ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਲਵਾਃ ਸ਼षਸਾਃ ਵਰ੍ਣਾਃ षਡ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਪਦਾਨਿ ਪ੍ਰਣਵਾਦੀਨਿ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍‌ਖ੍ਯਯਾ

ਰ, ਲ, ਵ, ਸ਼, ਷, ਅਤੇ ਸ — ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਦ ਇਕਵੀਹ ਹਨ।

ਓਂ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵੇ ਹਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਈਸ਼ਾਨਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਅਘੋਰਹृਦਯਾਯ ਵਾਮਦੇਵਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਓਂ ਨਮੋ ਨਮੋ ਗੁਹ੍ਯਾਤਿਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੋਪ੍ਤ੍ਰੇ ਅਨਿਧਨਾਯ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪਾਯ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਭਾਵੇਨ ਓਂ ਵ੍ਯੋਮ। ਓਂ ਰੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਞ੍ਚ ਸ੍ਵਰੂਪਮਥ ਕਥ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ

'ਓṃ ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸਰਵ ਪ੍ਰਭਵੇ, ਹੰ ਸ਼ਿਵਾਯ, ਈਸ਼ਾਨ ਮੂੜ੍ਹਾ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਵਕਤ੍ਰਾ, ਅਘੋਰਾ ਹਿਰਦੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਗੁਪਤ, ਸਦਯੋਜਾਤ ਮੂਰਤੀ; ਓṃ ਨਮੋ ਨਮੋ ਗੁਪਤ ਤੋਂ ਵੀ ਗੁਪਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਬਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋਤੀ ਰੂਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਭਾਵ ਨਾਲ: ਓṃ ਆਕਾਸ਼। ਓṃ ਹੁਣ ਰੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਰਵਭਵ ਉਦਭਵ।'

ਵਜ੍ਰਦੇਹਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਦ੍ਧਾਤਾ ਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮਸੁਪ੍ਰਭਾਃ। ਵਟੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਨਾਮਾ ਚ ਪਰਮਾਕ੍ਸ਼ਰਸਞ੍‌ਜ੍ਞਕਃ

ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ; ਵਟੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਅੱਖਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਿਵੋ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰੇਵ ਚ। ਅਦृष੍ਟਰੂਪਨਾਮਾਨੌ ਤਥਾऽਨ੍ਯੋ ਰੂਪਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ

ਸ਼ਿਵ, ਸਸ਼ਿਵ, ਬਭਰੂ, ਅਕਸ਼ਯ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ; ਦੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।

ਮਨੋਨ੍ਮਨੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਡ੍ਗਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ। ਕਲ੍ਯਾਣ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ

ਮਨੋਨਮਨਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਿਤ੍ਰੰਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਲਿਆਣ — ਇਹ ਪਚਵੀਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਘੋਰਾਮਰੌ ਵੀਜੇ ਨਾਡ੍ਯੌ ਦ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਯਥਾ। ਪੂषਾ ਚ ਹਸ੍ਤਿਜਿਹ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਯਾਨਨਾਗੌ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨੌ

ਮੰਤਰ, ਘੋਰਾਮਰਉ, ਦੋ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਡੀਆਂ: ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਸਤੀਜਿਹਵਾ, ਵਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੰਜਨ।

ਵਿषਯੋ ਰੂਪਮੇਵੈਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ ਪਾਦਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰੂਪਞ੍ਚ ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ

ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਅੱਖ। ਸ਼ਬਦ, ਸਪਰਸ਼, ਅਤੇ ਰੂਪ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ।

ਅਵਸ੍ਥਾऽਤ੍ਰ ਸੁषੁਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ। ਵਿਦ੍ਯਾਮਧ੍ਯਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਯੇਦ੍ਭਵਨਾਦਿਕਂ

ਇੱਥੇ ਅਵਸਥਾ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਹੈ; ਰੂਦਰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ, ਭਵਨ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ।

ਤਾਡਨਂ ਛੇਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਞ੍ਚਾਪਿ ਯੋਜਨਂ। ਆਕृष੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹृਤ੍‌ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਤਃ

ਉਥੇ, ਮਾਰਨਾ, ਕੱਟਣਾ, ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ, ਜੋੜਨਾ; ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫੜੋ।

ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਸਙਗृਹ੍ਯ ਕਲਾਂ ਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਰੁਦ੍ਰਂ ਕਾਰਣਮਾਵਾਹ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਪ੍ਰਤਿ

ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੂੰਡ ਵਿਚ ਰੱਖੋ; ਰੂਦਰ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।

ਪਿਤ੍ਰੋਰਾਵਾਹਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹृਦਯੇ ਤਾਡਯੇਚ੍ਛਿਸ਼ੁਂ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਦਾਤ੍ਮਨਿ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍

ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖੋ; ਪਿਛਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾਓ।

ਆਕृष੍ਯਾਦਾਯ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾऽऽਤ੍ਮਨਿ ਯੋਜਯੇਤ੍। ਵਾਮਯਾ ਯੋਜਯੇਦ੍ ਯੋਨੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਨ੍ਤਤਃ

ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜੋ; ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਜੋੜੋ, ਦਵਾਦਸ਼ਾਂਤ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ।

ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਦੇਹਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਜਨ੍ਮਾਧਿਕਾਰਮੇਵ ਚ। ਭੋਗਂ ਲਯਨ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੋਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ਼ੋਧਨਂ

ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਜਨਮ ਦਾ ਹੱਕ ਬਣਾਓ, ਸੁਖ, ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਨਾਡੀ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਅਤੇ ਤੱਤ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰੋ।

ਨਿਃ ਸ਼ੇषਮਲਕਰ੍ਮ੍ਮਾਦਿਪਾਸ਼ਬਨ੍ਧਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ। ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਯਜੇਤ ਸ਼ਤਮਾਹੁਤੀਃ

ਸਾਰੇ ਮਲ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੰਧਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੌ ਹਵਨ ਕਰੋ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ਼ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਂ ਮਲਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਿਰੋਹਿਤਾਂ। ਛੇਦਨਂ ਮਰ੍ਦ੍ਦਨਂ ਤੇषਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲੀਕਰਣਂ ਤਥਾ

ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਢਿੱਲੇ ਕਰੋ, ਮਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੋ, ਕੱਟੋ, ਕੁੱਟੋ ਅਤੇ ਗੋਲ ਕਰ ਦਿਓ।

ਦਾਹਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਰਾਭਾਵਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਥੋਦਿਤਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾਵਾਹਨਂ ਪੂਜਾ ਰੂਪਗਨ੍ਧਸਮਰ੍ਪਣਂ

ਜਲਾਉਣਾ, ਉਹ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਫ਼ਰਜ ਹੈ; ਰੂਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਭੇਟ ਕਰੋ।

ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਰੂਪਗਨ੍ਧੌ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਰੁਦ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਸਂਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੀਮਾਜ੍ਞਾਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਕਾਰਣਂ। ਵਿਧਾਯਾਤ੍ਮਨਿ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ਸੂਤ੍ਰੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍

“ਓṃ ਹ੍ਰੀṃ, ਰੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਦੱਖਣਾ—ਹੇ ਰੂਦਰ, ਸਵੀਕਾਰੋ! ਸਵਾਹਾ!” ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਾਕੇ, ਰੂਦਰ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਛੱਡੋ, ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾਓ ਅਤੇ ਪਾਸ਼-ਸੂਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।

ਵਿਨ੍ਦੁਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸृਜੇਤ੍ ਪਿਤਰੌ ਤਤਃ। ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮਸ੍ਤਵਿਧਿਪੂਰਣੀਂ

ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਦਿਓ, ਸਾਰੇ ਵਿਧੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੋ।

ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਂ ਤਾਡਨਾਦਿਕਂ। ਸ੍ਵਵੀਜਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੋਧਿਤਾ

ਜੋ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਤਾੜਨ ਆਦਿ ਕਰੋ; ਖਾਸ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਵਰਤੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਅਥੈਕਤਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਲਘੁਤ੍ਵਾਦੁਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ । ਸੂਤ੍ਰਬਨ੍ਧਾਦਿ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਯਥਾਯੋਗਂ ਨਿਜਾਤ੍ਮਨਾ

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਇਕ ਤੱਤ ਵਾਲੀ ਦীক্ষਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਸੂਤਰ ਬੰਨਣ ਆਦਿ, ਹਰ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।

ਕਾਲਾਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪਰਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਸਮਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਸੂਤ੍ਰੇ ਮਣਿਗਣਾਨਿਵ

ਕਾਲਾਗਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਤਰ ਵਿਚ ਮਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋੜੋ।

ਆਵਾਹ੍ਯ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਦਿ ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਦਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਮੂਲੇਨ ਕਿਨ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੁਲ੍ਕਸਮਰ੍ਪਣਂ

ਸ਼ਿਵ-ਤੱਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਆਦਿ ਵਿਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੋ, ਪਰ ਮੂਲ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੇ ਭੇਟ ਕਰੋ।

ਪ੍ਰਦਦੀਤ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵ੍ਰਾਤੋਪਗਰ੍ਭਿਤਾਂ। ਏਕਯੈਵ ਯਯਾ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵ੍ਵਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ

ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੱਤ-ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋਜਨਾਯੈ ਸ਼ਿਵੇ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਾਪਾਦਨਾਯ ਚ। ਦਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਵਕੁਮ੍ਭਾਭਿषੇਚਨਂ

ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਟਿਕਾਓਣ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਭੇਟ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ-ਕੁੰਭ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਯਾਦਿਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਯੇ। ਸੁਮ੍ਭਾਨੀਸ਼ਾਦਿਕਾष੍ਠਾਸੁ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋ ਨਵ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਖਿਆਰਥੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ; ਅਠ ਕਾਠ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ, ਨੌਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੋ।

ਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਾਰੋਦਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੀਦਂ ਦਧ੍ਯੁਦਂ ਘृਤਸਾਗਰਂ। ਇਕ੍ਸ਼ੁਕਾਦਮ੍ਬਰੀਸ੍ਵਾਦੁਮਸ੍ਤੂਦਾਨष੍ਟਸਾਗਰਾਨ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ, ਖਾਰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦੁੱਧ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਹਿ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਘੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਮਦਰਾ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਦ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਠ ਸਮੁੰਦਰ ਰੱਖੋ।

ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਦ੍ ਯਥਾਸਙ੍‌ਖ੍ਯਮष੍ਟੌ ਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾਨਥ। ਏਕਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਨ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਕਂ

ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਠ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਟਿਕਾਓ; ਫਿਰ ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਰੂਦਰ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ।

ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤ੍ਤਮੇਕਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੇਕਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵੋਤ੍ਤਮਂ। ਸਪ੍ਤਮਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਮਾਨਮਨਨ੍ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਮष੍ਟਮਂ

ਸੱਤਵਾਂ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਮੂਰਤੀ, ਇਕ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਸੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਮ ਨਾਂ 'ਅਨੰਤ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਠਵਾਂ ਰੂਪ ਰੁਦਰ ਹੈ।

ਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਞ੍ਚ ਸ਼ਿਂਵਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਯਾਗਾਲਯਾਨ੍ ਦਿਗੀਸ਼ਸ੍ਯ ਰਚਿਤੇ ਸ੍ਨਾਨਮਣ੍ਡਪੇ

ਮੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਯਾਗ ਅਲਾਏ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਸਨਾਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।