ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਨਵਤਨ੍ਤੁषੁ। ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਚੋਤ੍ਤਮਾਦਿਕਮ੍

ਸਰਵ-ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨੌਂ ਧਾਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣ; ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ, ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੋਣ।

ਏਕਾਸ਼ੀਤ੍ਯਾऽਥਵਾ ਸੂਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਾऽਪ੍ਯऽਪ੍ਯष੍ਟਯੁਕ੍ਤਯਾ। ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਾ ਵਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁਲ੍ਯਗ੍ਰਨ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਰਾਲਕਮ੍

ਜਾਂ ਇਕਿਆਸੀ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤੀਹ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਵਧਾ ਕੇ; ਜਾਂ ਪੰਜਾਹ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕਸਾਰ ਫਾਸਲਾ ਰੱਖ ਕੇ।

ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮਾਨਾਨਿ ਵ੍ਯਾਸਾਦष੍ਟਾਙ੍ਗੁਲਾਨਿ ਚ। ਲਿਙ੍ਗਵਿਸ੍ਤਾਰਮਾਨਾਨਿ ਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਕਾਨਿ ਵਾ

ਬਾਰਾਂ ਅੰਗੁਠੀਆਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਜਾਂ ਅਠ ਅੰਗੁਠੀਆਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਚਾਰ ਅੰਗੁਠੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਤਥੈਵ ਪਿਣ੍ਡਿਕਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਵਤਾਰਕਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸੁਜਾਤੇਨ ਸੁਧੌਤਕਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੰਡੀਕਾ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਚੌਥਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ; ਗੰਗਾ ਦਾ ਉਤਰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਣੇ ਤੇ ਧੋਏ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵਾਮੇਨ ਅਘੋਰੇਣਾਥ ਸ਼ੋਧਯੇਤ੍। ਰਞ੍ਜਯੇਤ੍ ਪੁਰੁषੇਣੈਵ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਕੁਙ੍ਕੁਮੈਃ

ਗ੍ਰੰਥੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਅਘੋਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ; ਪੁਰਸ਼ ਹੀ ਲਾਲ ਚੰਦਨ, ਕੁੰਕੁਮ, ਕਸਤੂਰੀ, ਪੀਲੀ ਰੰਗਤ ਤੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ।

ਕਸ੍ਤੂਰੀਰੋਚਨਾਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਹਰਿਦ੍ਰਾਗੈਰਿਕਾਦਿਭਿਃ। ਗ੍ਰਨ੍ਥਯੋ ਦਸ਼ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਅਥਵਾ ਤਨ੍ਤੁਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ

ਕਸਤੂਰੀ, ਰੋਚਨ, ਚੰਦਨ, ਹਲਦੀ, ਗੇਰੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਦਸ ਗਾਂਠਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਮੁਤਾਬਕ ਵੀ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਨ੍ਤਰਂ ਵਾ ਯਥਾਸ਼ੋਭਮੇਕਦ੍ਵਿਚਤੁਰਙ੍ਗੁਲਮ੍। ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੌਰੁषੀ ਵੀਰਾ ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਤ੍ਵਪਰਾਜਿਤਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ, ਦੋ ਜਾਂ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਪੁਰਖ, ਵੀਰ ਅਤੇ ਚੌਥੀ 'ਅਪਰਾਜਿਤਾ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜਯਾऽਨ੍ਯਾ ਵਿਜਯਾ षष੍ਠੀ ਅਜਿਤਾ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾ। ਮਨੋਨ੍ਮਨੀ ਸਰ੍ਵਮੁਖੀ ਗ੍ਰਨ੍ਥਯੋऽਭ੍ਯਧਿਕਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਇੱਕ ਹੋਰ 'ਜਯਾ' ਹੈ, ਫਿਰ 'ਵਿਜਯਾ' ਛੇਵੀਂ ਹੈ, 'ਅਜਿਤਾ' ਅਤੇ 'ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ', 'ਮਨੋਨਮਨੀ', 'ਸਰਵਮੁਖੀ'—ਇਹ ਸਭ ਗਾਂਠਾਂ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਹ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਵਦ੍ਧਦਿ। ਏਕੈਕਂ ਨਿਜਮੂਰ੍ਤ੍ਤੌ ਵਾ ਪੁਪ੍ਤਕੇ ਗੁਰੁਕੇ ਗਣੇ

ਇਹ ਗਾਂਠਾਂ ਚੰਦ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਾਂ ਹਰ ਇਕ ਰੂਪ, ਫੁੱਲ ਦੀ ਭੇਟ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਸਮੂਹ ਲਈ ਵੀ।

ਸ੍ਯਾਦੇਕੈਕਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਰਦਿਕ੍ਪਾਲਕਲਸ਼ਾਦਿषੁ। ਹਸ੍ਤਾਦਿਨਵਹਸ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਲਿਙ੍ਗਾਨਾਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਕਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਘੜੇ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਗਾਂਠ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲਿੰਗਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨੌ ਹੱਥ ਤੱਕ ਲੰਬਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਤੋ ਵृਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਦ੍ਵ੍ਯਙ੍ਗੁਲਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਮਾਦੇਕਾਙ੍ਗੁਲਾਨ੍ਤਰਾਃ

ਅਠਾਈਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਦਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੂਰੀ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਉਂਗਲਾਂ ਦਾ ਫਾਸਲਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਗ੍ਰਨ੍ਥਯੋ ਮਾਨਮਪ੍ਯੇषਾਂ ਲਿਙ੍ਗਵਿਸ੍ਤਾਰਸਸ੍ਮਿਤਮ੍। ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृਤਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੁਚਿਃ

ਗਾਂਠਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਲਿੰਗ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਤਵੀਂ ਜਾਂ ਤੈਰਹਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਨਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਕਰਕੇ,

