ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਿਗਵੇਦ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਜੁਰਵੇਦ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ; ਅਥਰਵਵੇਦ ਦੋਹਾਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਤੇ; ਅਤੇ ਸਿਰ, ਹਿਰਦੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੱਤ ਨੂੰ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਯੁ ਆਦਿਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਸਿਰ, ਹਿਰਦੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੁ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ – ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ ਹਨ; ਮਨ, ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜੀਭ, ਤੇ ਨੱਕ – ਇਹ ਛੇ ਤੱਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ, ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਿਰ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੂਲ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੂਃ, ਭੁਵਃ, ਸੁਵਃ, ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ, ਤੇ ਸਤਯ – ਇਹ ਸੱਤ ਭੇਦ ਹਨ। ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ, ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸੱਤਵਾਂ ਤੱਤ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਤਲੇ ਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਉਕਥ, ਸੋਡਸ਼ੀ, ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਤੇ ਅਪਤੋਰੀਆਮ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਇਹ ਸੱਤ ਰੂਪ ਹਨ; ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ, ਮਨ, ਧੁਨੀ, ਸਪਰਸ਼, ਰੂਪ, ਸਵਾਦ, ਫਿਰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਬੁੱਧੀ – ਇਹ ਸਭ ਹੱਥ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਖਰੀ ਦੋ ਤੱਤ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਆਠ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਪ੍ਰਾਣ, ਬੁੱਧੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਨ, ਧੁਨੀ, ਗੁਣ, ਤੇ ਵਾਯੁ। ਰੂਪ, ਸਵਾਦ – ਇਹ ਨੌਂ ਰੂਪ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਣ ਦੋਵੇਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਤੱਤ ਤर्जਨੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਖੱਬੇ ਹਾਥ ਦੀ ਅਨਾਮਿਕਾ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਸ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ; ਤर्जਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ; ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਤੱਤ ਹਨ: ਮਨ, ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਤੇ ਮਲ-ਨਿਸ਼ਕਾਸਨ ਅੰਗ। ਜਨਨ ਅੰਗ, ਮਨ, ਕੰਨ ਦੋਵੇਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਵਿੱਚ; ਤਰਜਨੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਅੱਠ ਤੱਤ; ਬਾਕੀ ਦੋਵੇਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਅੰਗ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਟਖਣੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ – ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਵਾਮਨ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇ ਪਦਮਨਾਭ – ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦਾਮੋਦਰ, ਕੇਸ਼ਵ, ਨਾਰਾਯਣ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮਾਧਵ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ – ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੂਠਿਆਂ, ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ, ਸਿਰ, ਚੋਟੀ, ਕਮਰ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ – ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਾਂ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਪਚੀਸਵਾਂ ਤੇ ਛਬੀਸਵਾਂ ਤੱਤ – ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਡੋਲ, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਧੁਨੀ – ਇਹ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਪਰਸ਼, ਸਵਾਦ, ਰੂਪ, ਗੰਧ; ਕੰਨ, ਚਮੜੀ, ਅੱਖ, ਜੀਭ, ਨੱਕ, ਬੋਲੀ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਮਲ-ਨਿਸ਼ਕਾਸਨ ਅੰਗ; ਜਨਨ ਅੰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਵਾਯੁ, ਆਕਾਸ਼ – ਇਹ ਸਭ ਤੱਤ, ਵਿਅਕਤੀ ਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਤੱਤ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਮੂੰਹ, ਹਿਰਦੇ, ਨਾਭੀ, ਗੋਡਿਆਂ, ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਪੈਰ, ਗੋਡੇ, ਜੰਘਾਂ, ਹਿਰਦੇ, ਸਿਰ – ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਛਬੀਸਵਾਂ ਤੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੱਟ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ। ਪੂਰਬ, ਦੱਖਣ, ਪੱਛਮ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਦੇ ਆਦਿ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਆਦਿ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤ੍ਰੈ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮਨੋਮਯ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਘੀ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਤੇ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੰਜੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਆਦਿਕ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੂਪ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਹੁਣ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਮুদ্রਾ ਅੰਜਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਖੱਬਾ ਮੁੱਕਾ ਤੇ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਖੱਬਾ ਅੰਗੂਠਾ ਉੱਪਰ ਕਰਨਾ, ਇਹ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਮੂਲ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੀ ਹਨ; ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਠ ਮੂਲ ਮুদ্রਾਵਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ, ਆਠ ਮੂਲ ਬੀਜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੌਵੀਂ ਮুদ্রਾ ਬਣਾਉਣੀ; ਫਿਰ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਧਾ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਾਹ ਮুদ্রਾ ਹੈ। ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਮੁੱਕੇ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਛਲੀ ਮুদ্রਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ, ਅੰਗੂਠਾ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਖੱਬਾ ਮੁੱਕਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂਲ ਮুদ্রਾ ਦੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ! ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਤੇ ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਮੱਧ ਵਿਚ, ਪੂਰਬ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਂ ਸੌ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੰਡਪ ਜਾਂ ਮੰਡਲ ਉੱਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਜਾਂ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ, ਸਿੱਧ, ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੀਤ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯੋਗਪੀਠ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨੀ, ਉਹ ਲੋਕ; ਤੇ ਗੁਰੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਮੂਲ ਮੂਦਰਾਵਾਂ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ।