ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਾ ਸੀ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੌਣ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ “ਮੈਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ” ਅਤੇ ਫਿਰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢੇ, ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਦੇਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ ਉਹ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪਚਾਸ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦੰਡ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਸਥਾਨਕ ਮੁਖੀਆਂ, ਕਾਰਗਰਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਚਾਸ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਏ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦੰਡਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਲਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸਲ-ਰੋਧੀ ਬਣਾਏ, ਸਾਂਝੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦਾਸੀ ਦੀ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੰਡ ਭੁਗਤੇਗਾ। ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ-ਵਿਦਿਆਰਥੀ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਹਿਨਾਵਾ ਪਹਿਨ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਵਿਕਰੀ, ਖਰੀਦ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ। ਜੋ ਭਾਰ, ਮਾਪ ਜਾਂ ਸਿੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੰਡ ਮਿਲਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਕਲੀ, ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਦੱਸਦਾ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵੈਦ ਗਲਤ ਇਲਾਜ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਨੂੰ ਬਾਂਧਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਬੰਨੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੰਡ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰ ਜਾਂ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈਂਤੀ-ਦੋ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ-ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵਧ ਜਾਂ ਘਟ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਵਾਈ, ਤੇਲ, ਲੂਣ, ਇਤਰ, ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇ ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਂ ਹُنਰਮੰਦ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਮਤਾਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਰੋਕਣ ਜਾਂ ਵਧਾਉਣ-ਘਟਾਉਣ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਲਾਭ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਪਣਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਕੀਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਓਹੀ ਵਿਕਰੀ ਤੇ ਖਰੀਦ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕੀਮਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਜੋ ਵਪਾਰੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਲਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਸੋ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤੂ ਉੱਤੇ ਦਸ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਵਸਤੂ ਤੁਰੰਤ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਵਸਤੂ ਦੀ ਲਾਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀਮਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਤੇ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਲਾਭ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੁਗਤਾਨ ਲੈ ਕੇ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੱਲ ਸਮੇਤ ਵਧੀਕ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੂਜੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੂਰੀ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਨੁਕਸਾਨ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ। ਜੇ ਵਸਤੂ ਵੇਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੇ ਹਜੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਵੇਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਕੀਆ ਅਥਾਰਟੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਅਣਹੋਣੀ ਕਾਰਨ ਵਸਤੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਿਕਰੇਤਾ ਦਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਸਤੂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਰਡਰ 'ਤੇ ਨਾਂ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਕਰੀ ਕੀਤੀ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਨਿਕਲੇ ਜਾਂ ਓਹੋ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਕਰੇਤਾ ਨੂੰ ਦੋਹਰੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁੱਲ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਮੰਨੋ; ਪਰ ਜੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਛੇਵਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਵਪਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ ਲਾਭ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲਾਭ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪੂੰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਂ ਜੋ ਤੈਅ ਹੋਇਆ, ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਵਸਤੂ ਬਿਨਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪੂਰੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਅਣਹੋਣੀ ਕਾਰਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ-ਦਸਵਾਂ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ। ਘੋਸ਼ਿਤ ਲਾਭ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ ਵੀ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਵਸਤੂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਝੂਠੇ ਮਾਪ ਦਿੰਦੇ, ਕਰ ਲਗਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ, ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਵਾਰਸਾਂ ਜਾਂ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ; ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਲੋਭ ਛੱਡ ਕੇ ਠੱਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ, ਫਾਵੜੀ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਹੋਰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਜਾਂ ਨਾਮ ਛੁਪਾਇਆ, ਜੂਆਰੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੱਕ ਹੇਠਾਂ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ, ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕਰਦੇ, ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮਦੇ, ਬੇਮਕਸਦ ਫਿਰਦੇ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਵੇਚਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੱਕ 'ਤੇ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹਨੂੰ ਕਸਮ ਚੁਕਣੀ ਪੈਂਦੀ; ਦੋਸ਼ੀ ਸਾਬਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਚੋਰੀ ਦੀ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੰਡ ਮਿਲਦਾ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ; ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਤੇ ਕਤਲ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਉਸਦਾ; ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ। ਪੰਜ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਦੱਸ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਾ ਚੋਰ, ਹਿਰਣ ਚੋਰ—all ਇਹ ਦੰਡਯੋਗ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਤਲ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੂਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂ ਜੋੜ ਤੋੜੇ, ਜਾਂ ਚਿਮਟਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਵਧੀਕ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਨਾਲ ਹੀ, ਰੋਟੀ, ਰਹਿਣ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਯਜਮਾਨਾ ਦੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਵੀ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੰਡ ਚੋਰ ਜਾਂ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ, ਜੇ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਾਉਣ ਜਾਂ ਅਬੋਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਦੰਡ ਲੱਗਦਾ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਵਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜਾਂ ਜਹਿਰੀਲੀ ਜਾਂ ਕਤਲਕਾਰੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਮ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨੈਤਿਕਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਨਿਆਂ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।