ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਖੰਡ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਿਛਲੇ-ਭਵਿੱਖਲੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਇਹ ਧਾਗਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਅਗਨਿ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਆਲਯ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਘਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ, ਜੋ ਇਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਲੇ ਦਸ-ਹਜ਼ਾਰ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹਰੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ, ਜੋ ਇਹ ਲੋਕ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਆਲਯ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—even ਜੇਕਰ ਮੰਦਰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੇਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤਿੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ; ਪੰਜ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ; ਤੇ ਅੱਠ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਲਈ ਘੱਟ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਤੇ—ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਰਗ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨਵਾਨ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਘੱਟ ਹੀ ਬਣਾਏ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਪੂਣ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਧਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਲੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਜੋ ਬੱਚੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਰੇਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ, ਮੰਦਰ, ਧਰਮ-ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭ ਅੱਠਵੇਂ ਸਥਾਨ ਤੇ—ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਬੰਧੂਕਾ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੀ ਭਾਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੰਦਰ ਢਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਢਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਗੁਣਾ ਪੂਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਢਹਿ ਗਏ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨੂੰ ਬਚਾਏ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਟਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਣਵਾਨ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰ, ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਣਕਰਮੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੂਰਜ, ਦੇਵੀ ਆਦਿਕ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੂਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਧਨ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਧਨ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਮੰਦਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਜੀਵਨ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਆਪ ਖੁਦ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ, ਨਾ ਧਰਮ ਲਈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਮਾਲਕੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪੂਣ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ— ਉਸ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ ਲਈ ਮੰਦਰ ਆਦਿਕ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਆਲਯ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ। ਜਦ ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਦਾ-ਫਿਰਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ—ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ, ਭਵਿੱਖ, ਸਥੂਲ, ਸੁਖਸ਼ਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ—ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਿਨਕੇ ਤੱਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਆਲਯ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ, ਉਹੀ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਨ, ਚੰਡਿਕਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਪੂਣ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਪੂਣ ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ; ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਲੱਕੜ ਦੀ, ਫਿਰ ਇੱਟ ਦੀ, ਫਿਰ ਪੱਥਰ ਦੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਆਦਿਕ ਦੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਫਲ ਇੱਟ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਆਦਿਕ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਉਹ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਵਾਜਾਈ ਕਰ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜੇਗਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਖੜੇ, ਸੁੱਤੇ, ਤੁਰਦੇ, ਉੱਠਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ ਜਾਂ ਠਹਿਰੇ ਹੋਣ—" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਤਥਾਨਤਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।