ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਿਡਾਦੀਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਚਾਜ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗਤ੍ਰਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣਾਦਾਯ ਹੋਮਯੇਤ੍

ਇਡਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੱਖ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵੇਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਾ ਘृਤੇ ਭਾਗਂ ਸ਼ੇषਮਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਦ੍‌ਘਾਟਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਭੁਖੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦਾ ਭਾਗ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਘੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ-ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨੇਤਰਾਂ ਲਈ, ਨੇਤਰ ਖੋਲਣ ਲਈ।

ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥੀਮਾਹੁਤਿਂ ਯਜੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਅਭਿਮਨ੍ਞ੍ਯ षਡਙ੍ਗੇਨ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧੇਨੁਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਚਮਚ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਵਗੁਣ੍ਠ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਾਣੁਨਾ । ਹृਦਾਜ੍ਯਵਿਨ੍ਦੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਧਨਂ

ਘੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤ੍ਯੇਕੈਕਘृਤਾਹੁਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਕਮ੍

ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਹਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਔਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿਤੋ ਗਤਯਾ ਵਾਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਯਾ

‘ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ-ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ-ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ-ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼-ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ।

ਬਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਪੇਕਤਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਧਾਰਯਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਰਾ। ਇਤੀष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਦਾਕृਤਿਃ

ਚਮਚ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਘੋਰ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਹੀਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਈਸ਼ੇਨ ਵਹ੍ਨਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ

ਈਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਹੈਂ, ਹੂਤਾਸਨ।'

ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੌ ਵਿਸृष੍ਟਾਗ੍ਨੌ ਪਿਤਰੌ ਵਿਧਿਪੂਰਣੀਂ। ਮੂਲੇਨ ਵੌषੁਡਨ੍ਤੇਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਜਦੋਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ 'ਵੌਸ਼ੁਡ' ਅੰਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ ਸਾਙ੍ਗਂ ਸਸੇਨਂ ਭਾਸੁਰਂ ਪਰਮ੍ । ਯਜੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦਾਵਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍

ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੇਨਾ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਾਗਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਵਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਡੀਸਨ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੂਲਾਣੁਨਾ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਙ੍ਗੈਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ

ਯਾਗ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋੜ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਘृਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍षਿਕੋ ਹੋਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਮਧੁਨਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਹੁਤਿਰ੍ਦ੍ਦਧ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸृਤਿਃ ਪਾਯਸਸ੍ਯ ਤੁ

ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਾਰਸ਼ਿਕ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਦਿੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੁਧ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਪ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸ਼ੁਕਤੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਖੀਰ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪ੍ਰਸ੍ਰਿਤੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਥਾਵਤ੍‌ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਲਾਜਾਨਾਂ ਮੁष੍ਟਿਸਮ੍ਮਿਤਮ੍। ਖਣ੍ਡਤ੍ਰਯਨ੍ਤੁ ਮੂਲਾਨਾਂ ਫ੍ਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਤਃ

ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ, ਲਾਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਮੁੱਠ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜੜਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍। ਇਕ੍ਸ਼ੋਰਾਪਰ੍ਵ੍ਵਿਕਂ ਮਾਨਂ ਲਤਾਨਾਮਙ੍ਗੁਲਦ੍ਵਯਮ੍

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਆਧਾ ਗਲੋਟ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਬਹੁਤ ਸੁੱਕੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਓ। ਗੰਨੇ ਲਈ ਅਪਰਵਿਕਾ ਮਾਪ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਲਈ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਾਨੇਨ ਸਮਿਧਾਂ ਤੁ ਦਸਾਙ੍ਗੁਲਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦਨਕਾਸ਼੍ਮੀਰਕਸ੍ਤੂਰੀਯਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਾਨ੍

ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਸਮਿੱਧਾਂ ਲਈ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਮਾਪ ਲਓ। ਚੰਦਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਰੇਸ਼ਮ, ਕਸਤੂਰੀ, ਯਕ ਰੇਸ਼ਮ—

ਕਲਾਯਸਮ੍ਮਿਤਾਨੇਤਾਨ੍ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਵਦਰਾਸ੍ਥਿਵਤ੍। ਕਨ੍ਦਾਨਾਮष੍ਟਮਂ ਭਾਗਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਰਮ੍

ਗੁਗਲੂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਲਾਯਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਵਦਾਰਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਦਾ ਮਾਪ। ਕੰਦਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਓ।

ਹੋਮਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਜਪਦੈਸ੍ਤਤਃ। ਘृਤੇਨ ਸ੍ਰੁਚਿ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਨਿਧਾਯਾਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਰੁਵਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ। ਪੂਰੀ ਸ੍ਰੁਚੀ ਵਿੱਚ ਘੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਦ੍ਵਾਮੇਨ ਪਾਣਿਨਾ। ਪੁਨਃ ਸਵ੍ਯੇਨ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਸਨ੍ਨਿਭਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਸ੍ਰੁਚੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੋ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ ਮੁਦਰਾ ਬਣਾਓ।

ਸਮੁਦ੍ਗਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਕਾਯਸ਼੍ਚ ਸਮਪਾਦਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਨਾਭੌ ਤਨ੍ਮृਲਮਾਧਾਯ ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰਵ੍ਯਗ੍ਰਲੋਚਨਃ

ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਵੋ। ਫੁੱਲ ਨਾਭੀ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਸ੍ਰੁਚੀ ਦਾ ਅੱਗਾ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਰੱਖੋ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਾਰਣਾਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵਿਨਿਃ ਸृਤ੍ਯ ਸੁषੁਮ੍‌ਣਯਾ । ਵਾਮਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਮਾਨੀਯ ਤਯੋਰ੍ਮੂਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਰਾਹੀਂ ਕੱਢੋ। ਖੱਬੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਟਿਕੋ।

ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਮਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵੌषਡਨ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਤਦਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਯਵਸਮ੍ਮਿਤਧਾਰਯਾ

ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਢੁਕਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, 'ਵੌਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰੋ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਯਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਓ।

ਆਚਾਮਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਬੂਲਪ੍ਰਭृਤੀਨਪਿ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍‌ਭੂਤਿਮਾਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਪਰਂ

ਜਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਤੰਬੂਲ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੋ।

ਤਤੋ ਵਹ੍ਣਿਂ ਸਮਬ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਫਡਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਰਾਨ੍। ਸਂਹਾਰਮੁਦ੍ਰਯਾਹृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਚ

ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, 'ਫਟ' ਅਸਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੋਕਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ। ਸੰਹਾਰ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ 'ਮਾਫ ਕਰ' ਕਹੋ।

ਭਾਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਿਧੀਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਕੇਣ ਹृਦਾऽਣੁਨਾ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਯਾਤ੍ਮੀਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ

ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਿਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਹ ਤੇ ਸੁਖਮ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਓ।

ਸਰ੍ਵਪਾਕਾਗ੍ਰਮਾਦਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕਦ੍ਵਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਹਿਰ੍ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦਾਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਕੁਣ੍ਡਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਸਾਰੀਆਂ ਪਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਬਣਾਓ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਓਂ ਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਪੂਰ੍ਵੇ ਮਾਤृਬ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਥਾ। ਵਾਰੁਣੇ ਹਾਂ ਗਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਂ ਬਲਿਃ

ਓਂ ਹਾਂ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਇਹ ਬਲੀ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ।

ਉਤ੍ਤਰੇ ਹਾਞ੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯ ਈਸ਼ਾਨੇ ਹਾਂ ਗ੍ਰਹੇਭ੍ਯ ਉ । ਅਗ੍ਨੌ ਹਾਮਸੁਰੇਭ੍ਯਸ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬ੍ਯੋ ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਬਲਿਃ

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਈਸ਼ਾਨ ਵੱਲ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ। ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਤੇ ਨੈਰ੍ਰਤ ਵੱਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ।

ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਹਾਞ੍ਚ ਨਾਗੇਭ੍ਯੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ। ਹਾਂ ਰਾਸ਼ਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਤਥਾ

ਵਾਯਵ ਵੱਲ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਵਿਚਕਾਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ। ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਸਵਾਹਾ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨੈਰ੍ਰਤ ਵੱਲ ਵੀ ਬਲੀ।

ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਯ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਲਿਰੁਦਾਹृਤਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਮਣ੍ਡਲੇ ਵਾਹ੍ਯੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਗ੍ਨਿਯਮਾਯ ਚ

ਵਾਰੁਣ ਵੱਲ ਖੇਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੀ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਦੂਜੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਹਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨਿਯਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।