ਜੋ ਕੋਈ ਅਗਨੀ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਰਿ—ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ—ਸਵੈ-ਸਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ; ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਗੁਣ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਗਨੀ ਪੁਰਾਣ ਉਹ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਤਾਇਆ ਸੀ—ਭੋਜਨ ਦੀ ਮਾਪ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੀ ਅੱਧੀ ਗਿਣਤੀ—ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮ ਪੁਰਾਣ ਲਿਖ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਦਮ ਪੁਰਾਣ (ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ) ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਾਰਾਹ ਯੁਗ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੁਰਾਣ (ਤੇਈ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ) ਲਿਖੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਾਯਵੀਯ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਵੇਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਘਰਮਾ ਪੁਰਾਣ ਉਚਾਰਿਆ; ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ਤਾਰ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਰਸਵਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦ ਦੀ ਦਿਨ, ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਹਾ-ਕਲਪ ਅਧਾਰਤ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪਚੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਰਦ ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨੌਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਗਨੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਭਵ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ-ਵਿਸ਼ਯਕ ਪੁਰਾਣ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਆਦਰਯ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਾਵਰਣੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ, ਰਥੰਤਰਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਦੱਸੀ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ, ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਗਨੇਯ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਲਿੰਗ ਪੁਰਾਣ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਫਾਗੁਣ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ, ਮਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਚੈਤਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਰੁੜ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ-ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਸਕੰਧ ਪੁਰਾਣ, ਸਕੰਧ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, ਚੁਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਧਰਮਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਪੁਰਾਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੌਮ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਕਥਾ। ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ, ਅਰਥ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਕੂर्म ਪੁਰਾਣ (ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ), ਜੋ ਕੂर्म ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ, ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੂਰਮ ਨਾਲ, ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ, ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ, ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮਤਸਯ ਪੁਰਾਣ ਮਨੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੁਵ ਵਿੱਚ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਛੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਪੁਰਾਣ (ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ), ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਾਰਕਸ਼ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ, ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਡ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ—ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੰਸ ਨਾਲ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਾਠਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੀਰ ਖਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਸੰਹਿਤਾ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਲਿਨਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਉਣਾ, ਗਾਂ, ਭੋਜਨ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਜੋੜੇ ਵੰਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ; ਭਗਤ ਲਈ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਕਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਸਿਹਤ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੰਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਬਤਾਵਾਂਗਾ; ਹਰਿ, ਜੌ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣਿਆ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਮਰੀਚੀ ਤੋਂ ਕਸ਼ਯਪ, ਫਿਰ ਵਿਵਸਵਾਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਸੰਜਨਾ, ਰਾਜਨੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾ—ਰੈਵਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੇਵੰਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ; ਟਵਸ਼ਟ੍ਰੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਸਨ। ਛਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂ ਅਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ, ਵਿਟੀ, ਅਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ: ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਨਾਭਾਗ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਯਾਤੀ। ਨਰਿਸ਼ਯੰਤ, ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੂ, ਨਾਭਾਗ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਟ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਜੀਵ ਸਨ; ਕਰੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਧਰ, ਜੋ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ। ਮਨੂ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ—ਇਲਾ; ਬੁਧ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਬਣ ਗਈ। ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਹੋਏ: ਉਤਕਲਾ, ਗਯਾ, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾਸ਼ਵ। ਉਤਕਲਾ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਉਤਕਲਾ ਸੀ; ਵਿਨਤਾਸ਼ਵ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਇਥੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।