ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਓਂ ਕਾਲਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਯਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਮਾਮਕੇ ਵਿਧੌ । ਕृਤਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਗੁਪ੍ਤਞ੍ਚ ਯਤ੍ ਕृਤਂ

ਓਮ। ਕਾਲ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ—ਜੋ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਲੁਕਾਇਆ, ਜੋ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ—

ਤਦਸ੍ਤੁ ਕ੍ਲਿष੍ਟਮਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਕृਤਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਮਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍(੪)। ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾऽਮੁਨਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਵਦਿਚ੍ਛਯਾ

ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਖੀ, ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਦੁਖੀ ਜਾਂ ਅਸੰਸਕ੍ਰਿਤ; ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਓਂ ਪੂਰਯਮਖਵ੍ਰਤਂ ਨਿਯਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪਾਲਿਤੇ ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਨਾ

ਓਮ। ਯਜਨ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਆਤਮ-ਤੱਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ।

ਮੂਲਂ ਲਯਾਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍। ਵਿਦ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕਾਰਣਪਾਲਿਤੇ

ਮੂਲ ਤੇ ਲੈ-ਅੰਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਗਿਆਨ-ਤੱਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਕਾਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ।

ਈਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪਵਿਤ੍ਰਮਧਿਰੋਪਯੇਤ੍। ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਰੁਦ੍ਰਕਾਰਣਪਾਲਿਤੇ

ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਰੱਖੇ; ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਤੱਤ 'ਤੇ, ਰੁਦ੍ਰ-ਕਾਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ।

ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍। ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਪਾਲੇषੁ ਸ਼ਿਵਮੁਚ੍ਚਰ੍ਯ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਸ਼ਿਵ-ਅੰਤ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰਕ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਸਭ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।

ਮੂਲਂ ਲਯਾਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਕਮ੍ । ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਿਵੈਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍

ਮੂਲ ਤੇ ਲੈ-ਅੰਤ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਗੰਗਾ-ਅਵਤਾਰ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਆਤਮ-ਗਿਆਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਕ।

ਵਿਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਵਾ ਨਮੋऽਨ੍ਤਂ ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੇषਾਮੁਦੀਰਯੇਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਗ ਵਾਸਤੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮੰਤਰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਜਾਂ 'ਨਮਹ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ ਜਪੇ।

ਓਂ ਹਾਂ ਆਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਪਤਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਪਤਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ । ਓਂ ਹੌਂ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਤ੍ਵਾਧਿਪਤਯੇ ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਨਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਤ੍ਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਤ੍ਵਙ੍ਗਤਿਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚਰਾਚਰੇ

ਓਂ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਤੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਤੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹੌਂ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰੇ ਕਿ, 'ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।'

ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰੇਣ ਭੂਤਾਨਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਮ੍ਮਮ ।। ਮਨ੍ਤ੍ਰਹੀਨਂ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹੀਨਞ੍ਚ ਯਤ੍ ਕृਤਮ੍। ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚ੍ਚਨੈਰ੍ਹੀਨਂ ਕृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤਵ

ਅੰਦਰੋਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ—all—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਤਰ, ਰੀਤ, ਜਾਂ ਸਮੱਗਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਾਪ, ਹਵਨ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਅਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਹੀਨਂ ਚ ਤਤ੍ ਪੂਰਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸਪੂਤਤ੍ਵਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।

ਤ੍ਵਯਾ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍। ਖਣ੍ਡਿਤਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਵੈਕਲ੍ਪਯੋਗਤਃ

ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ—ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ,

ਏਕੀਭਵਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵਾਜ੍ਞਾਸੂਤ੍ਰਗੁਮ੍ਫਿਤਮ੍। ਜਪਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਧਾਯ ਚ

ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਪ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਕੇ,

ਨਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਰੁਣਾਦਿष੍ਟਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਨ੍ਨਰਃ। ਚਤੁਰ੍ਮ੍ਮਾਸਂ ਤ੍ਰਿਮਾਸਂ ਵਾ ਤ੍ਰ੍ਯਹਮੇਕਾਹਮੇਵ ਚ

ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਯਿਤ੍ਵੇਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕੁਣ੍ਡਾਨ੍ਤਿਕਂ ਵ੍ਰਤੀ। ਪਾਵਲਕਸ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵੇऽਪ੍ਯੇਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍

ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁੰਡ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।

ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚ੍ਯ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਲਿਂ ਪਵਿਤ੍ਰਞ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਦਿਭ੍ਯੋ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍

ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਅੱਖਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍। ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕृਤਂ ਹੋਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਯਸਂ

ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਖੀਰ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਨੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਦਤ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਥਂ ਵਿਸृਜੇਚ੍ਛਿਵਂ। ਹੋਮਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਿਮਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਨ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਠੁਰਯਾऽਨਲਂ

ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਮ ਦੀ ਰਸਮ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਠੋਰਤਾ ਦੇ ਬੁਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਦਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦਾਹੁਤੀਨਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਂ। ਦਿਕ੍ਪਤਿਭ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਪਵਿਤ੍ਰਂ ਬਹਿਰ੍ਬਲਿਂ

ਫਿਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤਪੁਸ੍ਤਕੇ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਸਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪਵਿਤ੍ਰਕਂ ।। ਓਂ ਹਾਂ ਭੂਃ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਭੁਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਹੋਮਂ ਵ੍ਯਾਹृਤਿਭਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾऽऽਹੁਤਿਚਤੁष੍ਟਯਂ

ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪ ਸਮੇਤ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਓਮ ਹਾਂ ਭੂਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਮ ਹਾਂ ਭੁਵਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਮ ਹਾਂ ਸਵਹ ਸਵਾਹਾ, ਓਮ ਹਾਂ ਭੂਰਭੁਵਹ ਸਵਹ ਸਵਾਹਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।

ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਿਵਮਿਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਾਦਿਵਿਸ੍ਤਰੈਃ। ਸਮਗ੍ਨਂ ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਕਾਣ੍ਡਾਦਿ ਵਾਰ੍षਿਕਂ ।। ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਗੁਰੁਃ ਸਮ੍ਯਗਿਤ੍ਯਾਹ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਇਤ੍ਥਂ ਗੁਰੋਃ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਹृਦਾਲਮ੍ਬਿਪਵਿਤ੍ਰਕਂ

ਦ੍ਵਿਜਾਦੀਨ੍ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਦਦੇਤ੍। ਦਾਨੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ

ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।

ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸਮਾਹਰੇਤ੍। ਪਵਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯष੍ਟਪੁष੍ਪੈਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਜਯੇਤ੍

ਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਸ਼ਿਵਂ ਯਜੇਤ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਪੁਰਾਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾਹੁਤਿਂ ਯਜੇਤ੍। ਭੁਕ੍ਤਿਕਾਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਥ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸਮਰ੍ਪਣਂ

ਫਿਰ, ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ।

ਤ੍ਵਤ੍‌ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਕਰ੍ਮ੍ਮੇਦਂ ਮਮਾਸ੍ਤੁ ਫਲਸਾਧਕਂ। ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮੇਦਂ ਮਾऽਸ੍ਤੁ ਮੇ ਨਾਥ ਬਨ੍ਧਕਂ

ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਇਹ ਕਰਮ ਆਪਣਾ ਫਲ ਦੇਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੰਧਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਬਣੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਥਂ ਨਾਡੀਯੋਗੇਨ ਸ਼ਿਵਂ ਸਂਯੋਜਯੇਚ੍ਛਿਵੇ। ਹृਦਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਸਙ੍ਘਾਤਂ ਪਾਵਕਂ ਚ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਮਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਸਮੂਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮ੍ਭਾਨੁਗਤਸਂਵਰਾਨ੍। ਸ਼ਿਵੇ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਸਾਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍

ਜਲ ਪੀ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਕੂੰਭਕ ਵਿੱਚ ਸਾਂਸ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸृਜ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਾਦੀਨਾਦਾਯੇਸ਼ਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਕਂ। ਸਤਿ ਚਣ੍ਡੇਸ਼੍ਵਰੇ ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਪਵਿਤ੍ਰਕਂ

ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਧਾਗਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੰਡੇਸ਼ਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਧਾਗਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।