ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੜੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ‘ਪਰੀ ਮੇ ਗਾਮਨੇਨੇਤੀ’ ਨਾਮਕ ਮਨਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨਤਰ ਉਸਨੂੰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਮੰਤਰਿਤ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਸ਼ੰਨੋ ਮਿਤ੍ਰ’ ਮਨਤਰ ਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਸੱਦ ਕੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਹਵਨ ਸਮਗਰੀ ਵਜੋਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨਤਰ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਹਨ। ‘ਸ਼ੰਨੋ ਦੇਵੀਰ ਅਭਿ਷ਟਯੇ’ ਮਨਤਰ ਵੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ‘ਏਕਚਕ੍ਰਾ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ‘ਗਾਵੋ ਭਗ’ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋ ਮਨਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਘਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ‘ਪ੍ਰਵਾਦਾਂਸ਼ਹ ਸੋਪ’ ਮਨਤਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਣਸਪਤਿ (ਰੁੱਖਾਂ) ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ‘ਦੇਵੇਭਯੋ ਵਣਸਪਤੇ’ ਮਨਤਰ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਮਨ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਵੈਸ਼ਣਵ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਸ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ‘ਯਤਾ ਇੰਦਰ ਭਜਾਮਹੇ’ ਮਨਤਰ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ‘ਅਵਕੀਰਣੀ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਅਗ્નਿਸ੍ਤਿਗ੍ਮੇਤੀ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨਤਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਵੇਚਣੇ ਪੈ ਜਾਵਣ ਤਾਂ ‘ਘ੍ਰਿਤਵਤੀਤੀ’ ਮਨਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ‘ਅਯਾਨੋ ਦੇਵ ਸਵਿਤਰ’ ਮਨਤਰ ਬੁਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ‘ਅਬੋਧ੍ਯਗ੍ਨਿਰ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਮਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਚੀ ਹੋਈ ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਲਤ ਡੋਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਮਰਬੰਦ ਵੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਰਤਨ ਵੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ‘ਸਰਪਸਾਮਨ’ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਨਾਲ ਸੱਪ ਦਾ ਡੱਸਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ‘ਮਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾਦ੍ਯਤੇ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੁਜਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ‘ਸਤਾਵਰੀ ਰਤਨ’ ਵੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ‘ਦੀਰਘਤਸਸੋਰਕ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਰਸਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ‘ਸ੍ਵਮਧਿਆਯੰਤੀ’ ਮਨਤਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ‘ਤ੍ਵਮਿਮਾ ਔਸ਼ਧੀ’ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ। ‘ਪਥਿ ਦੇਵਵ੍ਰਤ’ ਮਨਤਰ ਨਾਲ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ‘ਯਦਿੰਦ੍ਰੋ ਮੁਨਯੇ’ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭਾਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ‘ਭਗੋ ਨ ਚਿਤ੍ਰ ਹਤ੍ਯੇਵੰ’ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੰਗਤ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ‘ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰਧਨ’ ਭਾਗ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ‘ਇੰਦਰੇਤੀ’ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਭਾਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ‘ਪਰੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੀ ਵਹ ਕਾਰਿ’—ਇਹ ਦੋ ਮਨਤਰ ਸੁਣ ਕੇ ਇਸਤਰੀ ਪਤੀ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰਥੰਤਰੀ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਸਾਮਨ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਘੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਚੂਰਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰਮਿਦ ਗਾਥਿਨ ਸਾਮਨ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਰਥੰਤਰੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ‘ਮਈ ਸ਼੍ਰੀ’ ਮਨਤਰ ਵਧੀਆ ਵਿੱਦਿਆ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗ-ਵਿਕਾਰ ਦੀ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਰੀਤ ਨਿਯਮਤ ਕਰਕੇ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਾਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ‘ਗਵ੍ਯੇਸ਼ੁਣੇਤੀ’ ਮਨਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਇੱਕ ਡੋਨਾ ਘੀ ਦਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਵਾ ਦਵਾਈ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਦੇਵ, ਜਦੋਂ ਨੌਕਰ ਤਿਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ‘ਅਭਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੂਰਵਪੀਤਯੇ’ ਮਨਤਰ ‘ਵਸ਼ਟ’ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੱਠੀਆਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਟੇ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਉਣ। ਫਿਰ, ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ। ਹੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਮਨਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਮਨਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰੋਂ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਗਰੁੜ, ਵਾਮਦੇਵ, ਰਥੰਤਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਸਾਮਨ ਉਚਾਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਹੁਣ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਮਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਅਥਰਵਣ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਂਤਤੀਆ ਗੁੱਛ ਦੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਔਸ਼ਧੀ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਸਪਤੀਆ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਅਭਯੰਗਾ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਡਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਸ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਆਯੁਸ਼ਿਆ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਵਸ੍ਤਿਆਨ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਵਾਸਤੋਸ਼ਪਤਿਆ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੌਦ੍ਰ ਗੁੱਛ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵਿਧੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਆਇੰਦ੍ਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਰੌਦ੍ਰੀ, ਵਾਯਵੀ, ਵਰੁਣੀ, ਕੌਵੈਰੀ, ਭਾਰਗਵੀ, ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ, ਤਵਾਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਅੱਗਨੀ ਦੇਵਤਾ, ਮਰੁਤ ਗਣ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨੈਰਿਤਕੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ, ਆਂਗੀਰਸੀ, ਯਾਮਯਾ, ਪਾਰਥਿਵੀ, ਅਤੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਨਹਾਰ—ਜੋ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ‘ਤੂੰ ਮੌਤ ਹੈਂ’ ਕਹਿ ਕੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਨਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।