ਅੱਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਹੁਣ ਹਯਗਰੀਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" ਇਸ ’ਤੇ ਹਯਗਰੀਵ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀਆਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੁੱਲ ਪੱਚੀ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਭਵ, ਪੌਸ਼ਕਰ ਤੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅੰਗਾਰਗ, ਗਾਲਵ, ਨਾਰਦ, ਸੰਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਕ ਤੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਸ਼ੌਣਕ ਤੰਤ੍ਰ, ਵਸੀਠ, ਗਿਆਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ, ਕਾਪਿਲ, ਆਤਾਰਕਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀਯ ਤੰਤ੍ਰ ਵੀ ਸੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਤ੍ਰੇਯ, ਨਰਸਿੰਹ, ਆਨੰਦ, ਅਰੁਣ, ਬੌਧਾਇਨ, ਆਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਨਿਕਾਸ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮੱਧਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਇਸ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ (ਦ੍ਵਿਜ) ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੱਛ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕੋਕਣ ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ। ਕਾਮਰੂਪ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਰਮੀਰ, ਕੋਸ਼ਲ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਾਤ੍ਰ—ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਤੇਜਸ, ਅੰਬੁ ਤੇ ਭੂ—ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੇਤਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।' ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਲੱਛਣ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਲਟ ਨਹੀਂ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਯਾ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਆਸਨ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗਨਿ ਅਤੇ ਅੱਗਨਿਆ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਲਈ; ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ। ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਨੈਰਿੱਤ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ; ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਨਾਗ; ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੁਫਾ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡੀਸ਼ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ। ਪੂਰਬੀ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੰਦਰ ਵੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਜਾਣੂ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਮੰਦਰ ਨਾ ਤਾਂ ਪੂਰਬੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰੇ, ਨਾ ਵੱਧ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਦੁੱਗਣੇ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਹੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੋਰ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਘੇਰੇ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਨਾਜ, ਹਲਦੀ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਦਾਣੇ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਸਤੂ।" "ਅੱਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤੂ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਆਸਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਜੋਤਣਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌੰਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਠ ਅਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਧੂੜਾਂ ਮਿਲਕੇ ਤ੍ਰਸਰੇਣੂ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਤ੍ਰਸਰੇਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲ ਦਾ ਸਿਰਾ; ਫਿਰ ਅੱਠ ਉਹਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੂੰ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਜੂੰ ਮਿਲਕੇ ਮੱਧਮ ਜੌ ਦਾ ਦਾਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਇੱਕ ਅੰਗੁਲ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਚੌਵੀ ਅੰਗੁਲ ਇਕ ਕਰਾ (ਹੱਥ) ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ 'ਕਮਲ-ਹੱਥ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਤੁਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਪਲਾਟ ਨੂੰ ਚੋਵੰਨੀ ਚੌਕ (ਚੌਂਸਠ ਖਾਨਿਆਂ) ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਘੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ। ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਪੈਰੀ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਨਾਲ; ਮਹੇਂਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।" "ਵਿਤਾਨ ਨੂੰ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਯ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਧੇਰੇ ਘੀ ਨਾਲ; ਵ੍ਯੋਮ ਨੂੰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ। ਵਹਿਨੀ ਨੂੰ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਚਮਚ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਦਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਵਿਤਥਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਗ੍ਰਹਕਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।" "ਧਰਮੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਦੋ-ਪੈਰੀ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ। ਮ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕਲੇ ਅਤੇ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੀਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਤਲੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦ-ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ।" "ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜੌ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ; ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ। ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਰਾ ਨਾਲ; ਸ਼ੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ; ਪਾਪ ਨੂੰ ਅੱਧ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੌ ਨਾਲ; ਰੋਗ ਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਪੂੜੀਆਂ ਨਾਲ।" "ਨਾਗ ਨੂੰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨਾਗਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ; ਭੱਖਯਾ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ; ਭੱਲਾਟਾ ਨੂੰ ਮੂੰਗ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ।" "ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ, ਦੂਧ ਵਾਲੇ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡ ਨਾਲ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ ਵੀ।" "ਆਪਾ ਨੂੰ ਭੁੰਨੀ ਪੂੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਈਸ਼ਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੂਧ ਨਾਲ; ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਨਾਲ।" "ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਭੁੰਨੀ ਪੂੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪੂਰਬੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ; ਵਿਵਸਵਤ, ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਾਰ-ਪੈਰੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ।" "ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਜਯਾ ਨੂੰ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਘੀ ਵਾਲੇ ਚਾਵਲ।" "ਚਾਰ-ਪੈਰੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਮਾਸ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਕੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਫਲ; ਮਹੀਧਰ ਨੂੰ, ਚਾਰ-ਪੈਰੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਉੜਦ।" "ਚਾਰ-ਪੈਰੀ ਖਾਨਿਆਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਤਿਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ; ਸਕੰਦਾ ਲਈ, ਉੱਥੇ ਹੀ, ਕਾਲੀ ਉੜਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਖੀਚੜੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਯਗਰੀਵ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਤੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।