ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਧਾਤ੍ਰ, ਵਿਧਾਤ੍ਰ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਨਵੇਂ ਸਥਾਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਕੂਰਮਾ ਅਤੇ ਅਨੰਤਕਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸत्ता; ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਠਲ, ਪੱਤਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। Ṛਗਵੇਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੇਦਾਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੁਗਾਂ, ਸਤੱਵ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ, ਵਿਮਲੋਤਕਰਸ਼ਿਨੀ, ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਵੀ, ਸਤਿਆ, ਈਸ਼ਾਨਾ, ਅਨੁਗ੍ਰਹਾ, ਅਤੇ ਸਨਮੂਰਤੀ; ਦੁਰਗਾ, ਗਿਰਾ, ਅੰਗਣਾ, ਖੇਤ੍ਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦਾ, ਸਿਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕਵਚ, ਅੱਖਾਂ, ਹਥਿਆਰ; ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਮਾਲਾ, ਸ਼੍ਰੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਗੁਰੂ; ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਪਾਣੀ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਸਰਤਾਜ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ-ਪੂਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਨਮਾ, ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਵਾਹਨ, ਕਮਲ ਆਦਿ, ਵਿਵਕਸੇਨਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਮ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਨੰਦਿਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਫਿਰ ਮਹਾਕਾਲ, ਗੰਗਾ, ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਗੁਰੂ, ਨਿਵਾਸ, ਸ਼ਕਤੀ, ਧਰਮ; ਵਾਮਾ, ਜਯੇਸ਼ਠਾ, ਰੌਦਰੀ, ਕਾਲੀ, ਕਲਵਿਕਾਰੀਣੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਬਲਵਿਕਾਰੀਣੀ, ਫਿਰ ਬਲ-ਪ੍ਰਮਥਿਨੀ; ਸਰਵਭੂਤ-ਦਮਨੀ, ਮਦਨ-ਉਨਮਾਦਿਨੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਆਸਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾੰ, ਹੁੰ, ਹਾੰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੰਗ-ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ; ਹੌੰ, ਹਾੰ, ਆਦਿ, ਅਤੇ ਹਾੰ—ਈਸ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖਾਂ ਲਈ। ਹ੍ਰੀੰ—ਗੌਰੀ ਲਈ; ਗੰ—ਗਣਾਂ ਲਈ; ਇੰਦਰ, ਚੰਡੀ, ਹ੍ਰਿਦਾ ਆਦਿ ਲਈ; ਸੂਰਜ, ਦੰਡਿਨ, ਪਿੰਗਲਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਨਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ। ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਾ, ਆਰੁਣਾ, ਪ੍ਰਭੂਤਾ, ਵਿਮਲਾ; ਵਿਚਕਾਰ, ਸਕੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਸਲ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ। ਦੀਪਤਾ, ਸੂਕਸ਼ਮਾ, ਜਯਾ, ਭਦਰਾ, ਵਿਭੂਤੀ, ਵਿਮਲਾ, ਅਮੋਘਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ, ਸਰਵਤੋ-ਮੁਖੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਜਨ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਆਸਨ—ਹੰ, ਖੰ, ਖ, ਸੋ, ਉਲਕਾ ਅਤੇ ਰੂਪ; ਹ੍ਰਾਂ, ਹ੍ਰੀੰ, ਸ, 'ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ', ਆੰ, 'ਹਿਰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ'। ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਖਾ, ਅਗਨੀ, ਈਸ਼ਾ, ਅਸੁਰ, ਵਾਯੂ; ਭੂਹ, ਭੁਵਹ, ਸਵਹ—ਜਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਖਾ, ਹੁੰ—ਕਵਚ। ਅੱਖ—ਮਾਂ, ਨਿਵਾਸ—ਅਰਕ-ਅਸਤਰ, ਰਾਣੀ—ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਸਕੁਭਾ; ਸੋਮਾ, ਅੰਗਾਰਕ, ਬੁਧ, ਜੀਵ, ਸ਼ੁਕਰ, ਸ਼ਨੀ—ਕ੍ਰਮਵਾਰ। ਰਾਹੂ, ਕੇਤੂ, ਤੇਜਸ, ਚੰਡਾ; ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪੂਜਾ—ਰੂਪ ਦਾ ਆਸਨ, ਮੂਲ, ਹ੍ਰਿਦਾ ਆਦਿ, ਸੰਗੀਆਂ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਆਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਰੂਪ, ਰੋੰ, ਸ਼੍ਰੀੰ, ਸ਼੍ਰੀੰ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ, ਹਰੀ; ਹ੍ਰੀੰ—ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਲਈ ਮਨਤਰ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹ੍ਰੀੰ—ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਲਈ, ਕਲੀੰ—ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਈ, ਲੰਬੇ ਸਵਰ—ਹ੍ਰਿਦਾ ਆਦਿ ਲਈ; ਪੰਜਵੀਂ ਵਿਭਕਤੀ, ਪੂਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ—ਜਯਾ ਆਦਿ। ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ੰਖ, ਮੂਸਲ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਰੰਗ; ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ, ਕੌਸਤੁਭ, ਜੰਗਲ ਮਾਲਾ। ਸ਼੍ਰੀੰ, ਸ਼੍ਰੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਤਾਤਾਰਕਸ਼ਯ, ਗੁਰੂ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ; ਸਰਸਵਤੀ ਦਾ ਆਸਨ, ਰੂਪ, ਔਂ, ਹ੍ਰੀੰ, ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ। ਹ੍ਰਿਦਾ ਆਦਿ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ, ਮੇਧਾ, ਕਲਾ, ਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੁਸ਼ਟਿਕਾ; ਗੌਰੀ, ਪ੍ਰਭਾਮਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਗਣ, ਗੁਰੂ, ਖੇਤ੍ਰ-ਰਖਵਾਲਾ। ਗੰ—ਗਣਪਤੀ ਲਈ, ਹ੍ਰੀੰ—ਗੌਰੀ ਲਈ, ਸ਼੍ਰੀੰ—ਸ਼੍ਰੀ ਲਈ; ਹ੍ਰੀੰ—ਤਵਰਿਤਾ, ਹ੍ਰੀੰ, ਸੌ—ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ, ਚੌਥੀ ਵਿਭਕਤੀ ਅਤੇ ਔਂ। ਨਾਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦਾ ਅੱਖਰ, ਬਿੰਦੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਔਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਜਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿਲ, ਘੀ ਆਦਿ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਰਸਮਾਂ ਲਈ ਸਨਾਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਨਰਸਿੰਹ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਵਰਤੋ। ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬੋ ਕੇ, ਚੁੰਘ ਕੇ, ਰੱਖ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਮਨਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਸਨਾਨ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਾਸ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੋਵੇ। ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਠ-ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਮਨਤਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਾਪੋ, ਚੌਂਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਵਿਦਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਹ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵਧਾਓ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਕਰੋ। ਨਾਰਾਇਣ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਸਵਾਸ-ਨਿਯੰਤਰਣ, ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਬਾਰਹ-ਅੱਖਰੀ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਅਰਘਿਆ ਦਿਓ। ਯੋਗ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਈ ਮਨਤਰਾਂ ਜਾਪੋ। ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜੜ-ਚਰ ਤੱਕ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ-ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੋ। ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੂਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰੋ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੁੰਘ ਕੇ, ਬੋਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਬਣਾਓ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਵਸਤਿਕ ਅਤੇ ਕਮਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਓ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ-ਸਵਭਾਵ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਸਮਝੋ, ਦੇਹ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, 'ਕਸ਼ੌਂ' ਬੀਜ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਜਣਨ-ਸਥਾਨ ਮੰਨੋ। ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਅੱਡੇ-ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ੁਧੀ ਨੂੰ ਸਾੜੋ; ਫਿਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਇਸਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰ-ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਵੇਖੋ। ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਨਾਡੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਨਾਡੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰਕੇ, flood ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਸ਼ੁਧੀ, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ, ਤੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਤਮਿਕ ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਸਫਲਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।