ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਗਨਿਆ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲਈ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨੈਰਿਤ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਨਾਗ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੁਫਾ ਲਈ ਅਤੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡੀਸ਼ਾ, ਮਹੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੰਦਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਾਣਕਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦਰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬਰਾਬਰ ਕਰੇ, ਨਾਂ ਵਧਾ ਕੇ ਬਣਾਏ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌਹਦੀ ਕੰਧ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਨ, ਹਲਦੀ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅੰਨ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਭੁੰਨੀ ਹੋਈ ਪੀਠ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭੁੰਨੀ ਪੀਠ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। "ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਜੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਤੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ: ਅੱਠ ਅਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਥ-ਧੂੜ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਰਥ-ਧੂੜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਾਸਰੇਣੂ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅੱਠ ਤ੍ਰਾਸਰੇਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲ ਦੀ ਨੋਕ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਵਾਲ-ਨੋਕਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਜੂੰ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਜੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮੱਧਮ ਜੌ ਦਾ ਦਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਗੁਲ (ਉਂਗਲ ਦੀ ਚੌੜਾਈ) ਬਣਦੀ ਹੈ; ਚਵੀ (24) ਅੰਗੁਲਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਾ (ਹਥ) ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹਥ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਹਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਹਿਆ: "ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਤੁ-ਪੁਰੁਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚੌਹਤਰੀ (64) ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਘੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪर्जਨਯ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਯੰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਝੰਡਾ ਦੇ ਨਾਲ; ਮਹੇਂਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦੇ ਨਾਲ। ਵਿਤਾਨਾ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਦੀ ਪ੍ਰਚੂਰਤਾ ਨਾਲ; ਵਯੋਮਾ ਨੂੰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ। ਵਾਹਨੀ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਚਮਚਾ ਨਾਲ; ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੁੰਨਿਆ ਅੰਨ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਵਿਤਥਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਗ੍ਰਹਕਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ। ਧਰਮੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਅਤੇ ਚਾਵਲ; ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ। ਮ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਤਲਾ ਚਾਵਲ, ਅਤੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦ-ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ। ਦਰਵਾਜ਼ੇਦਾਰ ਨੂੰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੌ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਨਾਲ। ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਰਾ ਨਾਲ; ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ; ਪਾਪ ਨੂੰ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਨਾਲ; ਰੋਗ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਕਵਾਨ ਨਾਲ। ਨਾਗ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਾਗ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ; ਭੱਖਿਆ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ; ਭੱਲਾਟਾ ਨੂੰ ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੁਇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ, ਦੂਧ-ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡ ਨਾਲ; ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦੇ ਪਕਵਾਨ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਅੱਧ-ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਆਪਾ ਨੂੰ ਤਲਿਆ ਪਕਵਾਨ, ਈਸ਼ਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਾ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਤਲਿਆ ਪਕਵਾਨ ਚਾਰ ਪੂਰਬੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ। ਹੇਠਾਂ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ; ਵਿਵਸਵਤ, ਅਰੁਣਾ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਕਵਾਨ; ਹੇਠਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਜਯਾ ਨੂੰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਵਿੱਚ ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ। ਚਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਚਾਵਲ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਕਿਆ ਮਾਸ। ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਧ ਫਲ; ਮਹੀਧਰ ਨੂੰ ਮਾਸ ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਚਨਾ ਚਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਚਾਰ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ; ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਕਾਲਾ ਚਨਾ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਤਲਾ ਚਾਵਲ। ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ, ਵਿਦਾਰੀ, ਕੰਦਰਪ ਅਤੇ ਪਲੋਦਨਾ ਨਾਲ, ਪੁਤਨਾ ਨੂੰ; ਅੰਪਲਾ ਦੀ ਪਿੱਤ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਖੂਨ ਜੰਭਕਾ ਨੂੰ। ਪਿੱਤ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਪਿਲਿਪਿੰਚਾ ਨੂੰ; ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ; ਈਸ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਅਤੇ ਮਾਸ ਜਾਂ, ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਖੰਡ ਚੜ੍ਹਾਵਾ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਹਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ, ਵਰਧਾਨੀ (ਕੁੰਡੀ) ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕੁੰਡੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਪੂਰਾ ਹਵਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਭ ਵਚਨ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਕਰਕਰੀ (ਕਰਕਰੀ) ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਾਗੇ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਚਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੱਤ ਬੀਜ ਬੋਣੇ ਜਾਣ। ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੁਦਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ, ਫਿਰ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਹਥ ਦੇ ਮਾਪ ਦਾ ਖੱਡਾ ਖੋਦਣਾ। ਹੇਠਾਂ, ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ; ਚੌਥਾ ਹਥ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਡੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੀ। ਖੱਡਾ ਕਰਕਰੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉੱਪਰ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਰੱਖਣੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੋੜਦੇ ਖੱਡੇ ਨੂੰ ਬੀਜ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰਨਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਵਾਸਤੁ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।