ਇੱਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਆਂਕ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਲਈ ਕਈ ਸਪਸ਼ਟ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਪਰ ਖੂਨ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਤੀ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਜੇ ਖੂਨ ਨਿਕਲ ਆਵੇ, ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੋਹਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਨੱਕ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਜਖਮ ਖੋਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਆਘਾਤ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚਲਣ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ, ਜਾਂ ਅੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਜਾਂ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਰਾਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਘਾਤ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੋਹਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਝਗੜੇ ਦੌਰਾਨ ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਲੈ ਲਈ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵੀ ਦੋਹਰਾ ਲਗਦਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਖਮ ਦੇ ਖਰਚੇ ਵੀ ਭਰਣੇ ਪੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਟੈਕਸ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਸੂਲ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਬਿਨਾ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੋਟ, ਤੋੜ-ਫੋੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ 'ਤੇ ਪਚੀ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਪਣਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਦੋ-ਦੋ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ 'ਤੇ, ਜਖਮ ਜਾਂ ਕੱਟਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਰਕੀਟ ਕੀਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਜਨਾਨਾਂ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਜਨਾਨੀ ਕੱਟੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ ਅਸਲ ਕੀਮਤ ਲਗਦੀ; ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦੋਹਰਾ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਆਘਾਤ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਚੌਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਲਤ ਕਹਿ ਦੇਵੇ, ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਸਤੂ ਰੋਕ ਲਏ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਚਾਸ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਥਾਨਕ ਮੁਖੀਆਂ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਪਚਾਸ ਪਣਾਂ ਦੇ ਜੁਰਮਾਨੇ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਚਾਸ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਲਦ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਰਥ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਸਾਂਝੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਦਾਸੀ ਦੀ ਗਰਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਹ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਗੇ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ-ਵਿਦਿਆਰਥੀ—ਜੇਕਰ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਪਣਾਂ ਦੇ ਜੁਰਮਾਨੇ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨਣ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਧਾਰ ਲਈ ਹੋਈ ਪੋਸ਼ਾਕ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਵਿਕਰੀ, ਖਰੀਦ, ਜਮ੍ਹਾ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਦਸ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੋਲ, ਮਾਪ ਜਾਂ ਸਿੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰੇ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਕਲੀ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਕਹੇ, ਜਾਂ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤ ਜਾਂਚ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਆਘਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੱਧਰ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਡਾਕਟਰ ਜੇਕਰ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਲ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕਦਮਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੋਲ ਜਾਂ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਘਟਾ ਲਏ, ਤਾਂ ਬਾਈ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਵਾਧਾ-ਘਟਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸਤੂ—ਦਵਾਈ, ਤੇਲ, ਨਮਕ, ਸੁਗੰਧ, ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਚਣ 'ਤੇ ਸੋਲਾਂ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇਕਰ ਕਾਰੀਗਰ ਜਾਂ ਵਪਾਰੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਮਤਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਰੋਕਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਲਾਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੋ ਕੀਮਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਉਹੀ ਵਿਕਰੀ-ਖਰੀਦ ਦੀ ਦਰ ਹੁੰਦੀ; ਵਪਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਾਭ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ। ਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤੂਆਂ 'ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਸੌ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਸਤੂਆਂ 'ਤੇ ਦਸ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਤੁਰੰਤ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਸਤੂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਿੱਚ ਉਪਜਣ ਵਾਲਾ ਖਰਚਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਖਰੀਦ-ਵੇਚ ਵਿੱਚ ਦੋਨੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਲਾਭ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਭੁਗਤਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਸਤੂ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਸੁਧੀ ਸਮੇਤ ਜਾਂ, ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੂਜੇ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਵਿਕਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਜੇ ਪਿਛਲਾ ਖਰੀਦਦਾਰ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਵਿਕਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਕੁਲ ਜਾਂ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਵਸਤੂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਜਦ ਤਕ ਵਸਤੂ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਵਿਕਰੀ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸ ਹੈ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਕਰੇਤਾ ਨੂੰ ਵਸਤੂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦਾ ਦੋਹਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਘਟ-ਵਾਧ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਖਰੀਦ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜਦ ਵਪਾਰੀ ਮਿਲ ਕੇ ਲਾਭ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਲਾਭ-ਨੁਕਸਾਨ ਪੂੰਜੀ ਜਾਂ ਸਹਿਮਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਜਮ੍ਹਾ ਕੀਤੀ ਵਸਤੂ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਬਿਨਾ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ, ਤਾਂ ਜਵਾਬਦੇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ; ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲਗਦਾ। ਘੋਸ਼ਿਤ ਲਾਭ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਜਾ ਵੀਕਸ ਟੈਕਸ ਵਜੋਂ ਵੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ; ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਜਾਂ ਰੋਕੀ ਵਸਤੂ ਵਿਕਰੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੈਂਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਲਤ ਮਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਟੈਕਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ, ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹਾਜ਼ਰ ਵਾਰਿਸ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਲੈਂਦੇ; ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਭ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਠੱਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਨਾ ਛੱਡ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੰਡਿਤਾਂ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਅਤੇ ਕਾਮਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਚੋਰ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾਰਾਂ, ਖੁਰਪੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ 'ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ, ਇਨਸਾਫ ਅਤੇ ਸੁਚਿਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।