ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤੇਤਿ ਰਾਮੋऽਪਿ ਹृष੍ਟਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਰੁਤਿਮ੍। ਕਥਂ ਦृष੍ਟਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸੀਤਾ ਕਿਮੁਵਾਚ ਚ ਮਾਮ੍ਪ੍ਰਤਿ

'ਸੀਤਾ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈ,' ਤੇ ਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖਿਆ?'

ਸੀਤਾਕਥਾਮृਤੇਨੈਵ ਸਿਞ੍ਚ ਮਾਂ ਕਾਮਵਹ੍ਨਿਗਮ੍। ਹਨੂਮਾਨਬ੍ਰਵੋਦ੍ਰਾਮਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾऽਬ੍ਧਿਮਾਗਤਃ

'ਸੀਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੰਚ।' ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'

ਸੀਤਾਂ ਦृष੍ਠ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸੀਤਾਮਣਿਂ ਗृਹਾਣ ਵੈ। ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਰਾਵਣਂ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯਸੇ ਰਾਮ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ

'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਮਣੀ ਲੈ। ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇਂਗਾ। ਰਾਮ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।'

ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮਣਿਂ ਰਾਮੋ ਰੁਰੋਦ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ । ਮਣਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਾਨਕੀ ਮੇ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍

ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਮਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਨਕੀ ਵੇਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲ।'

ਤਥਾ ਵਿਨਾ ਨ ਜੀਵਾਮਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਦ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਂ ਗਤਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਵਿਭੀषਣਃ

'ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।' ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।

ਗਤਸ੍ਤਿਰਸ੍ਕृਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਮਾਯ ਦੇਹਿ ਸੀਤਾਂ ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨਾਸਹਾਯਵਾਨ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਮੰਦ ਕਿਰਤੀ ਸੀ, ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇ,' ਪਰ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਸੀ।

ਰਾਮੋ ਵਿਭੀषਣਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਲਙ੍ਕੈਵਰ੍ਯੇऽਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਯਦਾ ਨਾਯਾਤ੍ਤਦਾ ਸ਼ਰੈਃ

ਰਾਮ ਨੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ।

ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਰਾਮਞ੍ਚ ਉਵਾਚਾਬ੍ਧਿ ਸਮਾਗਤਃ। ਨਲੇਨ ਸੇਤੁਂ ਬਦ੍‌ਧ੍ਵਾਬ੍ਧੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਵ੍ਰਜ ਗਭੀਰਕਃ

ਰਾਮ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਨਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਓ ਤੇ ਲੰਕਾ ਜਾਓ, ਗਹਿਰੀ।'

ਅਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਮੋऽਪਿ ਨਲਸੇਤੁਨਾ। ਕृਤੇਨ ਤਰੁਸ਼ੈਲਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਤਃ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ

'ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਰਾਮ ਵੀ ਨਲ ਦੇ ਪੁਲ ਨਾਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਪੁਲ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।'

ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਰਾਮੋਕ੍ਤਞ੍ਚਾਙ੍ਗਦੌ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਨਕੀ। ਦੀਯਤਾਂ ਰਾਘਵਾਯਾਸ਼ੁ ਅਨ੍ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮਰਿਪ੍ਯਸਿ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੰਗਦ ਰਾਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਾਵਣ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮਰ ਜਾਵੇਂਗਾ।'

ਰਾਵਣੋ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਧਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਾਮਯਾਹ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਯੁਦ੍ਧਮੇਕਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਤੇ

ਰਾਵਣ, ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰਫ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।'

ਰਾਮੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਕਪਿਰਾਯਯੌ। ਵਾਨਰੋ ਹਨੁਮਾਨ ਮੈਨ੍ਦੋ ਦ੍ਵਿਵਿਦੌ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ਨਲਃ

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਲੰਕਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕਪੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ, ਮੈੰਦ, ਦਵਿਦ, ਜਾਮਬਵਾਨ ਤੇ ਨਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਏ।

ਨੀਲਸ੍ਤਾਰੋਙ੍ਗਦੋ ਧੂਭ੍ਰਃ ਸੁषੇਣਃ ਕੇਸ਼ਰੀ ਗਯਃ। ਪਨਸੋ ਵਿਨਤੋ ਰਮ੍ਭਃ ਸ਼ਰਭਃ ਕਥਨੋ ਬਲੀ

ਨੀਲ, ਤਾਰਾ, ਅੰਗਦ, ਧੂਭਰਾ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੇਸਰੀ, ਗਯਾ, ਪਨਸਾ, ਵਿਨਤਾ, ਰੰਭਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਕਥਨ ਤੇ ਬਲੀ।

ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਧਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਵਯੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਏਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਸਙ੍ਖ੍ਯਕੈਃ

ਗਵਾਕਸ਼, ਦਧਿਵਕਤਰ, ਗਵਯਾ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੋਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਞ੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਙ੍ਕੁਲਮਾਬਭੌ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਾਨਰਾਞਜਘ੍ਨੁਃ ਸ਼ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਦਿਭਿਃ

ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਨਖਦਨ੍ਤਸ਼ਿਲਾਦਿਭਿਃ। ਹਸ੍ਤ੍ਥਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਬਲਂ ਹਤਮ੍

ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖ, ਦੰਦ, ਪੱਥਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਹਨੂਮਾਨ੍ ਗਿਰਿऋਙ੍ਗੇਣ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਵਧੀਦ੍ਰਿਪੁਮ੍। ਅਕਮ੍ਪਨਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਞ੍ਚ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨੀਲ ਆਵਧੀਤ੍

ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਧੂਮਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੀਲ ਨੇ ਅਕੰਪਨ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵਧ ਦਿੱਤਾ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਚ੍ਛਰਬਨ੍ਧਾਚ੍ਚ ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼ਮਣੌ। ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘ੍ਨਨੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍

ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਂਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਰਾਮਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਰ੍ਜਰਿਤਂ ਰਾਵਣਞ੍ਚਾਕਰੋਦ੍ਰਣੇ। ਰਾਵਣਃ ਕੁਮ੍ਬਕਰ੍ਣਞ੍ਚ ਬੌਧਯਾਮਾਸ ਦੁਃ ਖਿਤਃ

ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਵਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।

ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਥ ਪੀਤ੍ਵਾ ਘਟਸਹਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍। ਮਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਿषਾਦੀਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਹ ਰਾਵਣਮ੍

ਕੁੰਭਕਰਨ ਜਾਗ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੀਆਂ ਮਦਿਰਾ ਪੀ, ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸੀਤਾਯਾ ਹਰਣਂ ਪਾਪਂ ਕृਤਨ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਗੁਰੁਰ੍ਯਤਃ। ਅਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਰਾਮਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸਵਾਨਰਮ੍

"ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਪਾਪੀ ਹਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਾਂਗਾ।"

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਮਰ੍ਦ੍ਦ ਹ। ਗृਹੀਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਰ੍ਣਨਾਸਂ ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਸਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਕਰ੍ਣਨਾਸਾਵਿਹੀਨੋऽਸੌ ਭਕ੍ਸ਼ ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਅਥ ਕੁਮ੍ਭੋ ਨਿਕੁਮਭਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ

ਕੰਨ ਤੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਸੁਗਰੀਵ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁੰਭ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਆਏ।

ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਤਤਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮੌ ਵ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ । ਅਥ ਕੁਮ੍ਭੋ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ

ਫਿਰ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਕੁੰਭ, ਨਿਕੁੰਭ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਕਰਾਕਸ਼ ਆਏ।

ਮਹੋਦਰੋ ਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੋ ਮਤ੍ਤ ਉਨ੍ਤਤ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਪ੍ਰਘਸੋ ਭਾਸਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਛ ਸਂਯੁਗੇ

ਮਹੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਮਸਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪ੍ਰਘਾਸ, ਭਾਸਕਰਨ ਤੇ ਵਿਰੂਪਾਕਸ਼ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।

ਦੇਵਾਨ੍ਤਕੋ ਨਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯਕਃ। ਰਾਮੇਣ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੈਤੇ ਵਾਨਰੈਃ ਸਵਿਭੀषਣੈਃ

ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤੇ ਗਏ।

ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਨ੍ਮਾਯਯਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮ੍ਬਬਨ੍ਧ ਹ

ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।

ਵਰਦਤ੍ਤੈਰ੍ਨਾਗਬਾਣੈ ਰੋषਧ੍ਯਾ ਤੌ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕੌ। ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਯਾਵ੍ਰਣੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤ੍ਯਾਨੀਤਪਰ੍ਵਨੇ

ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਨਾਗ-ਬਾਣ ਤੇ ਮਾਰੁਤਪੁਤ੍ਰ ਲਿਆਂਦੇ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਜਖਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨਿਰੋਗ ਹੋ ਗਏ।

ਹਨੂਮਾਨ੍ ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰਾਗਂ ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼੍ਥਿਤਃ। ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਯਾਂ ਹੋਮਾਦਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਤਂ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ

ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਜਿੱਥੇ ਔਸ਼ਧੀ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ 'ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਇੰਦ੍ਰਜਿਤ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।