ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬੜੀ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ—ਡਾਕਟਰ, ਵਪਾਰੀ, ਕਾਰੀਗਰ, ਕਿਸਾਨ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕ—ਸਭ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇੱਕ ਡਾਕਟਰ ਜੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਛੱਡਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਅਣਅਧਿਕ੍ਰਿਤ ਮਾਮਲੇ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੰਡ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ 'ਚ ਇਕ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲੈ ਜਾਂ ਵਧਾ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈ-ਬਾਈ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਵਾਧਾ-ਘਟਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਵਾਈਆਂ, ਤੇਲ, ਨਮਕ, ਇਤਰ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ 'ਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਅ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਵਪਾਰ 'ਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਲਾਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਦੰਡ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਭਾਅ 'ਤੇ ਹੀ ਵਸਤਾਂ ਵੇਚਣੀਆਂ ਜਾਂ ਖਰੀਦਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਲੈਣਾ ਅਣਧਰਮਿਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਸਤ 'ਤੇ ਸੋ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ, ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤ 'ਤੇ ਸੋ ਵਿੱਚੋਂ ਦਸ ਲਾਭ ਲੈ ਸਕਦਾ, ਜਦ ਤੁਰੰਤ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਕਰੇ। ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਲਾਗਤ ਭਾਅ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਖਰੀਦਦਾਰ-ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਜਾਇਜ਼ ਲਾਭ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੁਗਤਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਸਤ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਦ ਸਮੇਤ ਜਾਂ, ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੂਜੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਰੀ ਤੋਂ ਹੋਈ ਹਾਨੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ। ਜੇ ਵਸਤ ਵੇਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੇ ਹਾਲੇ ਕਬਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵਸਤ ਮੁੜ ਵੇਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਹਾਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵਸਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਜੁੰਮੇਵਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਵਸਤ ਖਾਸ ਮੰਗ 'ਤੇ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਵੇਚੀ ਵਸਤ ਨਕਸਦਾਰ ਨਿਕਲੇ ਜਾਂ ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਮੁੱਲ ਦਾ ਦੰਡ ਦੇਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਸਤ ਖਰੀਦ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ-ਘਟ-ਵਾਧਾ ਨਾ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ-ਛੇਵਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਵਪਾਰੀ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ ਆਪਣੀ ਪੂੰਜੀ ਜਾਂ ਸਹਿਮਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਸਤ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ, ਤਾਂ ਜੁੰਮੇਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤ ਨਾਲ ਗੁਆ, ਤਾਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ। ਘੋਸ਼ਿਤ ਲਾਭ 'ਚੋਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇੱਕ-ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਟੈਕਸ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜ-ਯੋਗ ਜਾਂ ਰਾਜ-ਨਿਸ਼ੇਧਤ ਵਸਤ ਵੇਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਮਾਪ-ਤੋਲ 'ਚ ਝੂਠ ਬੋਲਣ, ਟੈਕਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਮੁੱਲ ਦਾ ਦੰਡ ਭੁਗਤੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹਾਜ਼ਰ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ। ਕੋਠੀ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੰਡਤਾਂ, ਕਿਸਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਫਾਵੜੀ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਜਾਂ ਆਦਤਾਂ, ਗੰਦੀਆਂ ਕਪੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੋਰ ਵੀ, ਜੇ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨਾਂ ਛੁਪਾਏ, ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ, ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦੇ, ਘਰ-ਘਰ ਭਟਕਦੇ, ਮੰਦੇ-ਮੰਦੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਵਧੇਰੇ ਖਰਚ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤ ਵੇਚਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਫੜੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਫੜਿਆ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਪਥ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਕਰੇ; ਜੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਚੋਰੀ ਦੀ ਵਸਤ ਵਾਪਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੰਡ ਭੁਗਤੇ। ਚੋਰ ਵਸਤ ਵਾਪਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਪਾਵੇ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੋਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲਾ ਜਾਵੇ। ਕਤਲ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਪਿੰਡ-ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ; ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗੇ। ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਦਸ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਹਿਰਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ— ਜੋ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕਤਲ ਕਰਦੇ, ਉਹ stakes 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂ impaled; ਜੋ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦੇ, ਜੋੜ ਤੋੜਦੇ, ਜਾਂ ਪੰਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ— ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਖਾਣ-ਪਾਣ, ਅਗਨ, ਪਾਣੀ, ਪੂਜਾ-ਸਾਮਗਰੀ ਦੀ ਲਾਗਤ ਵੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ। ਚੋਰ ਜਾਂ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੇ ਦੋਸ਼ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੰਡ ਮਿਲਦਾ; ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਰਭ-ਪਾਤ ਜਾਂ ਅਬਾਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੰਡ। ਚਾਹੇ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਵਿਸ਼-ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਨਾਰ ਵਿਸ਼ ਜਾਂ ਅਗਨ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜਾਂ ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਹੋਠ ਕੱਟੇ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੋ ਖੇਤ, ਘਰ, ਜੰਗਲ, ਪਿੰਡ, ਖਲਿਹਾਨ ਜਾਂ ਅਨਾਜ-ਘਰ ਸਾੜਦੇ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਰੇਸ਼ੀ ਦੀ ਗੰਢ ਨਾਲ ਅੱਗ 'ਚ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਜੇ ਉਹੀ ਜਾਤ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਜਾਤ-ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜਾਤ-ਕ੍ਰਮ ਉਲਟ ਸੰਬੰਧ 'ਚ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੇ ਕੰਨ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ-ਪੱਟੀ, ਛਾਤੀ-ਕਵਰ, ਨਾਭੀ, ਅਤੇ ਵਾਲ ਕੁਚਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਗਲਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਗੱਲ ਕਰਣ ਜਾਂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਔਰਤ ਇੱਕ-ਸੌ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ; ਪੁਰਖ ਦੋਹਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਮਨਾਹੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਫੜੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ; ਪਸ਼ੂ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਇੱਕ-ਸੌ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ। ਬੰਦੀ, ਨੌਕਰ, ਜਾਂ ਆਸਾਨ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ 'ਤੇ ਪੁਰਖ ਪਚਾਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਬਰ ਨਾਲ ਬੰਦੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ 'ਤੇ ਦਸ ਪਣਾਂ; ਚਿੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਅਜਾਤ, ਜਾਂ ਤਿਆਗੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ 'ਤੇ, ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਘਟਾ-ਵਧਾ ਲਿਖੇ, ਨਕਲੀ ਸੋਨਾ ਵੇਚੇ, ਜਾਂ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖੀ ਵਸਤ ਵੇਚੇ— ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਵੈਧ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭੁਗਤੇ; ਨਕਲੀ ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤ ਵੇਚਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਬਣੇ ਰਹੇ।