ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਿਚ੍ਛਕ੍ਤਿਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੂਲਾਤ੍ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਕਂ ਚਰੇਤ੍। ਭੂਸ੍ਵਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰਗੋਨ੍ਨਾਦਿ ਗੁਰਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇਰ੍ਪਯੇਤ੍। ਏਵਂ ਦੇਵ੍ਯੋऽਖਿਲਾਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਾਵਾਹ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿ ਭਾਵਯੇਤ੍

ਚਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੂਲ ਤੋਂ ਸਾਂਨਿਧਿਆਕ ਕਰਮ ਕਰੋ; ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਗਾਂ ਆਦਿ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਦੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਆਵਾਹਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।

ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਯਃ ੭੧- ਗਣੇਸ਼ਪੂਜਾਵਿਧਿਃ ਅਥ ਏਕਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਗਣਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਾਮਖਿਲਾਰ੍ਥਦਾਮ੍ । ਗਣਾਯ ਸ੍ਵਾਹਾ ਹृਦਯਮੇਕਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵੈ ਸ਼ਿਰਃ

ਇਹ ਇਕਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ: ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। 'ਗਣ ਨੂੰ ਸਵਾਹਾ'—ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਲਈ; 'ਇਕ ਦੰਦ ਵਾਲੇ'—ਸਿਰ ਲਈ।

ਗਜਕਰ੍ਣਿਨੇ ਚ ਸ਼ਿਖਾ ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਵਰ੍ਗ ਚ । ਮਹੋਦਰਾਯ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਹਸ੍ਤਾਯਾਤਿ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍

'ਹਾਥੀ ਕੰਨ ਵਾਲੇ'—ਚੋਟੀ ਲਈ; 'ਹਾਥੀ ਮੁਖ ਵਾਲੇ'—ਸਮੂਹ ਲਈ; 'ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ।

ਗਣੋ ਗੁਰੁਃ ਪਾਦੁਕਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਨਨ੍ਤੌ ਚ ਧਰ੍ਮਕਃ । ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਥਿਮਣ੍ਡਲਂ ਚਾਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਚ੍ਛਦਨਮਰ੍ਚਯੇਤ੍

ਗਣ ਹੀ ਗੁਰੂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਪਲ, ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਹੈ; ਮੁੱਖ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਆਵਰਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਪਦ੍ਮਕਰ੍ਣਿਕਵੀਜਾਂਸ਼੍ਚ ਜ੍ਵਾਲਿਨੀਂ ਨਨ੍ਦਯਾਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਸੂਰ੍ਯੇਸ਼ਾ ਕਾਮਰੂਪਾ ਚ ਉਦਯਾ ਕਾਮਵਰ੍ਤਿਨੀ

ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨੰਦਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਸੂਰਯੇਸ਼ਾ, ਕਾਮਰੂਪਾ, ਉਦਯਾ ਅਤੇ ਕਾਮਵਰਤਿਨੀ।

ਸਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਾ ਚ ਗ੍ਰਾਸਨਂ ਗਨ੍ਧਮृਤ੍ਤਿਕਾ । ਯਂ ਸ਼ੋषੋ ਰਂ ਚ ਦਹਨਂ ਪ੍ਲਵੋ ਲਂ ਵਂ ਤਥਾਮृਤਮ੍

ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਵਿਘਨਨਾਸ਼ਾ, ਭੋਗ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਿੱਟੀ; ਯੰ, ਸ਼ੋਸ਼, ਰੰ, ਦਹਨ, ਪਲਵ, ਲੰ, ਵੰ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ।

ਲਮ੍ਬੋਦਰਾਯ ਵਿਦ੍ਮਹੇ ਮਹੋਦਰਾਯ ਧੀਮਹਿ ਤਨ੍ਨੋ ਦਨ੍ਤੀ ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਤ੍ ॥ ਗਣਪਤਿਰ੍ਗਣਾਧਿਪੋ ਗਣੇਸ਼ੋ ਗਣਨਾਯਕਃ। ਗਣਕ੍ਰੀਡੋ ਵਕ੍ਰਤੁਣ੍ਡ ਏਕਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੋਦਰਃ

'ਅਸੀਂ ਲੰਬੋਦਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਹੋਦਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।' ਗਣਪਤੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਣੇਸ਼, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ, ਵਕਰਦੰਦ, ਇਕ ਦੰਦ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ।

ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਲਮ੍ਬਕੁਕ੍ਸ਼ਿਰ੍ਵਿਕਟੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨਃ। ਧੂਮ੍ਰਵਰ੍ਣਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਗਣਪਤੇਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਹਾਥੀ ਮੁਖ ਵਾਲਾ, ਲਟਕਦੇ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਵਿਘਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਧੂੰਧਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਏਵਂ ਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਹਰੇਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਵਿष੍ਣੁਵਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਸ਼ਿਆ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਨ੍ਰਹਰੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ—ਇਹ ਸੁਣੋ।

ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨ ਮਹਾਚਕ੍ਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਦੁष੍ਟਭਯਙ੍ਕਰ। ਚ੍ਛਿਨ੍ਦ ਛਿਨ੍ਦ ਭਿਨ੍ਦ ਭਿਨ੍ਦ ਵਿਦਾਰਯ ਵਿਦਾਰਯ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚਕ੍ਰਂ ਚਾਨੇਨ ਰਣੇ ਦਾਰਯਤੇ ਰਿਪੂਨ੍

'ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਮਹਾ ਚੱਕਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ! ਭਿੰਨ ਕਰੋ, ਭਿੰਨ ਕਰੋ! ਫਾੜੋ, ਫਾੜੋ!' ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨੈਰ੍ਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਃ। ਗਦੀ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰੋ ਦ੍ਵਿਭੁਜੋ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ

ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮੋਹਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ; ਦਾਏਂ ਪਾਸੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਾਹੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਰ।

ਵਾਮੋਦ੍‌ਰ੍ਧ੍ਵੇ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚਕ੍ਰਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਥੋ ਹ੍ਯਧਃ। ਸ਼੍ਰੀਪੁष੍ਟਿਸਂਯੁਤਂ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ ਬਲੇਨ ਸਹ ਭਦ੍ਰਯਾ

ਖੱਬੇ ਉਪਰ ਚੱਕਰ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਹੇਠਾਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਬਲ ਤੇ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜੋ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਗृਹੇ ਵਾ ਮਣ੍ਡਪੇऽਪਿ ਵਾ। ਵਾਮਨਂ ਚੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਹਯਾਸ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਕਮ੍

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਵਾਮਨ, ਵੈਕੁੰਠ, ਹਯਾਸ੍ਯ ਅਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵੀ।

ਸ੍ਥਾਪਯੇਜ੍ਜਲਸ਼ਯ੍ਯਾਸ੍ਥਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਦੀਂਸ਼੍ਚਾਵਤਾਰਕਾਨ੍। ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮੂਰ੍ਤਿਕਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਜਲ ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਤਸ੍ਯ ਆਦਿ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੋ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਦੀ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰਂ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰਮਾਤृਕਾਃ। ਭੈਰਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਾਂਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਿਨਾਯਕਮ੍

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ, ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ, ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੈਰਵ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਵੀ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਗੌਰੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਕਾਂ ਲੇਪ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਰਜਾਂ ਚ ਬਲਾਬਲਾਮ੍। ਪੁਸ੍ਤਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਲਿਖਨਤਦ੍ਵਿਧਿਮ੍

ਮੈਂ ਗੌਰੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵੀਆਂ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਬਲਾ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੇ ਮਣ੍ਡਲੇऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਰਪਤ੍ਰਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਲੋਖ੍ਯਞ੍ਚ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਸ੍ਤਂ ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਯਜੇਤ੍

ਸਵਸਤਿਕ ਜਾਂ ਮੰਡਲ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਲਿਖੀ ਪੁਸਤਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਯਜਮਾਨੋ ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਲਿਪਿਕृਤਂ ਨਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਙ੍‌ਮੁਖਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਪਞ੍ਚਕਮ੍

ਯਜਮਾਨ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਦਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ, ਪੰਜ ਸ਼ਲੋਕ ਲਿਖ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ, ਹਰੀ ਅਤੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।

ਰੌਪ੍ਯਸ੍ਥਮਸ੍ਯਾ ਹੈਮ੍ਯਾ ਚ ਲੇਖਨ੍ਯਾ ਨਾਗਰਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਬੋਜਯੇਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍

ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲਮ ਨਾਲ ਨਾਗਰੀ ਲਿਪੀ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿਓ।

ਗੁਰੁਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯ ਪੁਰਾਣਾਦਿ ਲਿਖੇਨ੍ਨਰਃ। ਪੂਰ੍ਵਵਨ੍ਮਣ੍ਡਲਾਦ੍ਯੇ ਚ ਐਸ਼ਾਨ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਪੀਠਕੇ

ਅਧਿਆਪਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਦੇ ਭਦਰ ਪੀਠ 'ਤੇ।

ਦਰ੍ਪ੍ਪਣੇ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਚਯੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਵਦ੍ ਘਟੈਃ। ਨੇਤ੍ਰੋਨ੍ਮੀਲਨਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਤੁ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਨਰਃ

ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ; ਨੇਤਰ ਖੋਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਰੱਖੋ।

ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਂ ਸੂਕ੍ਤਂ ਵੇਦਾਦ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਸ੍ਤਕੇ। ਕृਤ੍ਵਾ ਸਜੀਵੀਕਰਣਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਯ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਰੁਂ ਤਤਃ

ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਅਤੇ ਵੇਦ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਰੱਖੋ, ਜੀਵਨ-ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਓ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ੍ਤੁ ਗੁਰ੍ਵ੍ਵਾਦੀਨ੍ ਭੋਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਰਥੇਨ ਹਸ੍ਤਿਨਾ ਵਾਪਿ ਭ੍ਰਾਮਯੇਤ੍ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਨਰੈਃ

ਗੁਰੂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ; ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਥ ਜਾਂ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਘੁਮਾਓ।

ਗृਹੇ ਦੇਵਾਲਯਾਦੌ ਤੁ षੁਸ੍ਤਕਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਠਾਦਾਦਾਵਨ੍ਤੇ ਸਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍

ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਘਰ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ, ਅਤੇ ਪਾਠ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਦਰ ਦਿਓ।

ਜਗਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਞ੍ਚਾਵਧਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਵਾਚਯੇਨ੍ਨਰਃ। ਅਦ੍ਯਾਯਮੇਕਂ ਕੁਮ੍ਭਾਦ੍ਭਿਰ੍ਯਜਮਾਨਾਦਿ ਸੇਚਯੇਤ੍

ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਓ; ਹਰ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕੋ।

ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਾਹੁਰਤਿਦੀਨਾਨਿ ਗਾਵਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੁਸਤਕ ਦੇਣ 'ਤੇ ਫਲ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ; ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ।

ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਨਫਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪਤ੍ਰਸਞ੍ਚਯਮ੍। ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਪਤ੍ਰਸਙ੍‌ਖ੍ਯਾਨਮਕ੍ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਤਥਾऽਨ੍ਘ

ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫਲ, ਮਸੀ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਅੱਖਰ ਹਨ, ਉਤਨਾ ਹੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ,

ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ। ਪਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭਾਰਤਾਨਿ ਦਦਨ੍ਨਰਃ। ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਪਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਤੁ ਲੀਯਤੇ

ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਇਕੀਸ ਕੁਲ ਉੱਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।