ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਤ੍ਰਿਧਾ ਦਰ੍ਭਮੂਲਮਧ੍ਯਾਗ੍ਰਕੈਃ ਸ੍ਪਰृਸ਼ੇਤ੍ । ਕੁਸ਼ਸ੍ਪृषृਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਂ

ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੇ ਜੜ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ; ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਛੂਹੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।

ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਾਂ ਹੀਂ ਹੂਂ ਸਂ ਰਵੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਸ੍ਰੁਚਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤੁਵੇ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਾਣੁਨਾ

ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਹੀਂ, ਹੂੰ, ਸੰ, ਰਾ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ; ਚਮਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਲ-ਅਣੂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।

ਤ੍ਰਿਸੂਤ੍ਰੀਵੇष੍ਟਿਤਗ੍ਰੀਵੌ ਪੂਜਿਤੌ ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ। ਕੁਸ਼ਾਨਾਮੁਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ

ਤਿੰਨ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ।

ਗਵ੍ਯਮਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵਿਸ਼ੋਧਿਤਂ। ਸ੍ਵਕਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦਾਯ ਤਦ੍‌ਘृਤਂ

ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਹृਦਾਵਰ੍ਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਗੋਚਰੇ। ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਵਿष੍ਣੁਮਯੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਘृਤਮੀਸ਼ਾਨਗੋਚਰੇ

ਕੁੰਡ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਧृਤ੍ਵਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾਣੁਨਾ । ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣਵੇ ਵਿਨ੍ਦੁਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਮਨਨ੍ਤਰਂ

ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, 'ਸਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਥੋੜਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਵਯਨ੍ਨਿਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਦਰ੍ਭਾਭਪ੍ਯਾਮਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਗ੍ਰਕੈਃ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਹਥ ਦੇ ਲੰਬੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ।

ਧृਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਵਹ੍ਨੇਰਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪ੍ਲਵਮਾਚਰੇਤ੍। ਹृਦਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵਨਨ੍ਤਤਃ

ਦੋਹਾਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਤੈਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲਾ ਤੈਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਹृਦਾਲਬ੍ਧਦਗ੍ਧਦਰ੍ਭਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਦੀਪ੍ਤੇਨਾਪਰਦਰ੍ਭੇਣ ਨਿਵਾਹ੍ਯਾਨੇਨ ਦੀਪਯੇਤ੍

ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਚਮਕਦੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਝਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਗ੍ਧਂ ਵਹ੍ਨੌ ਦਰ੍ਭਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇ ਕृਤਗ੍ਰਨ੍‌ਥਿਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਸਮ੍ਮਿਤਂ

ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੜੀ ਦਰਭਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਕੁਸ਼, ਜੋ ਹਥ ਦੇ ਲੰਬ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਿਡਾਦੀਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਚਾਜ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗਤ੍ਰਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣਾਦਾਯ ਹੋਮਯੇਤ੍

ਇਡਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੱਖ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵੇਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਾ ਘृਤੇ ਭਾਗਂ ਸ਼ੇषਮਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਦ੍‌ਘਾਟਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਭੁਖੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦਾ ਭਾਗ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਘੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ-ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨੇਤਰਾਂ ਲਈ, ਨੇਤਰ ਖੋਲਣ ਲਈ।

ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥੀਮਾਹੁਤਿਂ ਯਜੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਅਭਿਮਨ੍ਞ੍ਯ षਡਙ੍ਗੇਨ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧੇਨੁਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਚਮਚ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਵਗੁਣ੍ਠ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਾਣੁਨਾ । ਹृਦਾਜ੍ਯਵਿਨ੍ਦੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਧਨਂ

ਘੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤ੍ਯੇਕੈਕਘृਤਾਹੁਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਕਮ੍

ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਹਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਔਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿਤੋ ਗਤਯਾ ਵਾਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਯਾ

‘ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ-ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ-ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ-ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼-ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ।

ਬਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਪੇਕਤਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਧਾਰਯਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਰਾ। ਇਤੀष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਦਾਕृਤਿਃ

ਚਮਚ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਘੋਰ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਹੀਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਈਸ਼ੇਨ ਵਹ੍ਨਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ

ਈਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਹੈਂ, ਹੂਤਾਸਨ।'

ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੌ ਵਿਸृष੍ਟਾਗ੍ਨੌ ਪਿਤਰੌ ਵਿਧਿਪੂਰਣੀਂ। ਮੂਲੇਨ ਵੌषੁਡਨ੍ਤੇਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਜਦੋਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ 'ਵੌਸ਼ੁਡ' ਅੰਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ ਸਾਙ੍ਗਂ ਸਸੇਨਂ ਭਾਸੁਰਂ ਪਰਮ੍ । ਯਜੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦਾਵਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍

ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੇਨਾ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਾਗਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਵਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਡੀਸਨ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੂਲਾਣੁਨਾ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਙ੍ਗੈਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ

ਯਾਗ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨਾਡੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜੋੜ ਬਣਾਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਘृਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍षਿਕੋ ਹੋਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਮਧੁਨਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਹੁਤਿਰ੍ਦ੍ਦਧ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸृਤਿਃ ਪਾਯਸਸ੍ਯ ਤੁ

ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਾਰਸ਼ਿਕ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਦਿੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੁਧ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਲਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਪ ਹੈ। ਦਹੀਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸ਼ੁਕਤੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਖੀਰ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਪ੍ਰਸ੍ਰਿਤੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਥਾਵਤ੍‌ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਲਾਜਾਨਾਂ ਮੁष੍ਟਿਸਮ੍ਮਿਤਮ੍। ਖਣ੍ਡਤ੍ਰਯਨ੍ਤੁ ਮੂਲਾਨਾਂ ਫ੍ਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਤਃ

ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ, ਲਾਜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਮੁੱਠ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਜੜਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍। ਇਕ੍ਸ਼ੋਰਾਪਰ੍ਵ੍ਵਿਕਂ ਮਾਨਂ ਲਤਾਨਾਮਙ੍ਗੁਲਦ੍ਵਯਮ੍

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਆਧਾ ਗਲੋਟ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਬਹੁਤ ਸੁੱਕੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪੰਜ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਓ। ਗੰਨੇ ਲਈ ਅਪਰਵਿਕਾ ਮਾਪ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਲਈ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਾਨੇਨ ਸਮਿਧਾਂ ਤੁ ਦਸਾਙ੍ਗੁਲਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦਨਕਾਸ਼੍ਮੀਰਕਸ੍ਤੂਰੀਯਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਾਨ੍

ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਸਮਿੱਧਾਂ ਲਈ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲਾ ਮਾਪ ਲਓ। ਚੰਦਨ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਰੇਸ਼ਮ, ਕਸਤੂਰੀ, ਯਕ ਰੇਸ਼ਮ—

ਕਲਾਯਸਮ੍ਮਿਤਾਨੇਤਾਨ੍ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਵਦਰਾਸ੍ਥਿਵਤ੍। ਕਨ੍ਦਾਨਾਮष੍ਟਮਂ ਭਾਗਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਰਮ੍

ਗੁਗਲੂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਲਾਯਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਵਦਾਰਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਦਾ ਮਾਪ। ਕੰਦਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਾਓ।

ਹੋਮਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਜਪਦੈਸ੍ਤਤਃ। ਘृਤੇਨ ਸ੍ਰੁਚਿ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਨਿਧਾਯਾਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਰੁਵਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰੋ। ਪੂਰੀ ਸ੍ਰੁਚੀ ਵਿੱਚ ਘੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਦ੍ਵਾਮੇਨ ਪਾਣਿਨਾ। ਪੁਨਃ ਸਵ੍ਯੇਨ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਸਨ੍ਨਿਭਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਸ੍ਰੁਚੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜੋ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ ਮੁਦਰਾ ਬਣਾਓ।

ਸਮੁਦ੍ਗਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਕਾਯਸ਼੍ਚ ਸਮਪਾਦਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਨਾਭੌ ਤਨ੍ਮृਲਮਾਧਾਯ ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰਵ੍ਯਗ੍ਰਲੋਚਨਃ

ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਵੋ। ਫੁੱਲ ਨਾਭੀ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਸ੍ਰੁਚੀ ਦਾ ਅੱਗਾ ਅੱਖਾਂ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਰੱਖੋ।