ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਸੁषੁਮ੍ਣਾ ਚ ਨਾਡ੍ਯੌ ਦ੍ਵੌ ਮਾਰੁਤੌ ਤਥਾ। ਸਮਾਨੋਦਾਨਨਾਮਾਨੌ ਰਸਨਾਪਾਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ

ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਦੋ ਨਾਡੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਦੋ ਵਾਤਾਂ ਹਨ; ਸਮਾਨ ਤੇ ਉਦਾਨ ਨਾਮ, ਜੀਭ ਤੇ ਮਲਦਵਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਹਨ।

ਰਸਸ੍ਤੁ ਵਿषਯੋ ਰੂਪਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਸਾ ਗੁਣਾਃ। ਮਣ੍ਡਲਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲਂ ਤਚ੍ਚ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਙ੍ਕਿਤਂ ਸਿਤਂ

ਸਵਾਦ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਰੂਪ, ਧੁਨੀ, ਛੂਹ, ਸਵਾਦ—ਇਹ ਗੁਣ ਹਨ; ਮੰਡਲ ਗੋਲ ਹੈ, ਕਮਲ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਤੇ ਚਿੱਟਾ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਵਸ੍ਥਾਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਾਂ ਕਾਰਣਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਂ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨ੍ਤਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭੁਵਨਾਦਿਕਂ

ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਨ ਗਰੁੜਧਵਜ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਦਿਕਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਧਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਨੁਕੂਲੇਨ ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯੇਦਿਤਿ। ਤਤੋ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵਾਗੀਸ਼ਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਾਗੀਸ਼ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰ।

ਆਵਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਾਡਯੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਂ ਫਟ੍ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦਪ੍ਯਨੇਨੈਵ ਚੈਤਨ੍ਯਂ ਵਿਭਜੇਤ੍ਤਤਃ

ਆਹਵਾਨ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਦੇ ਕੇ, ਚੇਲੇ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰ। ਓਂ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਂ ਫਟ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਵੰਡ।

ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਾਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਯਾऽਙ੍ਕੁਸ਼ਮੁਦ੍ਰਯਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹੋਂ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍ । ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇਨ ਹृਦਾਕृष੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਪੁਟਿਤਾਤ੍ਮਨਾ

ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ; ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹੋਂ ਹ੍ਰੂੰ ਫਟ। ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ, ਇਉਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ।

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਮੋਨ੍ਤੇਨ ਨਿਜਾਤ੍ਮਨਿ ਨਿਯੋਜਯੇਤ੍ । ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹੋਮ੍ ਆਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਪਿਤृਸਂਯੋਗਂ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵੋਦ੍ਭਵਾਖ੍ਯਯਾ

ਉਸ ਨੂੰ ਨਮ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹੋਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਦਭਵ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ।

ਵਾਮਯਾ ਤਦਨੇਨੈਵ ਦੇਵੀਗਰ੍ਭੇ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹਾਂ ਆਤ੍ਮਨ ਨਮਃ। ਦੇਹੋਤ੍ਪਤ੍ਤੌ ਹृਦਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਜਨ੍ਮਨਾ ਤਥਾ

ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਓਂ ਹਾਂ ਹਂ ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਸ਼ਿਖਯਾ ਵਾਧਿਕਾਰਾਯ ਭੋਗਾਯ ਕਵਚਾਣੁਨਾ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਹृਦਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਸ਼ਿਖਾ ਨਾਲ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ, ਭੋਗ ਲਈ ਕਵਚ ਦੇ ਅਣੂ ਨਾਲ; ਤੱਤਵ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ।

ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਸ਼ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕृਤ੍ਯੈਵਂ ਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍। ਏਵਂ ਪਾਸ਼ਵਿਯੋਗੇऽਪਿ ਤਤਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਮਜਪ੍ਤਯਾ

ਸਿਰ ਨਾਲ, ਫਾਂਸ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰ। ਇਉਂ ਹੀ, ਫਾਂਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਲਈ, ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਪ ਕਰ।

ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਂਰ੍ਯ੍ਯਾ ਕਲਾਬੀਜਵਤਾ ਯਥਾ। ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਕਲਾਪਾਸ਼ਾਯ ਹਃ ਫਟ੍। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤੁਲੀਕृਤ੍ਯ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟੋ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਓṃ ਹ੍ਰੀṃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਲਾ ਪਾਸ਼ਾ ਹਹ ਫਟ' — ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਕਰ ਦਿਓ।

ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇ ਸ੍ਰੁਵੇ ਦਤ੍ਵਾ ਕਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਹੋਮਯੇਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਪਾਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ

ਘੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ੍ਰੂਵ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ। ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਸ਼ ਦੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜ ਵਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਨਿषੇਧਾਰ੍ਥਂ ਦਦ੍ਯਾਦष੍ਟਾਹੁਤੀਸ੍ਤਤਃ। ਓਂ ਹਃ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਯ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍। ਹृਦਾਵਾਹ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਨਤਰ੍ਪਣੇ

ਕੁੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਅੱਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿਓ: 'ਓṃ ਹਹ ਅਸ੍ਤਰਾਯਾ ਹ੍ਰੂṃ ਫਟ'। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸੱਦ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰੋ।

ਪੂਰ੍ਵ੍ਵੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਧਿਕਾਰਸਮਰ੍ਪਣਂ। ਓਂ ਹਾਂ ਰਸਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਗृਹਾਣ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਨਿਃਸ਼ੇषਦਗ੍ਧਪਾਸ਼ਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਰਸ੍ਯ ਹਰੇ ਤ੍ਵਯਾ

ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ: 'ਓṃ ਹਾਂ ਰਸ ਸ਼ੁਲਕ ਗ੍ਰਹਾਣਾ ਸ੍ਵਾਹਾ'। ਹੇ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਪਾਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਾ ਰਹੇ।

ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਬਨ੍ਧਕਤ੍ਵੇਨ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਿਤਿ। ਤਤੋ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਚ

ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨਾ ਰਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਾਓ। ਫਿਰ, ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ।

ਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਧਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬੇਨ ਸਨ੍ਨਿਭਂ। ਸਂਹਾਰਮੁਦ੍ਰਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਵਿਧਾਯੋਦ੍ਭਵਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਬਾਂਹ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਦਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਦੇ ਚਕਰ ਵਾਂਗ, ਸੰਹਾਰ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਭਰਨ ਦੀ ਮুদ্রਾ ਧਾਰਨ ਕਰੋ।

ਸੂਤ੍ਰੇ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤੋਯਬਿਨ੍ਦੁਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪਿਤਰੌ ਵਹ੍ਨੇਃ ਪੂਜਿਤੌ ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ

ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਰੱਖੋ। ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜੋ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਸਨ੍ਧਾਨਮਥ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਕਲਯਾ ਸਹ। ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਣਯ ਤਦ੍ਯਥਾ

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਵਿਦਿਆ' ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਪੁਰਾਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਕਰੋ। ਇਹ ਕਰ ਕੇ, ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵਰਨਨ ਕਰੋ।

ਓਂ ਹੋਂ ਕ੍ਸ਼ੀਮਿਤਿ ਸਨ੍ਧਾਨਂ। ਰਾਗਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਨਿਯਤਿਃ ਕਲਯਾ ਸਹ। ਕਾਲੋ ਮਾਯਾ ਤਥਾऽਵਿਦ੍ਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਮਿਤਿ ਸਪ੍ਤਕਂ

'ਓṃ ਹੋṃ ਕ੍ਸ਼ੀ' ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਰਾਗ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਯਤੀ ਕਲਾ ਸਮੇਤ, ਕਾਲ, ਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਵਿਦਿਆ — ਇਹ ਸੱਤ ਤੱਤ ਹਨ।

ਰਲਵਾਃ ਸ਼षਸਾਃ ਵਰ੍ਣਾਃ षਡ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਪਦਾਨਿ ਪ੍ਰਣਵਾਦੀਨਿ ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍‌ਖ੍ਯਯਾ

ਰ, ਲ, ਵ, ਸ਼, ਷, ਅਤੇ ਸ — ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਛੇ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਪ੍ਰਣਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪਦ ਇਕਵੀਹ ਹਨ।

ਓਂ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਭਵੇ ਹਂ ਸ਼ਿਵਾਯ ਈਸ਼ਾਨਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਯ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਅਘੋਰਹृਦਯਾਯ ਵਾਮਦੇਵਗੁਹ੍ਯਾਯ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ਓਂ ਨਮੋ ਨਮੋ ਗੁਹ੍ਯਾਤਿਗੁਹ੍ਯਾਯ ਗੋਪ੍ਤ੍ਰੇ ਅਨਿਧਨਾਯ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪਾਯ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਭਾਵੇਨ ਓਂ ਵ੍ਯੋਮ। ਓਂ ਰੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਞ੍ਚ ਸ੍ਵਰੂਪਮਥ ਕਥ੍ਯਤੇ। ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਾਮਦੇਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਭਵੋਦ੍ਭਵਃ

'ਓṃ ਨਮਹ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸਰਵ ਪ੍ਰਭਵੇ, ਹੰ ਸ਼ਿਵਾਯ, ਈਸ਼ਾਨ ਮੂੜ੍ਹਾ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਵਕਤ੍ਰਾ, ਅਘੋਰਾ ਹਿਰਦੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਗੁਪਤ, ਸਦਯੋਜਾਤ ਮੂਰਤੀ; ਓṃ ਨਮੋ ਨਮੋ ਗੁਪਤ ਤੋਂ ਵੀ ਗੁਪਤ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਬਿਨਾਸੀ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋਤੀ ਰੂਪ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਭਾਵ ਨਾਲ: ਓṃ ਆਕਾਸ਼। ਓṃ ਹੁਣ ਰੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਵਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਰਵਭਵ ਉਦਭਵ।'

ਵਜ੍ਰਦੇਹਃ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਦ੍ਧਾਤਾ ਕ੍ਰਮਵਿਕ੍ਰਮਸੁਪ੍ਰਭਾਃ। ਵਟੁਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਨਾਮਾ ਚ ਪਰਮਾਕ੍ਸ਼ਰਸਞ੍‌ਜ੍ਞਕਃ

ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਰੀਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ; ਵਟੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਅੱਖਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਿਵੋ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰੇਵ ਚ। ਅਦृष੍ਟਰੂਪਨਾਮਾਨੌ ਤਥਾऽਨ੍ਯੋ ਰੂਪਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ

ਸ਼ਿਵ, ਸਸ਼ਿਵ, ਬਭਰੂ, ਅਕਸ਼ਯ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ; ਦੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ।

ਮਨੋਨ੍ਮਨੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਡ੍ਗਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ। ਕਲ੍ਯਾਣ ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ

ਮਨੋਨਮਨਾ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਚਿਤ੍ਰੰਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਲਿਆਣ — ਇਹ ਪਚਵੀਹ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਘੋਰਾਮਰੌ ਵੀਜੇ ਨਾਡ੍ਯੌ ਦ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਯਥਾ। ਪੂषਾ ਚ ਹਸ੍ਤਿਜਿਹ੍ਵਾ ਚ ਵ੍ਯਾਨਨਾਗੌ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨੌ

ਮੰਤਰ, ਘੋਰਾਮਰਉ, ਦੋ ਬੀਜ, ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਡੀਆਂ: ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਸਤੀਜਿਹਵਾ, ਵਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੰਜਨ।

ਵਿषਯੋ ਰੂਪਮੇਵੈਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ ਪਾਦਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰੂਪਞ੍ਚ ਤ੍ਰਯ ਏਤੇ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ

ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਅੱਖ। ਸ਼ਬਦ, ਸਪਰਸ਼, ਅਤੇ ਰੂਪ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ।

ਅਵਸ੍ਥਾऽਤ੍ਰ ਸੁषੁਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ। ਵਿਦ੍ਯਾਮਧ੍ਯਗਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਯੇਦ੍ਭਵਨਾਦਿਕਂ

ਇੱਥੇ ਅਵਸਥਾ ਸੁਸ਼ੁਪਤੀ ਹੈ; ਰੂਦਰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ, ਭਵਨ ਆਦਿ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ।

ਤਾਡਨਂ ਛੇਦਨਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਞ੍ਚਾਪਿ ਯੋਜਨਂ। ਆਕृष੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਹृਤ੍‌ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਤਃ

ਉਥੇ, ਮਾਰਨਾ, ਕੱਟਣਾ, ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ, ਜੋੜਨਾ; ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫੜੋ।