ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਮਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਝਿਲਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਪਰ ਜੇ ਮਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਖਰਾਬ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਖਰਾਬ ਮੰਨ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਦੋਹਣੀ ਕੀਮਤ ਜੁਰਮਾਨੇ ਵਜੋਂ ਦੇਣ ਦਾ ਪਾਬੰਦ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਪਾਰੀ ਤੋਂ ਮਾਲ ਖਰੀਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲ ਦੀ ਘਟ-ਵਾਧ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਵਪਾਰੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਾਇਦਾ-ਨੁਕਸਾਨ ਪੂੰਜੀ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਜਾਂ ਜੋ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨ ਦਾ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਘੋਸ਼ਿਤ ਨਫੇ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਮਨਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਚਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੇ ਮਾਪ ਦਿੰਦਾ, ਟੈਕਸ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਵਾਰਸਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ; ਜੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਰੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ (ਫੁੱਟ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਬਦਨੁਮਾਈ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ) ਰਾਹੀਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ੱਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨਾਂ ਛੁਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਜਾਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੇਲੋੜੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੱਕ 'ਚ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਫਾਈ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਦੋਸ਼ੀ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਵਾਪਿਸ ਕਰੇ ਤੇ ਚੋਰ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਵੇ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਤਲ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਮੁਖੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਿਸ ਥਾਂ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ। ਪੰਜ ਜਾਂ ਦੱਸ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਵਿਅਕਤੀ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਹਰਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜੁਰਮ ਹੋਣ ’ਤੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ, ਰਿਹਾਇਸ਼, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਵੀ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੋਰ ਜਾਂ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਵਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਾਤਲ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਖੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਔਰਤ ਜ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਅਧਿਆਪਕਾ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ, ਜਾਂ ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਹੋਠ ਕੱਟਦੀ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਖੇਤ, ਘਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ, ਖਲਿਹਾਣ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਘਰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦੇ ਗੱਠੇ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਾਤ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਜਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਦਰਮਿਆਨਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜਾਤ ਵਿਰੁੱਧ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਔਰਤ ਦੇ ਕੰਨ ਵੱਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਰਪੱਟੀ, ਝੋਲੀ, ਨਾਭੀ ਅਤੇ ਵਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਲਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮਿਲਣ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੌ ਮੁਦਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਮਰਦ ਨੂੰ ਦੋਹਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਮਨਾਂ ਕਰਨ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ’ਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਦੰਡ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸੌ ਮੁਦਰਾ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਦਰਮਿਆਨਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ। ਬੰਧਕਣੀ, ਨੌਕਰਾਣੀ ਜਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਪਣੇ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਧਕਣੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਦੱਸ ਪਣੇ; ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀ, ਚੁੱਟੜ ਜਾਂ ਤਿਆਗੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਘਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਲਿਖਦਾ, ਨਕਲੀ ਸੋਨਾ ਵੇਚਦਾ ਜਾਂ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖੀ ਵਸਤੂ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਦੰਡ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਨਕਲੀ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਦੰਡ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਉੱਤੇ ਦੱਸੇ ਜੁਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗ ਵੱਢਣ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹਿੰਸਕ ਜੁਰਮ ਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਦੁੱਗਣਾ; ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਦਾ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵੇਚੇ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਲੰਘਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਦੰਡਨੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਕੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਰਮਿਆਨੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਦੰਡ। ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨੇ, ਜਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸੌ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫੇਰ ਆ ਕੇ ਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਾਹਕ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਖੁਦ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਰਕਮ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਜ਼ਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਣਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਤੇ ਅਥਰਵ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਕ੍ਰਮ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੇ ਸਿਖਾਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਠ ਕਰਨ ਤੇ ਜਾਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਦ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਿਗ ਵੇਦ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਆਂ, ਨੈਤਿਕਤਾ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਮਝਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਸੁਚੱਜਾ, ਇਨਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਬਣੀ ਰਹੇ।