ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਸਾਧਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਏ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਵਿਚ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ, ਚੌਕੋਣੇ ਅਕਾਰ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮੰਡਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਦ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਬਣਾਉਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਬਾਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਛੱਤੀ (36) ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਖਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਰਸਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋ ਤੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਫੇਰ, ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਧਾ ਕਮਲ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾਂਵਾਂ ਭਾਗ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਘੁਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੋਲ ਖੇਤਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਪਹਿਲਾ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰ, ਦੂਜਾ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਲਈ, ਤੀਜਾ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਲਈ। ਫਿਰ, ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਨਾਂ ਤੱਕ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਲਾਈਨਾਂ ਡਾਲ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੱਤੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਖੁੜੀ ਦੇ ਜੋੜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਮਾਪ ਕੇ, ਉਸੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਪੰਖੁੜੀ ਦਾ ਸਿਰਾ ਘੁਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤਮ ਹਿੱਸਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਆਮ ਆਕृति ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੇਂਦਰੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਅੱਧੇ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਘੁਮਾਉਣ ਕਰਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਘੁਮਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਛੇ ਗੁੰਝਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਮੱਛੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਦੋਹਰੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲਈ ਹੋਰ ਦੋਹਰੀ ਲਾਈਨਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਾਕੀ ਦੋ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੰਗ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਤਾਰਾਂ ਮਿਟਾ ਕੇ ਗਲੀ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਠ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਮਦਦਗਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਦਦਗਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੋਨੇ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰੀ ਖਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋ-ਦੋ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲਈ, ਹਰੇਕ ਪੰਖੁੜੀ ਦੇ ਪਾਸੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਲਟੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮਦਦਗਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ, ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਖਾਨੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਦੀ ਛੱਤੀ (36) ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਗਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਕਤਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਹਰੀ ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਮਾਪ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅੰਗੁਲ ਜਾਂ ਇਕ ਹੱਥ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਦੋ ਹੱਥ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਾਪ ਇਕ ਹੱਥ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨਾਲ ਮਾਪ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦੀ ਚੌਕੋਣੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਹੋਵੇ। ਅੱਧਾ ਕਮਲ ਨੌ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਠ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੋ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਾਦ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ, ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਤਰਾ ਫਲ ਵਾਂਗ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਾਹਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਜੋ ਹੇਠਲੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੰਖੁੜੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੋੜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਘੁਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੰਖੁੜੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਂਦਰੀ ਲੱਕੜੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਪੱਤੇ, ਜੋ ਮਾਤਰਾ ਫਲ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਸੌ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਛਿਆਨਵੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਨਾਲ, ਖਾਨਿਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੀਆਂ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਲੀਆਂ ਲਈ, ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਤਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਧ ਖਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੇਕ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਰਦਨ ਲਈ ਹਨ। ਬਾਹਰ, ਚਾਰ ਮਿਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ; ਗਰਦਨ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਬਾਹਰ, ਇਕ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਬਾਹਰੀ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਰੇਕ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੰਡਲ ਨੌ-ਭਾਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਨੌ ਵਿਧਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਡਲ, ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਚੋਵੀ (1024) ਖਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਖਾਨੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਘੇਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਖਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸ਼ੁਭ ਘੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਘੇਰੇ ਬਣਾਕੇ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਖਾਨੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਕਰਕੇ; ਛੇ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਕੇਂਦਰ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਅੰਦਰ, ਦੋ ਬਾਹਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਦਦਗਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਅੰਦਰ ਤੇ ਪੰਜ ਬਾਹਰ। ਇੰਝ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਾਹਰੀ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਹਰੇਕ ਸੱਤ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਂਤੀ (35) ਭਾਗੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵਰਾ੍ਹਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਛੱਬੀ (26) ਤੱਕ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।