ਭੂषਯੇਤ੍ ਪੁष੍ਪਵਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਯੈਃ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਯਾਗਮਨ੍ਦਿਰਂ। ਕृਤ੍ਵਾ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੀਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚ ਤਰ੍ਪ੍ਪਣਮ੍

ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਯਜਨ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਨੈਮਿਤਿਕ ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ।

ਪਰਿਗृਹੀਤੇ ਭੂਭਾਗੇ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ । ਆਚਮ੍ਯ ਸਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵਾਰ੍ਘ੍ਯਕਰੋ ਗੁਰੁਃ

ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਲ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਣਵ ਅਤੇ ਅਰਘਿਆ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਾਦਿਕ੍ਰਮਤੋऽਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍। ਹਾਂ ਸ਼ਨ੍ਤਿਕਲਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵਾਰਾਧਿਪੌ ਯਜੇਤ੍

ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਨਿਵृਤ੍ਤਿਕਲਾਦ੍ਵਾਰਾਯਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਖ੍ਯਕਲਾਤ੍ਮਨੇ। ਤਚ੍ਛਾਕਯੋਃ ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵੌ ਦ੍ਵਾਰਾਧਿਪੌ ਯਜੇਤ੍

ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਕਲਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਦੋ-ਦੋ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਜਨ੍ਦਿਨੇ ਮਹਾਕਾਲਾਯ ਭृਙ੍ਗਿਣੇऽਥ ਗਣਾਯ ਚ। ਵृषਭਾਯ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਚਣ੍ਡਾਯਚਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਜਨਮ ਦਿਨ 'ਤੇ ਮਹਾਕਾਲ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਗਣ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਸਕੰਦ, ਦੇਵੀ, ਚੰਡਾ ਅਤੇ ਚਕਰਮਾਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਦੀਨ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਪਸ਼੍ਚਿਮੇ। ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸ੍ਤੁਂ ਭੂਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਰ੍ਘ੍ਯਕਰਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਹਮੇਸ਼ਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਖਾਸ ਅਰਘਿਆ ਭੇਟ ਕਰੇ।

ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯਂ ਵਿਦਾਯਾਥ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਬਾਰਕृਨ੍ਨਰਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਦ੍ਦਰ੍ਭਦੂਰ੍ਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਹृਦਾਦਿਭਿਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਦਰਭਾ, ਦੂਰਵਾ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।

ਸ਼ਿਵਹਸ੍ਤਂ ਵਿਧਾਯੇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸ੍ਯਧਿਰੋਪਯੇਤ੍। ਸ਼ਿਵੋऽਹਮਾਦਿਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਮਮ ਯਜ੍ਞਪ੍ਰਧਾਨਤਾ

ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੱਥ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ; ਸੋਚੇ—'ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਸਰਵਜਨ, ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।'

ਅਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਾਵਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਜ੍ਞਾਨਖਡ੍ਗਕਰੋ ਗੁਰੁਃ। ਨੇਰ੍ऋਤੀਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੁਦਗਾਨਨਃ

ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਗਹਿਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ; ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਨੈਰ੍ਰਿਤ ਦਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਜਾਵੇ ਤੇ ਉਥੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ।

ਅਰ੍ਘ੍ਯਾਮ੍ਬੁਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਞ੍ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਮਖਮਣ੍ਡਪੇ। ਚਤੁष੍ਪਥਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਕਾਰੈਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ

ਅਰਘਿਆ ਦਾ ਜਲ, ਗਉ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਜਨ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕੇ; ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਕਰੇ।

ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਿਕਿਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਕੂਰ੍ਚ੍ਚੋਪਸਂਹਰੇਤ੍ । ਤਾਨੀਸ਼ਦਿਸ਼ਿ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਾਸਨਾਯੋਪਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਉਥੇ ਭੇਟਾਂ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ; ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ।

ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਵਾਸ੍ਤੁਗੀਰ੍ਵਾਣਾ ਦ੍ਵਾਰੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਭਿਮੁਖਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਨੈਰ੍ਰਤ ਅਤੇ ਵਾਸਤੂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੂੰਭ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ।

ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਵृषਾਰੂਢਂ ਸਿਹਸ੍ਥਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਨ੍ਤਤਃ। ਕੁਮ੍ਭੇ ਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਸ਼ਿਵਨ੍ਦੇਵਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍

ਉਂਝ 'ਓਮ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਵੱਛ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਵਧਾਈ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਕੂੰਭ ਵਿੱਚ, ਵਧਾਈ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਦਿਕ੍ਪਾਲਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਵਾਦਿਕਾਨ੍। ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀਂ ਸਮ੍ਯਗਾਦਾਯ ਘਟਪ੍ਟष੍ਠਾਨੁਗਾਮਿਨੀਂ

ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦਿਸ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਵਧਾਈ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੂੰਭ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਵੋ।

ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪੂਰ੍ਵਾਦੀਸ਼ਾਨਗੋਚਰਮ੍। ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਯੋਧਾਰਾਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਰਯੇਤ੍

ਪੁਜਾਰੀ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਈਸ਼ਾਨ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣਾਏ। ਜਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ।

ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦੇਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਲਸ਼ਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਨ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਮਤਃ

ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਾਏ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਪਹਿਲਾਂ ਕੂੰਭ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ।

ਸਮਗ੍ਰਾਸਨਕੇ ਕੁਮ੍ਭੇ ਯਜੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨੇ। ਵਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਥਾਯਾਮਾਯੁਧਨ੍ਤਦਨੁ ਦ੍ਵਯੋਃ

ਕੂੰਭ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਪੱਕੀ ਬੈਠਕ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਵਧਾਈ ਵਿੱਚ, ਓਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।