ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਦੀ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਭਾਗਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਸਵਤ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੋ਷ਠਪਦ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਿੰਦਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਭੀ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਹਾ-ਕਲਪ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਧਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਗਨਿ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣ ਹੀ ਹੈ। ਭਵ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਸੰਬੰਧੀ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕ ਕਹੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਆਦਰਨੀਯ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਾਵਰਨੀ ਨੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਕਥਾ ਕਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਥੰਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿੱਚ ਆਈ ਵਾਰਾਹਾ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰੀ ਦੀ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਗਨੇਯਾ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਪੁਰਾਣ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਾਗਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਹਾ ਦੀ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਹੀ, ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰਾਹਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਂ ਸਕੰਧ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸਕੰਧ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਚੁਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਪੁਰਾਣ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਤੇ ਧੌਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੂਰਮ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰਦੁਯੁਮਨ ਸਮੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੂਰਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਮਨੁ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ, ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਤਾਰਕਸ਼ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਉਤਪਤਿ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਦੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਠਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਪਾਠ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਤੇ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਭੋਜਨ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖਿਮਾ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਜੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੰਡ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਰਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਭਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੂਜਾ-ਕਰਮ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਸੁਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਬਤਾਵਾਂਗਾ। ਹਰੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰੀਚੀ ਹੋਏ। ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ ਹੋਏ। ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰਾਣੀਆਂ ਸੰਜਨਾ, ਰਾਜਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਸਨ, ਜੋ ਰੈਵਤ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੇਵੰਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ। ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਜੁੜਵਾ ਸਨ, ਯਮ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਛਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਸਾਵਰਨੀ ਮਨੁ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ, ਵਿ਷ਟੀ ਅਤੇ ਸੰਜਨਾ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਭਾਈ ਵੀ ਹੋਏ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸ਼ਰਿਆਤੀ। ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁ, ਨਾਭਾਗ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵ ਸਨ; ਕਰੂਸ਼ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਧ੍ਰਾ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਮਨੁ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਇਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੁਧ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਬਣ ਗਈ। ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਹੋਏ: ਉਤਕਲਾ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾਸ਼ਵ। ਉਤਕਲਾ ਦਾ ਰਾਜ ਉਤਕਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵਿਨਤਾਸ਼ਵ ਦਾ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ। ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਗਯਾ ਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੇ ਰਾਜ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਨਾਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸੀ। ਅੰਬਰੀਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਸੀ; ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਧਾਰਸ਼ਟਕ ਵੰਸ਼ ਹੋਈ; ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਤੋਂ ਸੁਕਲਗਾ ਅਤੇ ਨਰਤਤੁ, ਅਤੇ ਅਨਰਤਾ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਵੈਰੋਹਿਆ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਅਨਰਤਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਨਗਰੀ ਸੀ। ਰੇਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੈਵਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਕੁਦਮੀ ਸੀ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕਈ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਈ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰੈਵਤੀ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਭਾਗ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ ਗਏ। ਕਰੂਸ਼ ਤੋਂ ਕਾਰੂਸ਼ ਹੋਏ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਅਤੇ ਬੜੇ ਤੇਜੀਲੇ ਸਨ। ਪૃਸ਼ਧ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗਾਂ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਤੋਂ ਵਿਕੁਕਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੇਵਰਾਟ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ, ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਭਗਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।