ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ’ਤੇ ਸਦਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਵੋ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਫੜੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਿਹੜੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤੇਲ ਲਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਥਾਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਰਹਿਣ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਮਹਾਨ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸੱਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਆਲਯ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅਚੁਤ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਣੰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਟਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿੱਖਾਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆਏ; ਫਿਰ ਹਯਗਰੀਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਹਯਗਰੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਦਿ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਮੈਂ ਪੰਜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਚੀਵੀਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਈਆਂ ਹਨ। ਹਯਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੰਤ੍ਰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਭਵ, ਪੌਸ਼ਕਰ ਤੰਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਅੰਗਾਰਗ, ਗਾਲਵ, ਨਾਰਦ, ਸੰਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਵੈਸ਼ਵਕ ਆਦਿ ਤੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਣਕ ਤੰਤ੍ਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗਿਆਨ ਸਾਗਰ, ਸਵਾਯੰਭੂਵ, ਕਾਪਿਲ, ਆਤਾਰਕਸ਼, ਨਾਰਾਇਣੀਯ—all ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਤ੍ਰੇਯ, ਨਰਸਿੰਹ, ਆਨੰਦ, ਅਰੁਣ, ਬੌਧਾਇਨ, ਆਰਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਨਿਚੋੜ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੱਧਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਿਹੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਦਵਿਜ (ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮਿਆ) ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕੱਛ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕੋਕਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਨਹੀਂ। ਕਾਮਰੂਪ, ਕਲਿੰਗ, ਕਾਂਚੀ, ਕਾਰਮੀਰ, ਕੋਸ਼ਲ ਅਤੇ ਪੰਜ ਰਾਤ੍ਰਾਂ—ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੁ, ਤੇਜ, ਅੰਬੁ, ਭੂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਜਿਹੜੇ ਚੇਤਨਾ ਰਹਿਤ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ।" ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਲੱਛਣ ਨਾਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਚਾਰਯ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ। ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੀਟ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਅਤੇ ਅਗਨਿਆ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਲਈ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਚੰਡਿਕਾ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਆਦਿ ਲਈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨੈਰਿਤ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਾਯੁ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਲਈ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਸੋਮ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਦੀ ਗੁਫਾ ਲਈ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਚੰਡੀਸ਼ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ। ਪੂਰਬੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਥਾਨ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਣਕਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਥਾਨ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਦੁੱਗਣੇ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੱਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਗਲਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਖਰੀਦਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਟੀ ਦੀ ਚੌਹੱਦੀ ਤੱਕ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਅਨਾਜ, ਹਲਦੀ, ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਭੁੰਨੀ ਹੋਈ ਪੀਠ ਨਾਲ। ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨੀ ਹੋਈ ਪੀਠ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਕਿ ਜੇਹੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਥਾਨ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਹਲ ਨਾਲ ਜੋਤ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਣੂ ਦੀ ਮਾਪ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ—ਅੱਠ ਅਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅੱਠ ਰਥ-ਧੂੜਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਤ੍ਰਾਸਰੇਣੂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਅੱਠ ਤ੍ਰਾਸਰੇਣੂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਲ ਦਾ ਸਿਰਾ, ਅੱਠ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਜੂੰ, ਅੱਠ ਜੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਮੱਧਮ ਜੌ ਦਾ ਦਾਣਾ, ਅੱਠ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅੰਗੁਲ (ਉਂਗਲ ਦੀ ਚੌੜਾਈ), ਚੋਵੀ ਅੰਗੁਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰ (ਹੱਥ), ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਜੋੜ ਕੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਾਸਤੁਪੁਰੁਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਚੌਰਾਸੀ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਵੰਡ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ-ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਘਿਉ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰਜਨਯ ਨੂੰ। ਜਯੰਤਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਹਵਨ; ਮਹੇਂਦਰ ਲਈ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਸੂਰਜ ਲਈ ਹਰ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ। ਵਿਤਾਨਾ ਲਈ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਤਯਾ ਲਈ ਪੂਰੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਪਕ ਘਿਉ ਨਾਲ; ਵਯੋਮਾ ਲਈ ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਸ ਨਾਲ। ਵਹਿਨੀ ਲਈ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ, ਚਮਚ ਨਾਲ; ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਵਿਤਥਾ ਲਈ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ; ਗ੍ਰਹਕਸ਼ਤਾ ਲਈ ਮਥਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ। ਧਰਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਅਤੇ ਚੌਲ; ਗੰਧਰਵ ਲਈ ਦੋ-ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ; ਮ੍ਰਿਗਾ ਲਈ ਇੱਕਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅੱਧੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਤਲਾ ਚੌਲ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ। ਦੁਆਰਪਾਲ ਲਈ ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਲਈ ਜੌ ਨਾਲ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ; ਵਰੁਣ ਲਈ ਇੱਕ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਧਾਨ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਦਾ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ।