ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹਵਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਪ, ਹਵਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅਠਾਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਹਨ—ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਭਿਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਸੋਮਿਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਭਯਾ ਰਤਨ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਕੰਡ ਰਤਨ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਜਨਮ ਰਤਨ ਸੋਮਿਆ ਲਈ। ਹਰ ਰਤਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਤਨ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਪਚਾਰ ਆਕਾਸ਼, ਵਾਤਾਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸ਼ਚਰਜ—ਆਕਾਸ਼ੀ, ਵਾਤਾਵਰਨੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ—ਕਿਹੜੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਉਲਕਾ ਪਾਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸੜਨਾ ਜਾਂ ਚਮਕਣਾ, ਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਤ ਆਉਣੇ। ਗੰਧਰਵ ਨਗਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਵਰਖਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਂ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੂਚਾਲ ਆਉਣ, ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ਚਰਜ ਹਨ। ਜੇ ਇਹ ਅਸ਼ਚਰਜ ਘਟਨਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਰਫਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਬਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੀਕਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਪਸੀਨਾ ਛੱਡਦੀਆਂ ਜਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਪਚਾਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਫੜਦੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਅਗਨੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਰੱਖਤ ਅਣਸਮੇਂ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਖੂਨ ਵਾਂਗ ਵਹੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੀਂਹ, ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਅਕਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਵਿਘਨ ਹਨ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅਣਸਮੇਂ ਮੀਂਹ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਡਰ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਰਜਨਯ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਚਸ਼ਮੇ ਸੁਆਦ ਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਜਣਮ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਰ ਅਸਧਾਰਣ ਜਾਂ ਟਿੜੇ-ਮਿੜੇ ਬੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੁੜਵੇਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਅੰਗ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘੋੜੀ, ਹਾਥਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚੇ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦਾ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਅੰਗ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸਧਾਰਣ ਜਣਮਾਂ ਲਈ, ਹਵਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਨੁਕੂਲ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਜੀਨਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਉਣ, ਜਾਂ ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਜਲਚਰ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਜਮੀਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਜਾਨਵਰ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਆਉਣ, ਇਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਜੇ ਮੁਰਗਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਕੋਈ ਮੰਗਲਮਈ ਪੰਛੀ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਬੂਤਰ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਸਖਾਣਾ ਜਾਨਵਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹਨ। ਜੇ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਣ, ਜਾਂ ਕਾਂਵਾ ਮਿਲਣ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਮੂੜਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਘਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਪੱਕੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਢਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੰਏਂ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨਾਲ ਵਿਘਨ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਧੂਮਕੇਤੂ ਉੱਗਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਦਾਗ ਆ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਖਤਰੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ ਜਾਂ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਲੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮੌਤ, ਡਰ, ਸੁੰਨਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ “ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ” ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰ। “ਹਿਰਣਯਵਰਣਾ” ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰੀਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ, “ਸ਼ੰਨਾ ਆਪੋ” ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲਈ ਵਰਤ। ਰਥ ਤੇ ਧੁਰਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਗੰਧੀ ਚੜ੍ਹਾ; “ਯੁਵੇਤੀ” ਕਪੜੇ ਲਈ, “ਪੁਸ਼ਪੰ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ” ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ, “ਧੂਪੰ ਧੂਪੋਸੀ” ਧੂਪ ਲਈ ਉਚਾਰ। “ਤੇਜੋਸੀ” ਘਿਉਂ ਲਈ, “ਸ਼ੁਕ੍ਰੰ” ਦੀਵਾ ਲਈ, “ਮਧੁਪਰਕੰ” ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਸ਼ਹਿਦ ਲਈ, “ਦਧੀਤੀ” ਦਹੀਂ ਲਈ, “ਹਿਰਣਯਗਭ” ਦੇ ਅੱਠ ਸ਼ਲੋਕ ਭੇਟ ਲਈ ਪੜ੍ਹ। ਭੋਜਨ, ਸੁਗੰਧੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ, ਪੱਖਾ, ਚੌਰ, ਜੁੱਤੀ, ਛਤਰੀ, ਵਾਹਨ, ਆਸਨ ਆਦਿਕ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰ। ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੇਟ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੜ੍ਹਾ। ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦੀ, ਜੋੜੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੂਰਨ ਘੜਾ, ਦਰਿਆ ਦਾ ਕੰਢਾ ਜਾਂ ਕਮਲ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ। ਸੁੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਹਰ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਅਖੰਡ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਮਹਾਂ ਭਾਗ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ-ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਅਨੁਮਤੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ। ਫਿਰ ਵਾਸਤੋਸ਼ਪਤੀ, ਦੇਵੀ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਜੋ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਬੜਾਈ ਜਾਣਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਪਣ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।