ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਰਮ ਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਗਏ ਹਨ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਵਨ ਲੱਕੜ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੀ, ਚਾਵਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਰਾਈ ਵੀ ਆਹੁਤੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਗਵ ਜੀ, ਅਟੁੱਟ ਅਨਾਜ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ, ਬਿਲਵਾ ਫਲ ਅਤੇ ਕਮਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਪਕੌੜੀਆਂ, ਕਾਲੀ ਰਾਈ, ਰਕਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾ ਲੱਕੜਾਂ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਛੰਦ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ ਪਾਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। 'ਹਿਰਣਯਵਰਨਾ' ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਦਰਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ। ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਸੂਕਤ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸ ਤੇ ਪਾਠੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ ਸ੍ਰਾਵੰਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਥਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ ਵਸਾਵੋ।" ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕਤ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਾਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਲ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹਰ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਕ ਮੁਠੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਇਕ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਪਾਠਣ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪ-ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਠ, ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਠਾਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਅਭਿਆ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਨਰਮ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਮ੍ਰਤਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਅਭਿਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ। ਸੌਮਿਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਇਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਅਭਯਾ ਰਤਨ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਕਾਂਡਾ ਰਤਨ ਅਮ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਸ਼ੰਖ-ਜਨਿਤ ਰਤਨ ਸੌਮਿਆ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਤਨ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਾਈ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸਵਰਗ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਵਧੀਆਂ ਵਿਅਪਤੀਆਂ—ਸਵਰਗ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ—ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸਮਾਨੀ ਵਿਘਨਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਾ ਡਿੱਗਣ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਜਲਣਾ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰਵਾਤੀ ਚਮਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ, ਅਸਧਾਰਣ ਵਰਖਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਅਡਿੱਗ ਘਟਨਾ, ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਭੂਚਾਲ ਵੀ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਅਜੋਬਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਅਜੋਬਾ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਕੰਪਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਚੀਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਰੋਂਦੀਆਂ, ਪਸੀਨਾ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਲੱਕੜ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਫੜਦੀ, ਉਹ ਰਾਜ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੀ ਵਿਘਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਘਨ ਦਾ ਉਪਾਏ ਅਗਨੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਅਣਸਮੇਂ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਰਕਤ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਵਿਘਨ ਦਾ ਉਪਾਏ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਤਿ ਵਰਖਾ, ਸੁਕਾ ਅਤੇ ਅਕਾਲ ਅਨਾਜ ਦੀ ਕਮੀ ਦੋਵੇਂ ਵਿਘਨ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਅਣਸਮੇਂ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਵਰਖਾ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਪਰਜਨਯ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੇੜੇ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਚਸ਼ਮੇ ਸੁਆਦਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਜਣਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਣਮ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬੱਚੇ ਅਜੀਬ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਜਣਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅਜੋਬੇ ਜਣਮ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਜਣਮ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਘੋੜੀ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਜਣਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਜਣਮ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਜਾਂ ਵਿਅੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਅੰਗ ਜਣਮ ਹੋਣ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਣਮ ਦੀ ਵਿਘਨ ਲਈ, ਹਵਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਗ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਜਣਦੇ। ਜਦੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਘਰੇਲੂ ਜਾਨਵਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਲਜੀਵ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਜੀਵ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੀਵ ਰਾਜਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜੇ ਮੁਰਗਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀ ਆਵੇ; ਜੇਕਰ ਕਬੂਤਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ਜਾਂ ਮਾਸਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਛੱਤ ਤੇ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਾਂਵਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਆਗਮਨ-ਪਥਾਂ, ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ; ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੜ ਜਾਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਵਿਘਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁੰਨਤਾਰੀ ਜਾਂ ਅਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਦਾਗ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਖਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਲੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੌਤ, ਡਰ, ਖਾਲੀਪਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਘਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਘਨ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕਰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ। 'ਹਿਰਣਯਵਰਨਾ' ਪਾਠ ਕੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ; 'ਸ਼ੰਨਾ ਆਪੋ' ਪੀਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਲਈ ਹੈ। ਰਥ ਅਤੇ ਅਕਸ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕੇ ਸੁਗੰਧ ਚੜ੍ਹਾਓ; 'ਯੁਵੇਤੀ' ਕਪੜੇ ਲਈ, 'ਪੁਸ਼ਪੰ ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ' ਫੁੱਲਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ 'ਧੂਪੰ ਧੂਪੋਸੀ' ਧੂਪ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਕ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਘਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਦੀਵਤ ਪੂਜਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।