ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਓਂ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਾਂ ਆਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ । ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨੇ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧੂਮੇ ਜੁਹੁਯਾਦਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੇ ਸਧੂਮੇ ਤੁ ਹੋਮੋ ਵਹ੍ਨੌ ਨ ਸਿਧ੍ਯਤਿ

ਓṃ ਹਾਂ ਹਾਂ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਦੇ ਤੇਜ ਹੋਵੇ, ਇੱਛਤ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ। ਜੇ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਲਦੀ ਤੇ ਧੂੰਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਮ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਰ੍ਤ੍ਤਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇऽਨਲਃ। ਵਿਪਰੀਤਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗੀ ਚ ਭੂਮਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ

ਜੋ ਅੱਗ ਮ੍ਰਿਦੂ, ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਉਲਟ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚਿਹ੍ਨੈਰ੍ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯष੍ਯ ਕਲ੍ਮषਂ। ਪਾਪਭਕ੍ਸ਼ਣਹੋਮੇਨ ਦਹੇਦ੍ਵਾ ਤਂ ਭਵਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਪ-ਭੋਜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਪ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਿਜਤ੍ਵਾਪਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਭਾਵਨੇ। ਆਹਾਰਵੀਜ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧੌ ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ

ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾ ਬਣਨ ਦੀ ਦਾਤ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਧਿਆਨ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਬੀਜ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸੀਮਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਤੋ ਨਾਮਕਰਣਾਚ ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍। ਸ਼ਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਮੂਲੇਨ ਵੌषਡਾਦਿਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ

ਸੀਮੰਤ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰੋ; ਜੜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੰਜ ਸੌ ਤੇ ਵੌ਷ਦ ਆਦਿ ਨਾਲ ਦਸ-ਦਸ ਸੌ ਆਹੁਤੀਆਂ।

ਸ਼ਿਥਿਲੀਭੂਤਬਨ੍ਧਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਾਵੁਤ੍‌ਕਰ੍षਣਂ ਚ ਯਤ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਰੁਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਗਰ੍ਭਾਧਾਨਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ

ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸੂਤਰ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਰਭਾਧਾਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਉਣ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਤ੍ਰ੍ਯਾਤ੍ਮਗੁਣਵ੍ਯਕ੍ਤਿਰਿਹ ਪੁਂਸਵਨਂ ਮਤਂ। ਮਾਯਾਤ੍ਮਨੋਵਿਵੇਕੇਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੀਮਨ੍ਤਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ

ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਇੱਥੇ ਪੁੰਸਵਨ ਦੀ ਰਸਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਇਆ-ਸਵਭਾਵ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਗਿਆਨ, ਸੀਮੰਤ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਾਦਿਤਤ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਰੁਦ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵੀਕਾਰੋਜਨਨਂ ਮਤਂ। ਬੋਧਨਂ ਯਚ੍ਛਿਵਤ੍ਵੇਨ ਸ਼ਿਵਤ੍ਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਨੋ ਮਤਂ

ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਸ਼ਿਵਤਵ ਲਈ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।

ਸਂਹਾਰਮੁਦ੍ਰਯਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਹ੍ਨਿਕਣੋਪਮਂ। ਵਿਦਧੀਤ ਸਮਾਦਾਯ ਨਿਜੇ ਹृਦਯਪਙ੍ਕਜੇ

ਸੰਹਾਰ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਣ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰੋ।

ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਕਯੋਗੇਨ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍। ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਵਸ਼ੀਭਾਵਂ ਤਦਾ ਚ ਸ਼ਿਵਯੋਰ੍ਹृਦਿ

ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕ ਦੀ ਯੋਗ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਾਰਣਾਤ੍ਯਾਗਕ੍ਰਮਾਦ੍ਰੇਚਕਯੋਗਤਃ। ਨੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਦਾਯੋਦ੍ਭਵਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਤਿਆਗ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤੇ ਸਾਹ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਤਪੱਤੀ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੋ।

ਹृਤ੍‌ਸਮ੍ਪੁਟਿਤਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰੇਚਕੇਨ ਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਾਮ੍ਭੋਜਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍

ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਦੀ ਕੇਂਦਰ-ਕਰਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦੇਵੇ।

ਪੂਜਾਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਤਦੋਚਿਤਾਂ। ਪ੍ਰਣਤਿਞ੍ਚਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਿषਯਂ ਸਮਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਤਥਾ

ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇ ਅਤੇ ਵਚਨ ਸੁਣਾਏ।

ਦੇਵਂ ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਾਲ੍ਯਾਦਿਨ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍। ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਪੂਜਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਜੀਵਤਾਵਧਿ

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਵਰਤੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ-ਫਲ ਆਦਿ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰੇ; ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਸ਼ਿਵ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਲਬਾਲਿਸ਼ਵृਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਰੀਭੋਗਭੁਗ੍‌ਵ੍ਯਾਧਿਤਾਤ੍ਮਨਾਂ। ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦਦੀਤਾਰ੍ਥਂ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰਕਾਨ੍

ਬੱਚਿਆਂ, ਮੂਰਖਾਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਭੋਗ-ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ।

ਭੂਤਾਙ੍ਗਾਨਿ ਜਟਾਭਸ੍ਮਦਣ੍ਡਕੌਪੀਨਸਂਯਮਾਨ੍। ਈਸ਼ਾਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਹृਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਪਰਿਜਪ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ, ਜਟਾ, ਭਸਮ, ਡੰਡਾ, ਕਉਪੀਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਆਦਿ ਜਾਂ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਹੈ, ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਸਂਹਿਤਾਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਾਤ੍ਰੇष੍ਵਾਰੋਪ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍। ਸਮ੍ਪਾਦਿਤਦ੍ਰੁਤਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇਸ਼ਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍

ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਸਥੰਡਿਲਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਘਟਾਧਸ੍ਤਾਦਾਰੋਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਕਂ। ਸ਼ਿਵਾਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਦਦੀਤ ਵ੍ਰਤਿਨੇ ਗੁਰੁਃ

ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਘੜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਸਮਯਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਹ੍ਨਿਹੋਮਾਗਮਜ੍ਞਾਨਯੋਗ੍ਯਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦীক্ষਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅੱਗ-ਹਵਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ-ਗਿਆਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਅਥ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕੋ ਗੁਰੁਃ। ਦਧ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਰਮਾਂਸਮਦ੍ਯਾਦੇਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾऽਭ੍ਯਵਹਾਰਿਤਾ

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਹੀਂ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ।

ਗਜਾਸ਼੍ਵਾਰੋਹਣਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸ਼ੁਭਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਸ਼ੁਕਾਦਿਕਂ । ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਾਦਿਕਂ ਹੀਨਂ ਹੋਮੋ ਘੋਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ

ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ, ਜਾਂ ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਆਦਿ ਦੀ ਘਾਟ—ਇਹ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਦ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਖਮਣ੍ਡਪਂ। ਸ੍ਵਾਚਾਨ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇ ਵਿਧੌ

ਦੋ ਨਿੱਤ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿੱਤ ਕਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਯਤ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਮ ਕਰੇ।

ਤਤਃ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਿ। ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਗਂ ਪ੍ਰਾਚ੍ਚਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਘੜਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਮਣ੍ਡਲੋ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚ੍ਚਨਂ। ਤਰ੍ਪਣਂ ਪੂਜਨਂ ਵਹ੍ਨੇਃ ਪੂਰ੍ਣਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਰ੍ਪਣਂ

ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਸਥੰਡਿਲਾ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਰਪਣ ਦੇਵੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹਵਨ ਕਰੇ।

ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਦੋषਮੋषਾਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾष੍ਟਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ। ਹੁਤ੍ਵਾ ਹੂਂ ਸਮ੍ਪੁਟੇਨੈਵ ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦੀਪਨਂ

ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਹੂਂ ਮੋਹਰ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਲਿਵਿਧਾਨਞ੍ਚ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਕੁਮ੍ਭਯੋਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਯਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਯ ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞੋ ਬਹਿਰ੍ਵ੍ਰਜੇਤ੍

ਸਥੰਡਿਲਾ ਅਤੇ ਘੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲੀ-ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।

ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਮਯਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਣ੍ਡਲਾਰੋਪਣਾਦਿਕਂ। ਸਮ੍ਪਾਤਹੋਮਂ ਤਨ੍ਨਾਡੀਰੂਪਦਰ੍ਭਕਰਾਨੁਗਂ

ਉਥੇ, ਵਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੰਪਾਤ-ਹਵਨ, ਨਿਯਤ ਦਰਭਾ ਅਤੇ ਨਾਡੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।

ਤਤ੍‌ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਾਯ ਤਿਸ੍ਰੋ ਹੁਤ੍ਵਾ ਮੂਲਾਣੁਨਾऽऽਹੁਤੀਃ। ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯ ਪਾਸ਼ਸੂਤ੍ਰਮੁਪਾਹਰੇਤ੍

ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਈ, ਮੂਲ ਅਨੁਸਵਾਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਸਾ-ਸੂਤਰ ਲਿਆਉਣ।

ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਰ੍ਧ੍ਵਕਾਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਿਤਸ੍ਯ ਚ। ਤਚ੍ਛਿਖਾਯਾਂ ਨਿਬਧ੍ਨੀਯਾਤ੍ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਵਲਮ੍ਬਿਤਂ

ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਪਾਸਾ-ਸੂਤਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਪੈਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੱਕ ਲਟਕਦਾ ਹੋਵੇ।