ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਹੈ—ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਜਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਲਕ ਸਮਰਥ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਉੱਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਦਾ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਦੀ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਵਸਤੂ ਵੇਚੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੰਡ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇਗੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਸੌ ਦੀ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਂ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹਾਂ," ਜਦਕਿ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਗੁਣਾ ਦੰਡ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਾਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਜੁਰਮਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ, ਯਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਆਰਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਗਨਿ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸਿਖਾਈਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਦ ਲਈ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੀ ਰੀਤੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਾਯਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ ਨਾਲ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਯਤਰੀ ਦਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਖਾਣ ਪੀਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਪ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ 'ਪ੍ਰਣਵ' (ਓਮ) ਅੱਖਰ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜਪ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ ਤਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ 'ਓਮ' ਦਾ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਮਾਪ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ, ਸੱਤ ਮਹਾਨ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੋਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਯਤਰੀ ਜਪ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਉਚਾਰਣ ਹਨ; ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਅਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। 'ਅਗਨਿਮੀਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤੰ' ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਵਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਿਖਸ਼ਾ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪਕਾਇਆ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੇ ਪਵਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪੇ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਨਚਾਹੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸਦਸਨ ਯਮ ਇਤੀ' ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪੇ। ਨੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਦਾ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਪੁਰੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਸੋਲਾਂ ਰਿਗਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ 'ਹਿਹਣਯਸਤੂਪਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਛੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁਕਤ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਆਹੁਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤ ਮुठੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ 'ਦ੍ਵਿਸ਼ੰਤਮ' ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਆਫੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰ, ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ ਵੱਖ ਆਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਧਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਅਖੰਡ ਉਰਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, 'ਦ੍ਵਿਸ਼ੰਤਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; 'ਨਾ ਵਯਸ਼' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਗਿਆਰਾਂ ਸੁਪਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਜਪੇ, ਤਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਆ ਨੋ ਭਦ੍ਰਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; 'ਤ੍ਵੰ ਸੀਮਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇੰਧਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੌਤਸ ਮੰਤ੍ਰ 'ਇਮਮ' ਜਪੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ 'ਆਪਨਹ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਦ' ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣਾਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। 'ਜਾਤਵੇਦਸਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮੰਗਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੁਸ਼ਟ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; 'ਪ੍ਰਮੰਦਿਨੇਤੀ ਸੂਯੰਤਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਇੰਦ੍ਰਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੱਤ 'ਸ਼ਵਦੇਵ' ਸੁਕਤ ਅਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਇਮਾਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; 'ਮਾਨਸਤੋਕਾ' ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਡੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਇੰਧਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। 'ਊਰਧਵਵਾਹੁਰ' ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ 'ਮਾਨਸਤੋਕਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਬੰਨ੍ਹਣ ਸਮੇਂ ਜਪ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਯ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਉਹ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨ ਕੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨਚਾਹਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ 'ਅਥ ਸੁਪਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਪੇ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਰੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰੰਥ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ, ਭੋਗ, ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਉਪਕਾਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।