ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੋਂ ਨਰਸਿਂਹ ਉਗ੍ਰਰੂਪ ਜ੍ਵਲ ਜ੍ਵਲ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲ ਸ੍ਵਾਹਾ ਓਂ ਕ੍ਸ਼ੌਂ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਨਰਸਿਂਹਾਯ ਪ੍ਰਦਿਪ੍ਤਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਸਮਤੇਜਸੇ ਵਜ੍ਰਨਖਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯੁਧਾਯ ਸ੍ਫੁਟਵਿਕਟਵਿਕੀਰ੍ਣਕੇਸਰਸਟਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਮਹਾਰ੍ਣਵਾਮ੍ਭੋਦਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਾਯ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਾਰਣਾਯ ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਭਗਵਨ੍ਨਰਸਿਂਹ ਪੁਰੁषਪਰਾਪਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਤ੍ਯੇਨ ਸ੍ਫੁਰ ਸ੍ਫੁਰ ਵਿਜृਮ੍ਭ ਵਿਜृਮ੍ਭ ਆਕ੍ਰਮ ਆਕ੍ਰਮ ਗਰ੍ਜ ਗਰ੍ਜ ਮੁਞ੍ਚ ਮੁਞ੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦਾਨ੍ ਵਿਦਾਰਯ ਵਿਦਾਰਯ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯ ਆਵਿਸ਼ ਅਵਿਸ਼ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪਾਣਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਤਯਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ ਹਨ ਛਿਨ੍ਦ ਛਿਨ੍ਦ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਸਰ ਸਰ ਦਾਰਯ ਦਾਰਯ ਸ੍ਫੁਟ ਸ੍ਫੁਟ ਸ੍ਫੋਟਯ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਙ੍ਘਾਤਮਯ ਸਰ੍ਵਤੋऽਨਨ੍ਤਜ੍ਵਾਲਾਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਚਕ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਤਾਲਾਨ੍ ਉਤ੍ਸਾਦਯ ਉਤ੍ਸਾਦਯ ਸਰ੍ਵਤੋऽਨਨ੍ਤਜ੍ਵਲਾਵਜ੍ਰਸ਼ਰਪਞ੍ਚਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਤਾਲਾਨ੍ ਪਰਿਵਾਰਯ ਪਰਿਵਾਰਯ ਸਰ੍ਵਪਾਤਾਲਾਸੁਰਵਾਸਿਨਾਂ ਹृਦਯਾਨ੍ਯਾਕਰ੍षਯ ਆਕਰ੍षਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਹ ਦਹ ਪਚ ਪਚ ਮਥ ਮਥ ਸ਼ੋषਯ ਸ਼ੋषਯ ਨਿਕृਨ੍ਤਯ ਨਿਕृਨ੍ਤਯ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਨ੍ਮੇ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾਃ ਪਾਤਾਲੇਭ੍ਯਃ ਫਟ੍ ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਫਟ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇਭ੍ਯਃ ਫਟ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਫਟ੍ ਸਂਸ਼ਯਾਨ੍ਮਾਂ ਭਗਵਨ੍ਨਰਸਿਂਹਰੂਪ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰਰੂਪੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਹ੍ਰੂਂ ਫਟ੍ ਨਮਾऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

ਓਮ ਕ੍ਸ਼ੋਮ! ਨਰਸਿੰਘਾ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ—ਜਲੋ, ਜਲੋ! ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਵੋ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਵੋ! ਸਵਾਹਾ! ਓਮ ਕ੍ਸ਼ੌਮ! ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਨਖ ਤੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਖਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਹਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਆਓ, ਆਓ, ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਤ ਨਾਲ—ਚਮਕੋ, ਚਮਕੋ! ਫੈਲੋ, ਫੈਲੋ! ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ! ਗਰਜੋ, ਗਰਜੋ! ਸਿੰਘ ਨਾਦ ਛੱਡੋ, ਛੱਡੋ! ਫਾੜੋ, ਫਾੜੋ! ਭਜਾਓ, ਭਜਾਓ! ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ! ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ! ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ! ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰੋ, ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰੋ! ਵਹੋ, ਵਹੋ! ਚੀਰੋ, ਚੀਰੋ! ਫਟੋ, ਫਟੋ! ਜਵਾਲਾ ਮਾਲਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਗਨਿ ਵਜਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ! ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਗਨਿ ਵਜਰ ਸ਼ਰ ਪੰਜਰੇ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੋ! ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖਿੱਚੋ, ਖਿੱਚੋ! ਜਲਦੀ ਜਲੋ, ਜਲੋ! ਪਕਾਓ, ਪਕਾਓ! ਮਥੋ, ਮਥੋ! ਸੁਕਾਓ, ਸੁਕਾਓ! ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ! ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ—ਪਾਤਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫਟ! ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਫਟ! ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਫਟ! ਮੰਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਫਟ! ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਅਪਦਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ! ਹ੍ਰੂਂ, ਫਟ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਃ। ਗਦੀ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰੋ ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮੋਹਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ; ਦਾਏਂ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਰ।

ਵਾਮੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵੇ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਥੋ ਹ੍ਯਧਃ। ਸ਼੍ਰੀਪੁष੍ਟਿਸਂਯੁਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ ਬਲੇਨ ਸਹ ਭਦ੍ਰਯਾ

ਖੱਬੇ ਉਪਰ ਚੱਕਰ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਹੇਠਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਬਲ ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੋ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਗृਹੇ ਵਾ ਮਣ੍ਡਪੇऽਪਿ ਵਾ। ਵਾਮਨਂ ਚੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਹਯਾਸ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਕਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਵਾਮਨ, ਵੈਕੁੰਠ, ਹਯਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵੀ।

ਸ੍ਥਾਪਯੇਜ੍ਜਲਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਥਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦੀਂਸ਼੍ਚਾਵਤਾਰਕਾਨ੍। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਤਸ੍ਯ ਆਦਿ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰਮਾਤृਕਾਃ। ਭੈਰਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੈਰਵ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਵੀ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗੌਰੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਕਾਂ ਲੇਪ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਰਜਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਾਮ੍। ਪੁਸ੍ਤਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲਿਖਨਤਦ੍ਵਿਧਿਮ੍

ਮੈਂ ਗੌਰੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵੀਆਂ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਬਲਾ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੇ ਮਣ੍ਡਲੇऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਲੋਖ੍ਯਞ੍ਚ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਸ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਯਜੇਤ੍

ਸਵਸਤਿਕ ਜਾਂ ਮੰਡਲ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਜਮਾਨੋ ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਲਿਪਿਕृਤਂ ਨਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਙ੍‌ਮੁਖਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਪਞ੍ਚਕਮ੍

ਯਜਮਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਦਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਪੰਜ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਰੌਪ੍ਯਸ੍ਥਮਸ੍ਯਾ ਹੈਮ੍ਯਾ ਚ ਲੇਖਨ੍ਯਾ ਨਾਗਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬੋਜਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਨਾਗਰੀ ਲਿਪੀ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿਓ।

ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯ ਪੁਰਾਣਾਦਿ ਲਿਖੇਨ੍ਨਰਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਨ੍ਮਣ੍ਡਲਾਦ੍ਯੇ ਚ ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਪੀਠਕੇ

ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੇ ਭਦਰ ਪੀਠ 'ਤੇ।

ਦਰ੍ਪ੍ਪਣੇ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਚਯੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦ੍ ਘਟੈਃ। ਨੇਤ੍ਰੋਨ੍ਮੀਲਨਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਨਰਃ

ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ; ਨੇਤਰ ਖੋਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।

ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵੇਦਾਦ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਸ੍ਤਕੇ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜੀਵੀਕਰਣਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਰੁਂ ਤਤਃ

ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਰੱਖੋ, ਜੀਵਨ-ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ੍ਤੁ ਗੁਰ੍ਵ੍ਵਾਦੀਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਰਥੇਨ ਹਸ੍ਤਿਨਾ ਵਾਪਿ ਭ੍ਰਾਮਯੇਤ੍ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਨਰੈਃ

ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ; ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਥ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਘੁਮਾਓ।

ਗृਹੇ ਦੇਵਾਲਯਾਦੌ ਤੁ षੁਸ੍ਤਕਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਠਾਦਾਦਾਵਨ੍ਤੇ ਸਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍

ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ, ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਦਰ ਦਿਓ।

ਜਗਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਞ੍ਚਾਵਧਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਾਚਯੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਦ੍ਯਾਯਮੇਕਂ ਕੁਮ੍ਭਾਦ੍ਭਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਦਿ ਸੇਚਯੇਤ੍

ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਓ; ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।

ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਾਹੁਰਤਿਦੀਨਾਨਿ ਗਾਵਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਦੇਣ 'ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।

ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਤ੍ਰਸਞ੍ਚਯਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਪਤ੍ਰਸਙ੍‌ਖ੍ਯਾਨਮਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਤਥਾऽਨ੍ਘ

ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ, ਮਸੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ,

ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭਾਰਤਾਨਿ ਦਦਨ੍ਨਰਃ। ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਤੁ ਲੀਯਤੇ

ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਕੀਸ ਕੁਲ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਅਰ੍ਘਪਾਤ੍ਰਕਰੋ ਯਾਯਾਦਗ੍ਨ੍ਯਾਗਾਰਂ ਸੁਸਂਵृਤਃ। ਯਾਗੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍

ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਘ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਗ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।

ਉਦਙ੍‌ਮੁਖਃ ਕੁਣ੍ਡਮੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਾਡਨਂ ਕੁਸ਼ੈਃ। ਵਿਦਧ੍ਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਮ੍ਮਣਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਤਂ

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣ ਅਤੇ ਠੋਕਣ ਕਰੋ, ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲਗਾਓ।

ਖਡ੍ਗੇਨ ਖਾਤਮੁਦ੍ਧਾਰਂ ਪੂਰਣਂ ਸਮਤਾਮਪਿ। ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ਸੇਕਂ ਕੁਟ੍ਟਨਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਤ੍ਮਨਾ

ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਖੱਡਾ ਖੋਦੋ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਭਰੋ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਕਰੋ; ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ ਅਤੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੁੱਟੋ।

ਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜ੍ਜਨਂ ਸਮਾਲੇਪਂ ਕਲਾਰੂਪਪ੍ਰਕਲ੍ਪਨਮ੍। ਤ੍ਰਿਸੂਤ੍ਰੀਪਰਿਧਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਮ੍ਮਣਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਸਦਾ

ਸਫਾਈ, ਲੇਪ ਅਤੇ ਅਕਾਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ, ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨਣਾ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਖਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਰੇਖਾਤ੍ਰਯਮੁਦਕ੍ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪੂਰ੍ਵਾਨਨਾਮਧਃ। ਕੁਸ਼ੇਨ ਚ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯਦ੍ਵਾ ਤਾਸਾਂ ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਏ — ਇੱਕ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੇਠਾਂ; ਜਾਂ, ਕੁਸ਼ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਹ ਲਕੀਰਾਂ ਉਲਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਵਜ੍ਰੀਕਰਣਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹृਦਾ ਦਰ੍ਭੇਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥਮ੍। ਅਕ੍ਸ਼ਪਾਤ੍ਰਨ੍ਤਤਨੁਤ੍ਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਿष੍ਟਰਂ ਹृਦਾ

ਵਜਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਰਭਾ ਦੀ ਚੌਕੜੀ ਰਾਹ ਰਖੇ; ਪਾਤਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ, ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਬੈਠਕ ਰਚੇ।

ਹृਦਾ ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਈਸ਼ਮਾਵਾਹ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍। ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਦਾਸ਼੍ਰਯਾਨੀਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਵਾਗੀਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸੱਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਅੱਗ, ਜੋ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਂਸ਼ਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵਿਸ਼ੋਧਿਤਮ੍। ਔਦਰ੍ਯ੍ਯਂ ਚੈਨ੍ਦਵਂ ਭੌਤਂ ਏਕੀਕृਤ੍ਯਾਨਲਤ੍ਰਯਮ੍

ਕੁੱਤੇ ਆਦਿ ਲਈ ਯੋਗ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰੀਖਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਰੀਰਕ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਈ ਤੇ ਤੱਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਕਰੇ।

ਓਂ ਹੂਂ ਵਹ੍ਨਿਚੈਤਨ੍ਯਾਯ ਵਹ੍ਨਿਵੀਜੇਨ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਸਂਹਿਤਾਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਂ ਵਹ੍ਨਿ ਧੇਨੁਮੁਦ੍ਰਾਮृਤੀਕृਤਮ੍

‘ਓਂ ਹੂੰ’ ਅੱਗ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਲਈ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ; ਸੰਹਿਤਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ ਕੀਤੀ ਅੱਗ, ਗੋ ਮুদ্রਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹੇਤਿਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਵਚੇਨਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤਮ੍। ਪੂਜਿਤਨ੍ਤ੍ਰਿਃ ਪਰਿਭ੍ਰਾਮ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਸ੍ਯੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਹਥਿਆਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਾ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਕੁੰਡ ਦੇ ਉੱਪਰ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਫੇਰਾ ਲਵੇ।