉਲੂਖਲ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨਮਧ੍ਯੇऽਗਾਦ੍ ਭਗ੍ਨੌ ਚ ਯਮਲਾਰ੍ਜੁਨੌ। ਪਰਿਵृਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕਟਃ ਪਾਦਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਸ੍ਤਨਾਰ੍ਥਿਨਾ

ਉਹ ਯਮਲਾਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦਰਖ਼ਤ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪੂਤਨਾ ਸ੍ਤਨਪਾਨੇਨ ਸਾ ਹਤਾ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ। ਵृਨ੍ਦਾਵਨਗਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਕਾਲਿਯਂ ਯਮੁਨਾਹ੍ਰਦਾਤ੍

ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਮਾਰਣ ਆਈ ਸੀ, ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਹ੍ਰਦ ਵਿਚ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।

ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਿਃ ਸਾਰ੍ਯ ਚਾਬ੍ਧਿਸ੍ਥਞ੍ਚਕਾਰ ਬਲਸਂਸ੍ਤੁਤਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਤਾਲਵਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਕਗਰ੍ਦ੍ਦਭਮ੍

ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਹਰਾਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਾਲਵਨ ਨੂੰ ਧੇਨੁਕ ਗਧਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਰਿष੍ਟਵृषਭਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਿਨਂ ਹਯਰੂਪਿਣਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਰੋਤ੍ਸਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਰਿਤੋ ਗੋਤ੍ਰਯਜ੍ਞਕਃ

ਅਰਿਸ਼ਟ ਵੱਛ ਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਘੋੜਾ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਸਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗੋਤ੍ਰ ਦਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।

ਪਰ੍ਵਤਂ ਘਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ ਵृਪ੍ਟਿਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਾ। ਨਮਸ੍ਕृਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋऽਥਾਰ੍ਜੁਨੋਰ੍ਪਿਤਃ

ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਆਈ ਮੀਂਹ ਰੋਕੀ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ੍ਸਵਸ੍ਤੁ ਤੁष੍ਟੇਨ ਭੂਯਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਾਰਿਤਃ। ਰਥਸ੍ਥੋ ਮਥੁਰਾਞ੍ਚਾਗਾਤ੍ ਕਂਸੋਕ੍ਤਾਕ੍ਰੂਰਸਂਸ੍ਤੁਤਃ

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਤਸਵ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ, ਕੰਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਗੋਪੀਭਿਰਨੁਰਕ੍ਤਾਬਿਃ ਕ੍ਰੀਡਿਤਾਭਿਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰਜਕਂ ਚਾਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਇਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਗ੍ਰਹੀਤ੍

ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਖੇਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧੋਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰਾਇਆ ਤੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ।

ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਮਾਲਾਭृਨ੍ਮਾਲਾਕਾਰੇ ਵਰਨ੍ਦਦੌ। ਦਤ੍ਤਾਨੁਲੇਪਨਾਂ ਕੁਬ੍ਜਾਮृਜੁਂ ਚਕ੍ਰੇऽਹਨਦ੍ ਗਜਮ੍

ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਤੇ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਕੁਬਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੇਪ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਮਤ੍ਤਂ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਰਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ। ਕਂਸਾਦੀਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚ ਮਞ੍ਚਸ੍ਥਾਨਾਂ ਨਿਯੁਦ੍ਧਕਮ੍

ਉਹ ਰੰਗ ਭੂਮੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਮੱਤ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਕੰਸ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਜੋ ਮੰਚ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲੜੀ।