ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਪ-ਦੰਡ ਅਤੇ ਵਾਸਤੁ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ explained ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮਾਪ-ਦੰਡ ਬਣਦੇ ਹਨ: ਅੱਠ ਕਣ ਇੱਕ ਵਾਲ ਦੀ ਨੋਕ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਵਾਲ-ਨੋਕਾਂ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਜੂੰ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅੱਠ ਜੂੰ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਮੱਧਮ ਜੌ ਦਾ ਦਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਅੰਗੁਲ (ਉਂਗਲ ਦੀ ਚੌੜਾਈ) ਬਣਦੀ ਹੈ। ਚੋਵੀ ਅੰਗੁਲਾਂ ਮਿਲਕੇ ਇੱਕ ਕਰਾ (ਹਥ) ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਥ ਵਿਚ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲਾਂ ਜੋੜ ਕੇ 'ਕਮਲ-ਹਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਤੁ-ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ-ਅੱਧੇ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਘੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨ੍ਯ ਦੇ ਲਈ। ਕਮਲ ਅਤੇ ਦੋ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ; ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਵਿਤਾਨਾ ਨੂੰ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਯਾ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਨਾਲ; ਵਯੋਮਾ ਨੂੰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ। ਵਾਹਨੀ ਨੂੰ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਚਮਚ ਨਾਲ; ਪੂਸ਼ਨ ਨੂੰ ਭੁੰਨੇ ਦਾਣੇ ਨਾਲ; ਵਿਤਥਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ; ਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ। ਧਰਮੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦੋ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ। ਮ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਅਤੇ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਤਲੇ ਚਾਵਲ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦ-ਲੱਕੜ ਨਾਲ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ-ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੌ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਨਾਲ। ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਰਾ ਨਾਲ; ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ; ਪਾਪ ਨੂੰ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੌ ਨਾਲ; ਰੋਗ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਪੂੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਨਾਗ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਗ ਫੁੱਲ ਨਾਲ; ਭਖ੍ਯਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ; ਭਲਾਟਾ ਨੂੰ ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ, ਦੂਧ-ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡ ਨਾਲ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਤਲ-ਪੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਦੂਜੇ ਅੱਧੇ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਆਪਾ ਨੂੰ ਤਲ-ਪੂੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਧ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਆਪਾ ਨੂੰ ਹੀ, ਇਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਨਾਲ। ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਤਲ-ਪੂੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੂਰਬੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਸਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਪਾਣੀ; ਵਿਵਸਵਤ, ਅਰੁਣਾ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ; ਫਿਰ ਇੰਦਰਜਯਾ ਨੂੰ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ। ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਮਾਸ। ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਫਲ; ਮਹੀਧਰਾ ਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਚਨਾ ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ; ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਹੀ, ਕਾਲਾ ਚਨਾ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਤਲਾ ਚਾਵਲ-ਪਾਣੀ। ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਵਿਦਾਰੀ, ਕੰਦਰਪ, ਪਲੋਦਨਾ ਨਾਲ, ਪੁਤਨਾ ਨੂੰ; ਅੰਪਲਾ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਮਾਸ, ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਜੰਭਕਾ ਨੂੰ। ਪਿੱਤ, ਖੂਨ, ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪਿਲਿਪਿੰਚਾ ਨੂੰ; ਹਾਰ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ; ਇਸ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਰਾਖਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਗਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮਹਲ ਆਦਿ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਹਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵਾਸਤੁ-ਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਵਰਧਾਨੀ (ਘੜਾ) ਦੇ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਘੜੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ। ਪੂਰੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੋ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰੋ; ਫਿਰ, ਕਰਕਰੀ (ਕੁਦਾਲ) ਲੈ ਕੇ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ। ਧਾਗਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਧਾਰੇ ਚਲਣ ਦਿਓ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਬੋਵੋ। ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥ-ਮਾਪ ਦਾ ਖੱਡਾ ਖੋਦੋ। ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਓ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਘੜੇ ਤੋਂ ਅਰਘਯਾ ਦਿਓ। ਖੱਡਾ ਕਰਕਰੀ ਨਾਲ ਭਰੋ ਅਤੇ ਸਫੇਦ ਫੁੱਲ ਰੱਖੋ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਖੱਡੇ ਨੂੰ ਬੀਜ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰੋ। ਅਰਘਯਾ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗਾਊ-ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਓ; ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਕਰਮਾ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੁਦਾਈ ਕਰੋ ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਣੀ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਮਲ-ਵਸਤੂ ਦਬੀ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹੋਵੇ, ਕੰਧ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ-ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਥੇ ਨਾਮ-ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਉਥੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਤੁ ਦੀ ਪੈਰ-ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪਥਰ-ਰਖਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਮੰਡਪ ਬਣਾਓ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਅੱਗ ਦੇ ਖੱਡੇ। ਘੜਾ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਥੰਭ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਈ; ਪੈਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੱਡਾ ਭਰੋ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਾਸਤੁ-ਯਜਨਾ ਕਰੋ। ਇੱਟਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕੀਆਂ ਹੋਣ, ਬਾਰ੍ਹ ਅੰਗੁਲ ਮਾਪ ਦੀਆਂ; ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌੜਾਈ ਅਤੇ ਉਚੀਤ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ। ਵਧੀਆ ਪੱਥਰ ਹਥ-ਮਾਪ ਦੇ, ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ; ਨੌ ਤਾਮੇ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਰੱਖੋ। ਪਾਣੀ, ਪੰਜ ਕਾਢ, ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ, ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਚਾਵਲ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰੋ: 'ਆਪੋ ਹੀ ਠ', 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ', ਅਤੇ ਫਿਰ। 'ਤਰਤਾ ਸਮੰਦੀਹ' ਮੰਤਰ, ਪਵਮਾਨੀ ਰਿਕਾਵਾਂ, 'ਉਦ ਉਤਮੰ ਵਰੁਣਮ' ਅਤੇ ਕਯਾਨਸ਼ ਸੂਕਤ ਵੀ ਉਚਾਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਤੁ-ਪੂਜਾ, ਮਾਪ-ਦੰਡ, ਅਤੇ ਘਰ-ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।