ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜਾਣਣਾ ਅਤੇ ਮੰਨਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਵਸਤੂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਇਹ ਗੁੰਮ ਹੋਣਾ ਨਾ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਸਤੂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ। ਜੇ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸਫਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਗੁਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਯਾਤਰਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ। ਪਰ ਜੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਅੱਧ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ—even ਜੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਖੁਦ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਜੂਏ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਨਿਗਰਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਸੌ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲਦੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖਾਧੜੀ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਜੂਏਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੇਇਮਾਨੀ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਹਿੱਸੇ ਲਏ ਜਾਂਦੇ। ਜੋ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਾ, ਧੀਰਜੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜੂਏ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਓਥੇ ਹੀ ਨਿਗਰਾਨ ਕੋਲ ਪੈਸਾ ਦੇਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਪਾਰ ਜਾਂ ਜੂਏ ਦੇ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਗਵਾਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੇ ਪਾਸੇ, ਝੂਠੇ ਸੌਂਹ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨਿਕਾਲ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾ ਦੇਵੇ। ਜੂਆ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜੂਏ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਗਨਿ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅੰਗ ਜਾਂ ਸੱਚ-ਝੂਠ ਨਾਲ, ਮੰਦ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਧ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਵਲ ਜਾਣ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਪਚੀਸ ਮੁਦਰਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਵੇ। ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੋਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚੌਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਜੇ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਗੁਣਾ ਜਾਂ ਤਿਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਗਰਦਨ, ਅੱਖ ਜਾਂ ران ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੰਨਾ ਮੌਖਿਕ ਨਿੰਦਿਆ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਜੇ ਜਾਤ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਲਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਤੇ ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਦਰਜਾ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿੱਲਡਾਂ ਲਈ ਮੱਧਮ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਦੇਹਾਤੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਗਵਾਹ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਖ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ; ਜੇ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਪੈਰ ਦੀ ਐੜੀ ਜਾਂ ਥੂਕ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਤਾਂ ਦੋਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ ਵਾਲੀਆਂ ਲਈ ਦੋਗੁਣਾ, ਨੀਵੀਂ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਪਰ ਜੇ ਭੁੱਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਕਾਰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ। ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਦਸ ਜਾਂ ਵੀਹ ਪਣਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਜਖਮਾਂ ਲਈ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਾਲ, ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਦਸ ਪਣਾਂ, ਪਰ ਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਦਰਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸੌ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਦਰਦ ਦੇਣ (ਬਿਨਾਂ ਖੂਨ ਨਿਕਲੇ) ਲਈ ਬੱਤੀ-ਦੋ ਪਣਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਖੂਨ ਨਿਕਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਗੁਣਾ। ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਨੱਕ ਤੋੜਨ ਜਾਂ ਕੱਟਣ ਲਈ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਗੰਭੀਰ ਜਖਮ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ। ਕਿਸੇ ਦੀ ਚਾਲ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਅੱਗ ਰੋਕਣ, ਜਾਂ ਅੱਖ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜਾਂ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹ ਜਾਂ ران ਤੋੜਣ ਲਈ ਵੀ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੋਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਦੌਰਾਨ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਲਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ ਅਤੇ ਦੋਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵੀ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਰਦ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਇਲਾਜ ਦਾ ਖਰਚਾ ਭਰੇ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਅਧਿਕਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਕਰ ਵਸੂਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਬਿਨਾਂ ਸੱਦੇ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ, ਤੋੜਨ, ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਕੰਧ ਢਾਹਣ ਲਈ ਪਚੀਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਅਤੇ ਜੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਜਾਂ ਜਾਨਲੇਵਾ ਪਦਾਰਥ ਸੁੱਟੇ, ਤਾਂ ਸੋਲਾਂ ਪਣਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੋ-ਦੋ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਜੁਰਮਾਨੇ ਲੱਗਣ। ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇਣ, ਖੂਨ ਨਿਕਲਣ ਜਾਂ ਅੰਗ ਜਾਂ ਟਾਹਣੀ ਕੱਟਣ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਰਕੀਟ ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ ਅਸਲ ਕੀਮਤ; ਵੱਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਇਹ ਦੋਗੁਣਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਦੋਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇ ਕਿ "ਮੈਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਚੌਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢੇ, ਭਰਾ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ ਉਹ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਮੁੱਖੀਆਂ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਪੰਜਾਹ ਪਣਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਪੰਜਾਹ ਪਣਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ-ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਏ, ਜਾਂ ਅਣੁਚਿਤ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸਬੰਦੀ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਸਾਂਝੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਅਧਿਆਪਕ-ਵਿਦਿਆਰਥੀ—ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਵਜ੍ਹਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਤੇ ਸੌ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਾਉਣ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਜੇ ਉਧਾਰੀ ਕੱਪੜਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਖਰੀਦ-ਫ਼ਰੋਖ਼ਤ, ਜਮ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਜ਼ਨ, ਮਾਪ ਜਾਂ ਸਿੱਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨੂੰ ਨਕਲੀ, ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਨੂੰ ਅਸਲ ਦੱਸੇ, ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਕੇ ਜਾਂਚੇ, ਤਾਂ ਹਮਲੇ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ, ਇਨਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲੇ।