ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰਵਾਲਾ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਦਰਬਾ ਘਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਿਤਰ ਜੋ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਯਮ ਜਾਂ ਨੈਰ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਕਾਂਵਾਂ ਇਸ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕੁੱਤੇ ਜੰਮਦੇ ਹਨ—ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਪਿੰਡ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਦਾ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ।" ਆਖ਼ਿਰ, ਉਹ ਗਾਇਆਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਘਰਵਾਲਾ ਫਿਰ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਅਗਨੀ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸਨਾਨ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਣ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਰੋਗ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਵਿਨਾਇਕ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੀਰਥਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਗਰਭ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰੇ; ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਸਨਾਨ ਕਰੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨਾਨ, ਰੇਵਤੀ ਜਾਂ ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਨਾਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਨਾਨ ਲਈ, ਪੁਨਰਨਵਾ, ਰੋਚਨਾ, ਸ਼ਤਾਂਗਾ, ਗੁਰੁਣੀ ਦੀ ਛਾਲ, ਮਧੂਕ, ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਰੜ, ਟਾਗਰ, ਨਾਗਕੇਸ਼ਰ ਵਰਗੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਰਤਣੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਬਰ, ਮੰਜਿਸ਼ਠਾ, ਮਾਂਸੀ, ਯਾਸਕ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਸਾਰਸੋਂ, ਕੁਸ਼ਠਾ, ਅੰਬਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਵੀ ਲਗਾਉਣ। ਪੰਜ ਗਵਯ (ਗਾਇ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ) ਅਤੇ ਆਟੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ; ਸਨਾਨ ਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ। ਚੌਂਕਾਂ ਅਤੇ ਉਪ-ਚੌਂਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਅਤੇ ਹੋਮ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ। ਹਰ ਇਕ ਲਈ ੧੦੮ ਲਕੜੀਆਂ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਘੀ ਵਰਤਣ; ਭਦ੍ਰ, ਸੁਭਦ੍ਰ, ਸਿਧਾਰਥ, ਕਲਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਅਮੋਘ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁ, ਪਾਰਜਨਯ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ; ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ। ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਜਯੰਤੀ, ਵਿਜਯਾ, ਜਯਾ, ਸ਼atavari, ਸ਼ਤਪੁਸ਼ਪਾ, ਵਿਸ਼ਨੁਕ੍ਰਾਂਤਾ, ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਜੜੀਆਂ ਪਾਉਣ। ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦਨ, ਉਸੀਰਾ, ਕੇਸਰ, ਕਸਤੂਰੀ, ਕਪੂਰ, ਬਾਲਕਾ, ਪੱਤ੍ਰ, ਛਾਲ, ਜਾਤੀ ਫਲ, ਲੌਂਗ, ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਵਯ ਪਾਉਣ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਭ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਸੂਯ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੂਰਾ ਹੋਮ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ; ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਸਨਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਕਰਮ ਸਿਧੀ ਅਤੇ ਵਾਘਾਂਟਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮੂੰਡੇ ਸਿਰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਪੀੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਭੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਉਹ ਜਾਂਦਾ, ਲਗਦਾ ਹੋਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਨ। ਮਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਛਾ ਜਾਂਦੀ, ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ; ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ। ਕੋਈ ਅਚਾਰਯ ਜਾਂ ਵੈਦਿਕ ਪੰਡਤ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਕਿਸਾਨ ਨੂੰ ਫ਼ਸਲ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਐਸਿਆਂ ਲਈ, ਹਸਤ, ਪੁਸ਼ਯ, ਅਸ਼ਵਯੁਕ ਅਤੇ ਸੌਮਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੁਭ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਗਾਇ ਦੇ ਘੀ ਤੇ ਸਾਰਸੋਂ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਹਰ ਜੜੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਮਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ। ਸਾਰੇ ਜੜੀਆਂ ਚਾਰ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਦੇ ਟੀਲੇ, ਸੰਗਮ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ, ਰੋਜਨਾ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁਗਲ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦ; ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੁਭ ਲਾਭ ਦਿੰਦ। ਕਿਸਮਤ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜੋ ਵਾਲਾਂ, ਮੱਥੇ, ਕਨਾਂ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਟਾਉਣ। ਉਸਤਾਦ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਨਾਲ, ਸਨਾਨ ਕਰਵਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਾਰਸੋਂ ਦਾ ਤੇਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਕੁਸ਼ਾ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਪਾਏ। ਮਿਤ, ਸਮਿਤ, ਸ਼ਾਲਕ, ਕੰਟਕ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ, ਹੋਮਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਰਾਹੇ ਉੱਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ, ਛਾਣਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਖਣਾ। ਉਬਲੀ ਤੇ ਨਾ-ਉਬਲੀ ਚਾਵਲ, ਮਾੜ, ਮੱਛੀ, ਮਿੱਟੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਭੇਟ ਕਰਨੀ। ਮੂਲੀ, ਪਕੋੜੇ, ਮੀਠੇ ਪਕਵਾਨ, ਮਿਠਾਈ, ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਖੀਰ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਲੱਡੂ ਤੇ ਗੁੜ ਭੇਟ ਕਰਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਨਾਇਕ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ; ਪੂਰਾ ਅਰਘ, ਦੂਰਵਾ, ਸਾਰਸੋਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ।