ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਮੰਤਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ 'ਤਚ੍ਛਕ੍ਸ਼ੁਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; 'ਇੰਦਰ ਸੋਮੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵਰਤ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਮਲਿਨਤਾ ਕਰਕੇ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, 'ਤੂੰ ਅੱਗਨੀ, ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਘਿਉਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। 'ਆਦਿਤਯ' ਅਤੇ 'ਸੰਰਾਜ' ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਮਹੀਤੀ' ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; 'ਇੰਦਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਵਾਚੰ ਮਹਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਸ਼ੰਨੋ ਭਵਤੁ' ਨੂੰ ਦੁਵਾਰ ਪੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੋਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ 'ਉਤਭੇਦਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। 'ਸ਼ੰਨੋਘਨਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; 'ਕਨਿਆ ਵਾਰਰਸ਼ਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਵਾਚੋ ਵਿਦਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਵਮਨੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਖਾਨਸ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਹਤਰ ਰਿੱਕਾਂ ਨੂੰ 'ਪਰਸਵਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। 'ਸਵਾਦਿਸ਼ਟਯੇ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੜ੍ਹ ਸਠ (67) ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਪ ਨਾਸ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਉਚਾਰਣਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਪਵਮਨੀ ਮੰਤ੍ਰ ਕੁੱਲ 106 ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਪ ਅਤੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, 'ਆਪੋਹਿਸ਼ਠ' ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ 'ਪ੍ਰਦੇਵੰਨੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਮਰੁਧਨਵਾ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮਤ ਪੜ੍ਹੇ। ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਤੇ ਖ਼ਤਰਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਰਾਹਤ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰਾਵੇਯਾਭਿ' ਰਿੱਕ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪੜ੍ਹਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ 'ਮਾ ਪ੍ਰਗਾਮਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ 'ਯਕਤੇਯਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਤਨਾਤਾ ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ 'ਇਦੰ ਮੈਧ੍ਯਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘਿਉਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ। ਜੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੌਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕਰੇ; 'ਵਯਹ ਸੁਪਰਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। 'ਇਵਿਸ਼ਯੰਤੀਯਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਜੋ ਸੁਖ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਮਿਟਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, 'ਵ੍ਰਿਹਸਪਤੇ ਅਤੀਤਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਰਖਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੇ। 'ਸਰਵਤ੍ਰੇਤੀ' ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਤਿਰਥ' ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। 'ਸੰਕਾਸ਼ਯਪਨ' ਮੰਤ੍ਰ, ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। 'ਅਹੰ ਸਦ੍ਰੇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਵਖ਼ਰੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ 'ਰਤੀਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤ੍ਰਿ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਡਕਸ਼ਾਯਣ ਮਹਾਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਤੇਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਪੇ; 'ਉਤ ਦੇਵ' ਮੰਤ੍ਰ ਰੋਗ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇ ਡਰ ਸਮੇਂ 'ਆਯਪਤਗਨੇ ਜਨਿਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ 'ਅਰਣਯਾਨੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੋ, ਇਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਬੂਟੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੋ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਸ਼ਤਾਵਰੀ ਰਿੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਿਉਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, 'ਮਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਬ੍ਰਾਹਮਣੋਗਨੀ ਸੰਵਿਦਾਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਗਰਭਪਾਤ ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਅਪੈਹਿ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਆਰਾ ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; 'ਯੇਨੇਦਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 'ਮਯੋ ਭੁਰ ਵਾਤ' ਮੰਤ੍ਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ; 'ਸ਼ੰਭਰੀ' ਜਾਂ 'ਇੰਦਰਜਾਲ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਰਮ ਤੇ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। 'ਮਹਿਤ੍ਰਿਨਮ ਅਵਰਸ' ਮੰਤ੍ਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਅਗਨਯੇ ਬਿਦਵਿਸ਼ਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸਤੁਪਤੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਪਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ। ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਦਾਨ' ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਹਰ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਸਿੱਧਾਰਥਕ, ਜੌ, ਅਨਾਜ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਘਿਉਂ ਵੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਇੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨੇੜੇ ਹੀ ਕੰਟੇਦਾਰ ਬੂਟੀਆਂ, ਸਰੋਂ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਹਨ। ਤੰਤ੍ਰ-ਮੰਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਪਥਰ, ਭੋਜਨ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਹੀਂ, ਭਿਖਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੀ ਉਚਾਰਨਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਵੱਡੇ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਜੋ ਓਮਕਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਮ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਘਿਉਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਰਾਮ, ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਉਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੌ ਵਰਤੇ; ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ ਵਰਤੋ। ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਰਥਕ ਬੀਜ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਇਹ ਸਭ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂ। ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦਹੀਂ ਵਰਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਰਸਤੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਇੰਦਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਮੰਤ੍ਰ, ਰਸਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਲਾਭ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਨਤ ਬਣਾ ਸਕੇ।