ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਮੰਡਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਹਰੀ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੰਡ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਸੱਤ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਨੌਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮੰਡਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਚੌਵੀ (1024) ਖਾਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ (16) ਖਾਨੇ ਹੋਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਵਲਯ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਸੋਲਾਂ ਖਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਵਲਯਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਸੋਲਾਂ ਸ਼ੁਭ ਵਲਯ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਖਾਨੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਕਰਕੇ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਛੇ ਖਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਖਾਨੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਅੰਦਰ, ਦੋ ਬਾਹਰ—ਇਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਸੁੱਚੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੂਸਰੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਬਾਹਰ ਖਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰੀ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੱਤ ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਖਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਚਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੈਂਤੀਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰਬੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਰਾ੍ਹਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਾਈਂਵੀਂ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਯਜਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ, ਜੋ ਰੂਪਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੀ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚੌਂਸਠ, ਸੱਤ ਸੌ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਖਾਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਭ ਵਲਯ ਅਤੇ ਖਾਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਕਤਾਰ, ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਵਲਯ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕਤਾਰ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਲਾਂ ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਤਾਰ, ਚੋਵੀ (24) ਕਮਲ, ਬੱਤੀ (32) ਕਤਾਰ-ਕਮਲ, ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਕਤਾਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਚਾਲੀ ਕਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਬਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ, ਚਾਰ ਅਤੇ ਛੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰ, ਸੁੰਦਰ ਦੂਸਰੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਅੰਦਰ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਚਾਰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ-ਦੋ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਛੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਗਿਣਤੀ ਚਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੇਟਵੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਪੰਜ-ਪੰਜ ਲੜੀਵਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਲਯਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਜਨ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਚੱਕਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੇਂਦਰੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਬੀ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ, ਦੱਖਣੀ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ।" ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਪੱਛਮੀ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤਿਆ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਰਿਗ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ, ਉੱਤਰੀ ਪੰਖੜੀ ਵਿੱਚ ਈਸ਼ਾਨ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਚੱਕਰ ਦੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਕੁੱਲ ਸੋਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਮ, ਅਥਰਵ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਲ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਮਨ, ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜ਼ੁਬਾਨ ਅਤੇ ਨੱਕ, ਅਤੇ ਸੋਲਵੀਂ ਭੂਰ, ਭੁਵ: ਅਤੇ ਸਵ:—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਹਰ, ਜਨਸ, ਤਪਸ, ਸਤ੍ਯ ਅਤੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ, ਉਕਥ, ਸ਼ੋਡਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਪਤੋਰੀਯਾਮਾ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਗੰਧ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੌਵੀ (24) ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਣੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਣ, ਮਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਤੱਤ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮਨ, ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ ਅਤੇ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨੱਕ, ਵਾਣੀ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਪੈਰ—ਇਹ ਤਿੰਤੀ (32) ਪੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਣੇ ਹਨ; ਚੌਥੇ ਵਲਯ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਲਦਵਾਰ, ਜਨਨੇਂਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਾਹਰੀ ਵਲਯ ਵਿੱਚ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛੇ ਜਥਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੱਕਰ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਛੇ, ਪੰਜ ਅਤੇ ਚਾਰ ਹੋਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਹਨ; ਕੇਂਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪੰਖੜੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ। ਪੰਖੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹੋਣ। ਕਮਲ ਨੂੰ ਗੰਢਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਦੇ ਕੇ ਜੋੜੋ, ਅਤੇ ਜੇ ਮਨ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਾਲਾ ਜਾਂ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕੇਸਰ ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਹੋਣ, ਕੋਨੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਭਰੋ; ਯੋਗਪੀਠਾ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕਰੋ। ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਬੇਲਾਂ, ਛਤਰਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਓ; ਆਸਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ, ਲਾਲ ਚਮਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਵੀ ਵਰਤੋ। ਨੀਲੇ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਵਧਾਓ, ਅਤੇ ਕੋਨੇ ਚਿੱਟੇ ਰੱਖੋ; ਭਦਰਕਾ ਲਈ ਇਉਂ ਭਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਅਰਕਾ ਦੇ ਬੀਜ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਹਨ, ਲਾਲੀ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਹਨ; ਚਿੱਟੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਲਕੀਰਾਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਪੀਲੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਹਨ। ਚੌਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਦਾ ਚੂਰਨ ਚਿੱਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਸੁੰਭਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਲਾਲ; ਹਲਦੀ ਤੋਂ ਪੀਲਾ; ਸੜੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਕਾਲਾ। ਸ਼ਮੀ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੀਜ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਬੀਜਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਚਾਰ ਲੱਖ ਦੀ ਮਾਪ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਬੁੱਧਿ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਸਤੋਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰ; ਪਹਿਲਾਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੰਡਲ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਰ ਰੂਪ, ਰੰਗ, ਅੰਕ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਗਹਿਰੀ ਅਰਥ ਹੈ।