ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਕਾਸ਼ਂ ਮਨਸਾਹ੍ਤ੍ਯ ਮਨੋਹਙ੍ਕਰਣੇ ਕੁਰੁ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਞ੍ਚ ਮਹਤਿ ਤਞ੍ਚਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਕृਤੇ ਨਯੇਤ੍

ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ; ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਹਤਤੱਤਵ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਿਆਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ।

ਅਵ੍ਯਾਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪੇ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ ਈਰਿਤਃ। ਸ ਤਾਮਵ੍ਯਾਕृਤਿ ਮਾਯਾਮਵष੍ਟਬ੍ਯ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਅਵਿਆਕ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਉਸ ਅਵਿਆਕ੍ਰਿਤ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਸ ਸ਼ਵ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਖ੍ਯਮਸृਜਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯ ਮਾਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੇਜੋਰੁਪਂ ਸ ਚਾਸृਜਤ੍

ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਗਰਸ਼ਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਰਚਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਕਲਿਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਰਚਦਾ ਹੈ।

ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਰਸਮਾਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਗਨ੍ਧਰੂਪਕਮ੍। ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਅਪ ਆਦੌ ਸਸਰ੍ਜ ਚਹ

ਉਹ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੰਧ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਰਚਦਾ ਹੈ; ਅਨਿਰੁੱਧ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਜੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਮਯਞ੍ਚਾਣ੍ਡਂ ਸੋऽਸृਜਤ੍ ਪਞ੍ਚਭੂਤਵਦ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਮਿਤੇ ਜੀਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਾਤ੍ਮੋਪਸਂਹृਤਾ

ਉਸ ਵਿੱਚ, ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਅੰਡਾ ਰਚਿਆ; ਜਦ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ।

ਪ੍ਰਾਣੋ ਜੀਵੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਨਿਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦ੍ਯਤੇ। ਜੀਵੋ ਵ੍ਯਾਹृਤਿਸਞ੍ਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣੇष੍ਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਪ੍ਰਾਣ ਜੀਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ 'ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ' ਕਹਾਇਆ; ਜੀਵ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਤਮਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਚਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਕਾ । ਅਹਙ੍ਕਾਰਸ੍ਤਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯਤ

ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪਞ੍ਚ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਾਦਿਯੁਤਾਸ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰੂਪਞ੍ਚ ਰਸੋ ਗਨ੍ਧ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਪੰਜ ਵਸਤਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ: ਧੁਨ, ਛੂਹ, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ ਤੇ ਸੁਗੰਧ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜ੍ਞਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਾਨ੍ਯੇਤੈਰਾਰਬ੍ਧਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਤੁ। ਤ੍ਵਕ੍‌ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਘ੍ਰਾਣਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਜਿਹ੍ਵਾਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਤੁ

ਜਾਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਬਣੀਆਂ: ਚਮੜੀ, ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ, ਜੀਭ ਤੇ ਬੁੱਧੀ — ਇਹ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਹਨ।

ਪਾਦੌ ਪਾਯੁਸ੍ਤਥਾ ਪਾਣੀ ਵਾਗੁਪਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਮਃ। ਕਰ੍ਮ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚੈਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਭੂਤਾਨ੍ਯਤਃ ਸ਼੍ਰृਣੁ

ਪੈਰ, ਮਲਦਵਾਰ, ਹੱਥ, ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਲਿੰਗ — ਇਹ ਕਰਮ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ।

ਆਕਾਸ਼ਵਾਯੁਤੇਜਾਂਸਿ ਸਲਿਲਂ ਪृਥਿਵੀ ਤਥਾ। ਸ੍ਥੂਲਮੇਭਿਃ ਸ਼ਰੀਰਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਂ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਮੋਟਾ ਸਰੀਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਣਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕਾਰਨ੍ਤੁ ਜੀਵੋਪਾਧਿਗਤਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਹृਦਯਸ੍ਥਂ ਬਕਾਰਨ੍ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ ਬੁਧਃ

ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਭਾ ਅੱਖਰ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤੱਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਬਾ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਰੱਖੇ।

ਫਕਾਰਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਅਹਙ੍ਕਾਰਮਯਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਕਾਰਨ੍ਤੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮ੍ਭਵਮ੍

ਉਥੇ ਫਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਤੱਤ, ਪਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਬ੍ਦਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨਕਾਰਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਧਕਾਰਨ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਨਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਧੁਨ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੋ; ਧਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਛੂਹ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਰੱਖੋ।

ਦਕਾਰਂ ਰੂਪਤਤ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤੁ ਹृਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ । ਥਕਾਰਂ ਵਸ੍ਤਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਰਸਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਕਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਦਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਰੂਪ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖੋ; ਥਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸਵਾਦ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਪੇਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।

ਤਕਾਰਂ ਗਨ੍ਧਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ਵ੍ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਣਕਾਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰ੍ਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਢਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤ੍ਵਚਿ

ਤਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਲੱਤਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੋ; ਣਾ ਅੱਖਰ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਢਾ ਅੱਖਰ ਚਮੜੀ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।

ਡਕਾਰਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮੇ ਤੁ ਰਸਨਾਯਾਂ ਠਕਾਰਕਮ੍। ਟਕਾਰਂ ਨਾਸਿਕਾਯਾਨ੍ਤੁ ਞਕਾਰਂ ਵਾਚਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਢਾ ਅੱਖਰ ਦੋਵਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਠਾ ਅੱਖਰ ਜੀਭ ਵਿਚ; ਟਾ ਅੱਖਰ ਨੱਕ ਵਿਚ, ਤੇ ਞਾ ਅੱਖਰ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।

ਝਕਾਰਂ ਕਰਯੋਰ੍ਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਣਿਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਜਕਾਰਂ ਪਦਯੋਰ੍ਨ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਛਂ ਪਾਯੌ ਚਮੁਪਸ੍ਥਕੇ

ਝਾ ਅੱਖਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ; ਜਾ ਅੱਖਰ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ, ਛਾ ਅੱਖਰ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿਚ, ਤੇ ਚਾ ਅੱਖਰ ਲਿੰਗ ਵਿਚ।

ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ ਪृਥਿਵੀਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਙਕਾਰਂ ਪਾਦਯੁਗ੍ਮਕੇ। ਵਸ੍ਤੌ ਘਕਾਰਂ ਗਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੈਜਸਂ ਹृਦਿ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਪृथਵੀ ਦਾ ਤੱਤ, ਙਾ ਅੱਖਰ, ਦੋਵਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੋ; ਘਾ ਅੱਖਰ ਪੇਟ ਵਿਚ, ਤੇ ਗਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੱਖੋ।

ਖਕਾਰਂ ਵਾਯੁਤਤ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਨਾਸਿਕਾਯਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਯੇਤ੍। ਕਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਖਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਬੁਧਃ

ਖਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਨੱਕ ਵਿਚ ਰੱਖੋ; ਕਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰੱਖੇ।

ਹृਤ੍‌ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਕਾਰਂ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਦੈਵਤਮ੍। ਦ੍ਵਾਸਪ੍ਤਤਿਸਹਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਹृਦਯਾਦਭਿਨਿਃ ਸृਤਾਃ

ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਯਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰੱਖੋ; ਦਿਲ ਤੋਂ ਬਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਡੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਲਾषੋਡਸ਼ਸਂਯੁਕ੍ਤ ਮਕਾਰਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਬਿਨ੍ਦੁਂ ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤੁ ਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਉਥੇ ਮਾ ਅੱਖਰ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰੱਖੋ; ਉਸ ਵਿਚ ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।

ਹਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਓਂ ਆਂ ਪਰਮੇष੍ਠ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਆਂ ਨਮਃ ਪੁਰੁषਾਤ੍ਮਨੇ

ਉਥੇ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਹਾ ਅੱਖਰ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ; ਓਂ ਆਂ, ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ ਲਈ; ਆਂ, ਪੁਰਖ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਓਂ ਵਾਂ ਮਨੋਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਾਞ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ। ਓਂ ਵਾ ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ

ਓਂ ਵਾਂ, ਮਨ ਦੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ; ਨਮਸਕਾਰ ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਨੂੰ। ਓਂ ਵਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਸਭ ਆਤਮਾ ਨੂੰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਾਕਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਾ ਯੋਜ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਆਸਨੇ ਮਤਾ। ਤृਤੀਯਾ ਸ਼ਯਨੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ਚਤੁਰ੍ਥੀ ਪਾਨਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ

ਪਹਿਲੀ ਤੱਤ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਬੈਠਣ ਲਈ, ਤੀਜੀ ਲੈਟਣ ਲਈ, ਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ।

ਗ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਾਯਾਂ ਪਞ੍ਚਮੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚੋਪਨਿषਦਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਹੁਙ੍ਕਾਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਹਰਿਮ੍

ਗ੍ਰਤਿਆਰਚਾ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਦਿਨ, ਪੰਜ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਹੁਂ' ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ ਰੂਪ ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਤਃ। ਓਂ ਨਮੋਂ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਮੂਲਕਮ੍

ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਰੱਖੋ: 'ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਇਆ' ਇਹ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ।

ਸ਼ਿਰੋਘ੍ਰਾਣਲਲਾਟੇषੁ ਮੁਖਕਣ੍ਠਹृਦਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍। ਭੁਜਯੋਰ੍ਜਙ੍ਘਯੋਰਙ੍ਘ੍ਰ੍ਯੋਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਸਿਰ, ਨੱਕ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਗਲੇ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।

ਨਾਰਾਯਣਂ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਮਾਧਵਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍। ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਭੁਜਯੋਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁ ਚ ਹृਦੇਯੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍

ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਗਲੇ 'ਤੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।