ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਾਵਯਨ੍ਨਿਜਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰਦਰ੍ਭਾਭਪ੍ਯਾਮਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਗ੍ਰਕੈਃ

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖੋ ਤੇ ਫਿਰ ਤੈਰੋ; ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਛੂਹੋ।

ਧृਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਵਹ੍ਨੇਰਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਪ੍ਲਵਮਾਚਰੇਤ੍। ਹृਦਾਤ੍ਮਸਮ੍ਮੁਖਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਲਵਨਨ੍ਤਤਃ

ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਰਨਾ ਕਰੋ; ਦਿਲ ਤੇ ਆਤਮ ਤੋਂ ਵੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਰਨਾ ਕਰੋ।

ਹृਦਾਲਬ੍ਧਦਗ੍ਧਦਰ੍ਭਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਪਵਿਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਦੀਪ੍ਤੇਨਾਪਰਦਰ੍ਭੇਣ ਨਿਵਾਹ੍ਯਾਨੇਨ ਦੀਪਯੇਤ੍

ਦਿਲ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਨੂੰ, ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਹੋਰ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਦਰਭਾ ਨਾਲ, ਝਾੜ ਕੇ ਅੱਗ ਲਗਾਓ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਗ੍ਧਂ ਵਹ੍ਨੌ ਦਰ੍ਭਂ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਘृਤੇ ਕृਤਗ੍ਰਨ੍‌ਥਿਕੁਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਦੇਸ਼ਸਮ੍ਮਿਤਂ

ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਰਭਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਜਲਾਓ; ਫੇਰ, ਗਾਂਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਦਰਭਾ ਲੈ ਕੇ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।

ਪਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਯਮਿਡਾਦੀਨਾਂ ਤ੍ਰਯਂ ਚਾਜ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵਯੇਤ੍। ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਾਗਤ੍ਰਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਰੁਵੇਣਾਦਾਯ ਹੋਮਯੇਤ੍

ਘੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪੱਖ ਤੇ ਇਡਾ ਆਦਿ ਤਿੰਨ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਘੀ ਸ੍ਰੁਵਾ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰੋ।

ਸ੍ਵੇਤ੍ਯਗ੍ਨੌ ਹਾ ਘृਤੇ ਭਾਗਂ ਸ਼ੇषਮਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਉਦ੍‌ਘਾਟਨਾਯ ਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯੇ ਭੁਖੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਭਾਗ ਘੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਘੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪਾਓ; 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਹਾਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ'। ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਣ ਲਈ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ।

ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚਤੁਰ੍ਥੀਮਾਹੁਤਿਂ ਯਜੇਤ੍। ਓਂ ਹਾਂ ਅਗ੍ਨਯੇ ਸ੍ਵਿष੍ਟਕृਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਅਭਿਮਨ੍ਞ੍ਯ षਡਙ੍ਗੇਨ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧੇਨੁਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਸ੍ਰੁਵਾ ਵਿੱਚ ਘੀ ਭਰ ਕੇ, ਚੌਥੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ; 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਸਵਾਹਾ'। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਮੁਦਰਾ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰੋ।

ਅਵਗੁਣ੍ਠ੍ਯ ਤਨੁਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਰਾਣੁਨਾ । ਹृਦਾਜ੍ਯਵਿਨ੍ਦੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੋਧਨਂ

ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਘੀ ਨੂੰ ਢੱਕੋ, ਤੀਰ ਦੇ ਅਣੂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਦਿਲ ਤੋਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਛਿੜਕਾਓ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਸਨ੍ਧਾਨਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਕੀਕਰਣਂ ਤਥਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤ੍ਯੇਕੈਕਘृਤਾਹੁਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਭਿਘਾਰਕਮ੍

ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਇਕ ਕਰਨਾ ਕਰੋ; 'ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ', 'ਓਂ ਹਾਂ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ'। ਹਰੇਕ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੋ।

ਔਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਅਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸ਼ਾਨਾਬ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਤੀਵਕ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਨ੍ਧਾਨਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਅਗ੍ਨਿਤੋ ਗਤਯਾ ਵਾਯੁਂ ਨਿਰ੍ऋਤਾਦਿਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤਯਾ

ਓਂ ਹਾਂ, ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ, ਵਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਅਘੋਰ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ, ਅਘੋਰ ਅਤੇ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਓਂ ਹਾਂ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਤੋਂ ਵਾਯੂ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੱਕ ਮੁਖਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਬਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਪੇਕਤਾਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵੇਣ ਘृਤਧਾਰਯਾ। ਓਂ ਹਾਂ ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਵਾਮਦੇਵਾਘੋਰਤਤ੍‌ਪੁਰੁषੇਸਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਰਾ। ਇਤੀष੍ਟਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਦਾਕृਤਿਃ

ਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸ੍ਰੂਵ ਨਾਲ ਘੀ ਪਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਓਂ ਹਾਂ, ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ, ਵਾਮਦੇਵ, ਅਘੋਰ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਹੀਦੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚ, ਮੁਖਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਮਿਲੀਅਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਈਸ਼ੇਨ ਵਹ੍ਨਿਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਹੁਤਿਤ੍ਰਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਨਾਮ ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨ

ਈਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਸ੍ਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਨਿਭਰਤਾ ਨਾਲ ਨਾਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ ਹੈਂ, ਹਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।'

ਹृਦਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੌ ਵਿਸृष੍ਟਾਗ੍ਨੌ ਪਿਤਰੌ ਵਿਧਿਪੂਰਣੀਂ। ਮੂਲੇਨ ਵੌषੁਡਨ੍ਤੇਨ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ 'ਵੌਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤਤੋ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ ਸਾਙ੍ਗਂ ਸਸੇਨਂ ਭਾਸੁਰਂ ਪਰਮ੍ । ਯਜੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦਾਵਾਹ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਾਜ੍ਞਾਨ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍

ਫਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੇਨਾ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਾਗਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਵਯੋਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਡੀਸਨ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੂਲਾਣੁਨਾ ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦਙ੍ਗੈਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ

ਯਜਨ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਨਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਘृਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍षਿਕੋ ਹੋਮਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸ੍ਯ ਮਧੁਨਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਾਹੁਤਿਰ੍ਦ੍ਦਧ੍ਨਃ ਪ੍ਰਸृਤਿਃ ਪਾਯਸਸ੍ਯ ਤੁ

ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਇੱਕ ਕਾਰਸ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ। ਦਹੀਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਇੱਕ ਸਿੰਪਲੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਾਯਸ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਪ੍ਰਸ੍ਰਿਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਥਾਵਤ੍‌ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਲਾਜਾਨਾਂ ਮੁष੍ਟਿਸਮ੍ਮਿਤਮ੍। ਖਣ੍ਡਤ੍ਰਯਨ੍ਤੁ ਮੂਲਾਨਾਂ ਫ੍ਲਾਨਾਂ ਸ੍ਵਪ੍ਰਮਾਣਤਃ

ਜੋ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਮਾਤਰਾ ਅਨੁਸਾਰ।

ਗ੍ਰਾਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂਮਾਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਾਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਹੋਮਯੇਤ੍। ਇਕ੍ਸ਼ੋਰਾਪਰ੍ਵ੍ਵਿਕਂ ਮਾਨਂ ਲਤਾਨਾਮਙ੍ਗੁਲਦ੍ਵਯਮ੍

ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅੱਧਾ ਗ੍ਰਾਸ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੁਖਮ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਪੰਜ ਹਿੱਸੇ। ਇੱਖ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਉਪਰਲਾ ਜੋੜਾ, ਲਤਾਵਾਂ ਲਈ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ।

ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਮਾਨੇਨ ਸਮਿਧਾਂ ਤੁ ਦਸਾਙ੍ਗੁਲਮ੍। ਚਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦਨਕਾਸ਼੍ਮੀਰਕਸ੍ਤੂਰੀਯਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਦ੍ਦਮਾਨ੍

ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸਮਿੱਧਾਂ ਲਈ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ। ਕਪੂਰ, ਚੰਦਨ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਅਤੇ ਰਾਲ—

ਕਲਾਯਸਮ੍ਮਿਤਾਨੇਤਾਨ੍ ਗੁਗ੍ਗੁਲੁਂ ਵਦਰਾਸ੍ਥਿਵਤ੍। ਕਨ੍ਦਾਨਾਮष੍ਟਮਂ ਭਾਗਂ ਜੁਹੁਯਾਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ ਪਰਮ੍

ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕਲਾਇਆ ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਗਗਲੂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਬੇਰੀ ਦੇ ਬੀਜ ਵਾਂਗ। ਕੰਦਾਂ ਲਈ, ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।

ਹੋਮਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯੇਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੀਜਪਦੈਸ੍ਤਤਃ। ਘृਤੇਨ ਸ੍ਰੁਚਿ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਨਿਧਾਯਾਧੋਮੁਖਂ ਸ੍ਰੁਵਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੂਵ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ।

ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰੇ ਪੁष੍ਪਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਦ੍ਵਾਮੇਨ ਪਾਣਿਨਾ। ਪੁਨਃ ਸਵ੍ਯੇਨ ਤੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਸਨ੍ਨਿਭਮੁਦ੍ਰਯਾ

ਸ੍ਰੂਵ ਦੇ ਆਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਨਾ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਮੋਹਰ ਬਣਾਉਣੀ।

ਸਮੁਦ੍ਗਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਕਾਯਸ਼੍ਚ ਸਮਪਾਦਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਨਾਭੌ ਤਨ੍ਮृਲਮਾਧਾਯ ਸ੍ਰੁਗਗ੍ਰਵ੍ਯਗ੍ਰਲੋਚਨਃ

ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਉਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਇਕੱਠੇ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ, ਉਹ ਮੋਹਰ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਜ਼ਰ ਸ੍ਰੂਵ ਦੇ ਆਗਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਟਿਕਾਈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕਾਰਣਾਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਵਿਨਿਃ ਸृਤ੍ਯ ਸੁषੁਮ੍‌ਣਯਾ । ਵਾਮਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਮਾਨੀਯ ਤਯੋਰ੍ਮੂਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਣਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣੀ। ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣੀ।

ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਮਵਿਸ੍ਪष੍ਟਂ ਵੌषਡਨ੍ਤਂ ਸਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍। ਤਦਗ੍ਨੌ ਜੁਹੁਯਾਦਾਜ੍ਯਂ ਯਵਸਮ੍ਮਿਤਧਾਰਯਾ

ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, 'ਵੌਸ਼ਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ।

ਆਚਾਮਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਦਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਬੂਲਪ੍ਰਭृਤੀਨਪਿ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍‌ਭੂਤਿਮਾਵਨ੍ਦ੍ਯ ਵਿਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਪਰਂ

ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ, ਤਾਂਬੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨਾ।

ਤਤੋ ਵਹ੍ਣਿਂ ਸਮਬ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਫਡਨ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਰਾਨ੍। ਸਂਹਾਰਮੁਦ੍ਰਯਾਹृਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤ੍ਯਭਿਧਾਯ ਚ

ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, 'ਫਟ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਸ੍ਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸੰਹਾਰ ਮੋਹਰ ਕਰਕੇ, 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ' ਕਹਿਣਾ।

ਭਾਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਿਧੀਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਕੇਣ ਹृਦਾऽਣੁਨਾ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪਰਯਾਤ੍ਮੀਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ ਹृਦਮ੍ਬੁਜੇ

ਉਜਲੇ ਪਰਿਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਹ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੁਖਮ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਪਾਕਾਗ੍ਰਮਾਦਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕਦ੍ਵਯਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਹਿਰ੍ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦਾਗ੍ਨੇਯ੍ਯਾਂ ਕੁਣ੍ਡਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਗ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੇ ਕੋਲ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਦੋਵੇਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।