ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਹੁਤਿਤ੍ਰਿਤਯਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਰਸਾਮ੍ਬੁਕਣਾਨ੍ਵਿਤਂ। ਸੀਮਨ੍ਤੋਨ੍ਨਯਨਂ षष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਰੂਪਿਣਾ

ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਵੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ; ਸੀਮੰਤੋਨਯਨ ਦੀ ਰਸਮ ਲਈ, ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਜੁਹੁਯਾਦਾਹੁਤੀਸ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਖਯਾ ਸ਼ਿਖਯੈਵ ਤੁ। ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗਕਲ੍ਪਨਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋਦ੍‌ਘਾਟਨਨਿष੍ਕृਤੀ

ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਚੋਟੀ ਨਾਲ, ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵੇ; ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਗ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ।

ਜਾਤਕਰ੍ਮ੍ਮਂਨृਕਰ੍ਮ੍ਮਭ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਮੇ ਮਾਸਿ ਪੂਰ੍ਵਵਤ। ਵਹ੍ਨਿ ਸਨ੍ਧੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਭਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਗਰ੍ਭਮਲਾਪਹਂ

ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਨਰ-ਸੰਸਕਾਰ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੇ; ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਗਰਭ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨਾਨ ਕਰੇ।

ਸੁਵਰ੍ਣਬਨ੍ਧਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਤਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍। ਸਦ੍ਯਃ ਸੂਤਕਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਯੇਦਸ੍ਤ੍ਰਵਾਰਿਣਾ

ਮਾਤਾ ਲਈ ਬਣਾਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੋਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰੰਤ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ।

ਕੁਮ੍ਭਨ੍ਤੁ ਵਹਿਰਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਾਡਯੇਦ੍ਵਰ੍ਮ੍ਮਣੋਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਤਰਪੂਰ੍ਵ੍ਵਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮੇਖਲਾਸੁ ਵਹਿਃ ਕੁਸ਼ਾਨ੍

ਘੜਾ ਬਾਹਰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੇ; ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਮਰਬੰਦ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਬਾਹਰ ਰੱਖੇ।

ਆਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੇषੁ ਹृਦਾ ਪਰਿਧਿਵਿਸ੍ਤਰਂ। ਵਕ੍ਤਾਣਾਮਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਤੋ ਨਾਲਾਪਨ੍ਤੁਤ੍ਤਯੇ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਫੈਲਾਏ; ਫਿਰ, ਕਰਤਾਵਾਂ ਲਈ ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਡੰਡੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ।

ਸਮਿਧਃ ਪਞ੍ਚ ਹੋਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮੂਲੇ ਘृਤਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਨ੍ਤਞ੍ਚ ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍

ਪੰਜ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਸਿਰਿਆਂ ਤੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਦਿਲ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਦੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਰਿਧਿਸ੍ਥਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਸ਼ਾਨਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿष੍ਟਰਸ੍ਥਾਨਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਘੇਰੇ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਘੇਰੇ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਈਸ਼ਾਨ ਤੱਕ, ਵਧੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਘੇਰੇ।

ਅਗ੍ਨੇਰਭਿਮੁਸ਼ੀਭੂਤਾਨ੍ ਨਿਜਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍। ਨਿਨਾਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਘ੍ਨਸਙ੍ਘਾਤਂ ਵਾਲਕਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਥ

ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋਗੇ।

ਸ਼ੈਵੀਮਾਜ੍ਞਾਮਿਮਾਨ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਮ੍। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਰੁਕ੍‌ਸ੍ਰੁਵਾਵਲੂਰ੍ਧ੍ਵਵਦਨਾਧੋਮੁਖੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍

ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ, ਫਿਰ, ਚਮਚ ਤੇ ਕਟੋਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਪਰਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਮੂੰਹ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖੇ।

ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯਾਗ੍ਨੌ ਤ੍ਰਿਧਾ ਦਰ੍ਭਮੂਲਮਧ੍ਯਾਗ੍ਰਕੈਃ ਸ੍ਪਰृਸ਼ੇਤ੍ । ਕੁਸ਼ਸ੍ਪृषृਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਂ

ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾ ਕੇ, ਦਰਭਾ ਦੇ ਜੜ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ; ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਦੇ ਛੂਹੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਆਤਮ-ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।

ਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਾਂ ਹੀਂ ਹੂਂ ਸਂ ਰਵੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਸ੍ਰੁਚਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਤੁਵੇ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਦਯਾਣੁਨਾ

ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਂ, ਹੀਂ, ਹੂੰ, ਸੰ, ਰਾ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ; ਚਮਚ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਦਿਲ-ਅਣੂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ।

ਤ੍ਰਿਸੂਤ੍ਰੀਵੇष੍ਟਿਤਗ੍ਰੀਵੌ ਪੂਜਿਤੌ ਕੁਸੁਮਾਦਿਭਿਃ। ਕੁਸ਼ਾਨਾਮੁਪਰਿष੍ਟਾਤ੍ਤੌ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ

ਤਿੰਨ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ।

ਗਵ੍ਯਮਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵਿਸ਼ੋਧਿਤਂ। ਸ੍ਵਕਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦਾਯ ਤਦ੍‌ਘृਤਂ

ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਹृਦਾਵਰ੍ਤ੍ਯਂ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਗੋਚਰੇ। ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਵਿष੍ਣੁਮਯੀਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਘृਤਮੀਸ਼ਾਨਗੋਚਰੇ

ਕੁੰਡ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਘੁੰਮਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਧृਤ੍ਵਾਦਾਯ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਰਸਾਣੁਨਾ । ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿष੍ਣਵੇ ਵਿਨ੍ਦੁਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਮਨਨ੍ਤਰਂ

ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, 'ਸਵਾਹਾ' ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਥੋੜਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਾਵਯਨ੍ਨਿਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਦਰ੍ਭਾਭਪ੍ਯਾਮਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਗ੍ਰਕੈਃ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੈਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਹਥ ਦੇ ਲੰਬੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਅੰਗੂਠਾ ਅਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ।

ਧृਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਵਹ੍ਨੇਰਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪ੍ਲਵਮਾਚਰੇਤ੍। ਹृਦਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵਨਨ੍ਤਤਃ

ਦੋਹਾਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਦਰਭਾ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਤੈਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਲਾ ਤੈਰਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਹृਦਾਲਬ੍ਧਦਗ੍ਧਦਰ੍ਭਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਦੀਪ੍ਤੇਨਾਪਰਦਰ੍ਭੇਣ ਨਿਵਾਹ੍ਯਾਨੇਨ ਦੀਪਯੇਤ੍

ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਸੜੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਚਮਕਦੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਝਾੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਗ੍ਧਂ ਵਹ੍ਨੌ ਦਰ੍ਭਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇ ਕृਤਗ੍ਰਨ੍‌ਥਿਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਸਮ੍ਮਿਤਂ

ਹਥਿਆਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਸੜੀ ਦਰਭਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਕੁਸ਼, ਜੋ ਹਥ ਦੇ ਲੰਬ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਿਡਾਦੀਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਚਾਜ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗਤ੍ਰਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣਾਦਾਯ ਹੋਮਯੇਤ੍

ਇਡਾ ਆਦਿ ਲਈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੱਖ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰ ਸੋਚਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵੇਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਾ ਘृਤੇ ਭਾਗਂ ਸ਼ੇषਮਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਦ੍‌ਘਾਟਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਭੁਖੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦਾ ਭਾਗ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਘੀ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ-ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਅੱਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਨੇਤਰਾਂ ਲਈ, ਨੇਤਰ ਖੋਲਣ ਲਈ।

ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥੀਮਾਹੁਤਿਂ ਯਜੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਅਭਿਮਨ੍ਞ੍ਯ षਡਙ੍ਗੇਨ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧੇਨੁਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਚਮਚ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅਵਗੁਣ੍ਠ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਾਣੁਨਾ । ਹृਦਾਜ੍ਯਵਿਨ੍ਦੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਧਨਂ

ਘੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤ੍ਯੇਕੈਕਘृਤਾਹੁਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਕਮ੍

ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਜੋੜਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਹਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਔਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿਤੋ ਗਤਯਾ ਵਾਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਯਾ

‘ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ-ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ-ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ-ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ; ਓਂ ਹਾਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼-ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਵਾਯੂ ਤੱਕ, ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ।

ਬਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਪੇਕਤਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਧਾਰਯਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਰਾ। ਇਤੀष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਦਾਕृਤਿਃ

ਚਮਚ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਇਕਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦਯੋਜਾਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਘੋਰ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼, ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਹੀਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਮੂੰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਈਸ਼ੇਨ ਵਹ੍ਨਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ

ਈਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਅੱਗ ਹੈਂ, ਹੂਤਾਸਨ।'

ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੌ ਵਿਸृष੍ਟਾਗ੍ਨੌ ਪਿਤਰੌ ਵਿਧਿਪੂਰਣੀਂ। ਮੂਲੇਨ ਵੌषੁਡਨ੍ਤੇਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਜਦੋਂ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਅਤੇ 'ਵੌਸ਼ੁਡ' ਅੰਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ।