ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਵਿਦੀਵਤ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਵਾਂ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਲਈ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਵਿਦਾਰੀ, ਕੰਦਰਪ ਅਤੇ ਪਲੋਦਨਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੰਪਲਾ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਮਾਸ ਤੇ ਰਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਭਕਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਪੀ ਪਿਲਿਪਿੰਚਾ ਨੂੰ ਪਿੱਤ, ਰਕਤ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਰਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਕਤ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਅਖੰਡ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈਆਂ। ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨਚਾਹੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈਆਂ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਤਪਨ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਥਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਧਨੀ ਤੇ ਪਾਟ (ਘੜਾ) ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਹੋਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਰਕਰੀ (ਉਪਕਰਨ) ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਮੰਡਲ ਦਾ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਾਗੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਚਲਾਉਣੀਆਂ ਹਨ; ਪਿਛਲੇ ਵੇਰਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਬੋਣੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਟ ਤੋਂ ਅਰਘਯਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਹੈ। ਖੱਡ ਨੂੰ ਕਰਕਰੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧੀਆ ਖੱਡ ਨੂੰ ਬੀਜ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਰਘਯਾ ਦੀ ਭੇਟ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਉ-ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਵਿਸ਼ਕਰਮਾ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਖੁਦਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁੱਧ ਦਫਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਹੱਡੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਧ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਉੱਥੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਪੈਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਬਤਾਈ। ਸਾਹਮਣੇ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਟ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਸਥਾਪਨ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਚੌਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਉਥਾਪਨਾ, ਅਤੇ ਪੈਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੱਡ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਵਾਸਤੁ ਯਜਨ ਸਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਟਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜੀਆਂ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਰ੍ਹ ਅੰਗੁਲ ਲੰਬੀਆਂ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਪਾਸੇ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਪਥਰ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ, ਪਥਰ ਦੀਆਂ ਬਣਾਵਟਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਨੌਂ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੀਆਂ ਮਟਕੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ, ਪੰਜ ਕਾਢ, ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚੌਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: 'ਆਪੋ ਹੀ ਸ਼ਠ', 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ', ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ। 'ਤਰਤਾ ਸਮੰਦੀਹ' ਅਤੇ ਪਵਮਾਨੀ ਮੰਤ੍ਰ, 'ਉਦ ਉਤਮੰ ਵਰੁਣੰ', ਅਤੇ ਕਯਾਨਸ਼ ਸੂਕਤ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਵਰੁਣਸਯ' ਮੰਤ੍ਰ, 'ਹੰਸ: ਸ਼ੁਚਿਸਤ', ਅਤੇ ਸ੍ਰੀਸੂਕਤ ਨਾਲ, ਪਥਰ ਅਤੇ ਵਸਨਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਭਾਗ, ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਘੀ, ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਆਹੁਤੀਆਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਅਗਨੀ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਵਜੋਂ, ਵਸਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਮਾਸ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਪੂਰੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਥਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਸਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਕਮਲ, ਮਹਾਕਮਲ, ਮਕਰ, ਕੱਛੁਆ, ਕੁਮੁਦਾ, ਨੰਦਾ, ਕਮਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਪਦਮੀਨੀ। ਵਸਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਇੱਟਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੂਰਬੀ ਇੱਟ ਇਸ਼ਾਨ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ। ਵਿਮਲਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਅਖੰਡ, ਭਰਪੂਰ ਇੱਟ 'ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਭੇਟ: "ਮੈਂ ਆਧਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ"। ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਇੱਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਗਰਭਾਧਾਨ (ਆਧਾਰ-ਸਥਾਪਨਾ) ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਸਨ ਦੇ ਉਪਰ, ਪਦਮੀਨੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ, ਫੁੱਲ, ਧਾਤਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਲੋਹੇ ਦੇ ਵਸਨ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾ-ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ। ਕਮਲ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਵਸਨ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ; ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਆਸਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗਰਭ ਲੈ ਲੋ; ਹੇ ਨੰਦਾ, ਵਾਸਿਸ਼ਠਾਂ, ਵਸੁਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ।" "ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਓ; ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ ਮਨ ਦਿਓ—ਸਭ ਬੀਜਾਂ, ਹਰ ਰਤਨ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਜਿੱਤ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਇੱਥੇ ਵਸਣ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਦੇ ਉੱਤਮ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਾਰ-ਕੋਣੇ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ।" "ਹੇ ਭਾਗਯਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਸੋ, ਸਨਮਾਨਿਤ ਤੇ ਅਦਭੁਤ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਸੀਂ ਘਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਸੋ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ ਨਵੀਂ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਆਧਾਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।