ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਧੀਬੱਧ ਸਮਾਰੋਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਸਤੂਆਂ ਮਣਕੇ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਮਟਕੇ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਚਾਰਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਅਤੇ ਆਮਲਕੀ ਫਲ ਨਾਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਭਸਮ ਅਤੇ ਤਿਲ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗੋਬਰ ਤੇ ਮਿੱਟੀ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਨੀਰੁੱਧ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਕੋਣ ਵੱਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਜਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸਰ ਤੇ ਲਾਲ ਚੂਰਨ, ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਕੋਣ ਵੱਲ ਚੋਟੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀਕ ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਵਚ ਸਮੇਤ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮੀ ਹਵਾ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ ਜਲ, ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਦੂਰਵਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧਾਰਥ ਬੀਜ ਛਿੜਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਕੇ捨 ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਣੂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਆਨੰਦਦਾਇਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ, ਜੋ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਵਸਤੂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਢਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, "ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ" ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਨਾਗ-ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: "ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣਾ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਕ ਮਟਕਾ ਜੋ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਰੋਚਨਾ, ਕਫੂਰ, ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਖੁਸ਼ਬੂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਮੁਢਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਲਪੇਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਜ ਗੋ-ਉਤਪਾਦ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਲਈ ਲੱਕੜੀਆਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਵਚਨਾਵਲੀ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੁਨੇਹੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਧਾਗਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ। ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ ਸਰਵ-ਸ੍ਰੋਤ (ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ) ਕੋਲ ਜਾਓ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਲਈ, ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਮੁੰਗਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲ ਆਦਿਕ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ।" "ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਗਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰਾ।" "ਹੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਅਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਸ਼ਿਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਪਤੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" "ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਬਣੀ ਇਹ ਧਾਗਾ, ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੀ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਧਨ, ਅੰਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਬਣੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਭਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਬਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੀ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ, ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਧਾਰਨ ਵਾਲੀ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਅਗਨੀ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਆਦਿਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ ਵਿਧੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਲਈ ਘਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ, ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਣਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੱਗਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਫਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਫਲ ਝੂਠ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ, ਪੰਜ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰੀ ਲਈ ਛੋਟਾ, ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਉੱਤਮ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।