ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਵਣੋ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਧਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਾਮਯਾਹ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮੇਕਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਤੇ

ਰਾਵਣ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।'

ਰਾਮੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਕਪਿਰਾਯਯੌ। ਵਾਨਰੋ ਹਨੁਮਾਨ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੌ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਨਲਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੰਕਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕਪੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਦ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਤੇ ਨਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ।

ਨੀਲਸ੍ਤਾਰੋਙ੍ਗਦੋ ਧੂਭ੍ਰਃ ਸੁषੇਣਃ ਕੇਸ਼ਰੀ ਗਯਃ। ਪਨਸੋ ਵਿਨਤੋ ਰਮ੍ਭਃ ਸ਼ਰਭਃ ਕਥਨੋ ਬਲੀ

ਨੀਲ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ, ਧੂਭਰਾ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੇਸਰੀ, ਗਯਾ, ਪਨਸਾ, ਵਿਨਤਾ, ਰੰਭਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਕਥਨ ਤੇ ਬਲੀ।

ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਧਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਵਯੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਏਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸਙ੍ਖ੍ਯਕੈਃ

ਗਵਾਕਸ਼, ਦਧਿਵਕਤਰ, ਗਵਯਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੋਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਞ੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਙ੍ਕੁਲਮਾਬਭੌ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਞਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਦਿਭਿਃ

ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਖਦਨ੍ਤਸ਼ਿਲਾਦਿਭਿਃ। ਹਸ੍ਤ੍ਥਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲਂ ਹਤਮ੍

ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖ, ਦੰਦ, ਪੱਥਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਹਨੂਮਾਨ੍ ਗਿਰਿऋਙ੍ਗੇਣ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵਧੀਦ੍ਰਿਪੁਮ੍। ਅਕਮ੍ਪਨਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਞ੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨੀਲ ਆਵਧੀਤ੍

ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੀਲ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵਧ ਦਿੱਤਾ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਛਰਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼ਮਣੌ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘ੍ਨਨੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍

ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਮਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਿਤਂ ਰਾਵਣਞ੍ਚਾਕਰੋਦ੍ਰਣੇ। ਰਾਵਣਃ ਕੁਮ੍ਬਕਰ੍ਣਞ੍ਚ ਬੌਧਯਾਮਾਸ ਦੁਃ ਖਿਤਃ

ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਥ ਪੀਤ੍ਵਾ ਘਟਸਹਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍। ਮਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਿषਾਦੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਹ ਰਾਵਣਮ੍

ਕੁੰਭਕਰਨ ਜਾਗ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੀਆਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸੀਤਾਯਾ ਹਰਣਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਨ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੁਰੁਰ੍ਯਤਃ। ਅਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸਵਾਨਰਮ੍

"ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਪਾਪੀ ਹਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਾਂਗਾ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਮਰ੍ਦ੍ਦ ਹ। ਗृਹੀਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਰ੍ਣਨਾਸਂ ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਕਰ੍ਣਨਾਸਾਵਿਹੀਨੋऽਸੌ ਭਕ੍ਸ਼ ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਅਥ ਕੁਮ੍ਭੋ ਨਿਕੁਮਭਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ

ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁੰਭ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਆਏ।

ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਤਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ । ਅਥ ਕੁਮ੍ਭੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ

ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਕੁੰਭ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਆਏ।

ਮਹੋਦਰੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਤ੍ਤ ਉਨ੍ਤਤ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪ੍ਰਘਸੋ ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਛ ਸਂਯੁਗੇ

ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਸਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪ੍ਰਘਾਸ, ਭਾਸਕਰਨ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।

ਦੇਵਾਨ੍ਤਕੋ ਨਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯਕਃ। ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੈਤੇ ਵਾਨਰੈਃ ਸਵਿਭੀषਣੈਃ

ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਨ੍ਮਾਯਯਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮ੍ਬਬਨ੍ਧ ਹ

ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।

ਵਰਦਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗਬਾਣੈ ਰੋषਧ੍ਯਾ ਤੌ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕੌ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਯਾਵ੍ਰਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤ੍ਯਾਨੀਤਪਰ੍ਵਨੇ

ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਨਾਗ-ਬਾਣ ਤੇ ਮਾਰੁਤਪੁਤ੍ਰ ਲਿਆਂਦੇ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜਖਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਗਏ।

ਹਨੂਮਾਨ੍ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰਾਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼੍ਥਿਤਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਯਾਂ ਹੋਮਾਦਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ

ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਜਿੱਥੇ ਔਸ਼ਧੀ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ 'ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਜਿਤਂ ਵੀਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਂ ਤੁ ਵ੍ਯਸ਼ਾਤਯਤ੍। ਰਾਵਣਃ ਸ਼ੋਕਸ੍ਨ੍ਤਪ੍ਤਃ ਸੀਤਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀਰ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਗਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।

ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਰਿਤੋ ਰਾਜਰਥਸ੍ਯਃ ਸਬਲੌਯਯੌ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਮਾਤਲੀਰਾਮਂ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਤਮ੍

ਅਵਿੰਦ੍ਹਿਆ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਫੌਜ ਤੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰਿਵ। ਰਾਵਣੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਮਾਰੁਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਵਣਮ੍

ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਵਣ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਮਾਰੁਤ ਆਦਿ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਜਲਦੋ ਯਥਾ। ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍

ਰਾਮ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਧਨੁਰ੍ਬਾਹੂਞ੍ਛਿਰਾਂਸ੍ਯੇਵ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਹਿ। ਪੈਤਾਮਹੇਨ ਹृਦਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣ ਰਾਵਣਃ

ਰਾਮ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦਿਸੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।

ਭੂਤਲੇ ਪਾਤਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਞ੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਮਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ

ਜਦ ਰਾਵਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਪਈਆਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।

ਹਨृਮਤਾਨਯਦ੍ਰਾਮਃ ਸੀਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਗृਹੀਤਵਾਨ੍। ਰਾਮੋ ਵਹ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੁਤਃ

ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਾਬਤ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਸੀਤਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਖੀ ਗਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਸ਼ਰਥੇਨ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੌਰ੍ਚ੍ਚਿਤੋऽਮृਤਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ।

ਰਾਮੇਣ ਪੂਜਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਞ੍ਚ ਤੇ । ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਾਯਾਦਾਲ੍ਲਙ੍ਕਾਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਾਨਰਾਨ੍

ਰਾਮ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਸਸੀਤਃ ਪੁष੍ਪਕੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਗਤਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵੈ ਗਤਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੀਤਾਯੈ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ

ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਧਰੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਧਰੋਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੇਖਾਉਂਦਾ ਗਿਆ।