ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸਨ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟੇ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ। ਜਿਹੜਾ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਂਝੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਪੈਂਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕਰਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਭਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭਾ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ; ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਦਵਾਨ, ਸੁਚੱਜੇ, ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਵਪਾਰੀ ਸੰਘਾਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ, ਵੱਖਰੇ ਮਤਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ। ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲਈ ਮਹਿਲ ਪਾਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਕਰੇ; ਜੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਰਕਮ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਉਪਕਰਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਨਫ਼ੇ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ; ਜੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ; ਜੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵਾਧੂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਸਮਝੌਤਾ ਨਾ ਨਿਭਾਉਣ, ਤਾਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਵਾਈ ਦੌਰਾਨ ਸਮਾਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਭਰੇ; ਜੇ ਰਵਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਵੇ। ਸਫ਼ਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ; ਜੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ; ਅਤੇ ਜੇ ਅੱਧੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਮਿਲਦੀ—even ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਨਿਗਰਾਨ ਪੰਜ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਲੈਂਦਾ; ਜੇ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਦਸ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਲੈਂਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਦੱਸੇ, ਤੇ ਸੱਚਾ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਚ ਬੋਲੇ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਜੂਏ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਿਗਰਾਨ ਕੋਲ ਪੈਸਾ ਦੇਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਲੌਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ, ਉਹੀ ਗਵਾਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਧੋਖੇ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡੇ, ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਜੂਆ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਤੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜੂਏ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਜਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸੌਂ ਅੱਠ ਪੁਆਇਆਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪੱਚੀਸ ਸਿਕਕੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਏ। ਛੋਟੀ ਜਾਤੀ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਉੱਚੀ ਲਈ ਦੋ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ—ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਜਾਤ ਅਤੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਲਈ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਪਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਗਰਦਨ, ਅੱਖ ਜਾਂ ران ਨਸ਼ਟ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਲੀ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਪਰ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਨੱਕ ਜਾਂ ਕੰਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਮੱਧਮ ਦਰਜੇ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਛੋਟੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਸੰਘ ਲਈ ਮੱਧਮ; ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਦੇਹਾਤੀ ਲਈ ਘੱਟ। ਜਿੱਥੇ ਗਵਾਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਰੀਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਫੈਸਲਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾਂਚ ਹੋਵੇ। ਰਾਖ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਦਸ ਪੁਆਇਆਂ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਗੰਦ, ਐੜੀ ਜਾਂ ਥੂਕ ਛੂਹਣ 'ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ; ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਦੋ ਗੁਣਾ, ਨੀਵੀਂ ਲਈ ਅੱਧਾ; ਪਰ ਜੇ ਭੁੱਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਜੇ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਲਾ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ। ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਕਰਨ 'ਤੇ ਦਸ ਜਾਂ ਵੀਹ ਪੁਆਇਆਂ; ਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਵਾਲ, ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ 'ਤੇ ਦਸ ਪੁਆਇਆਂ; ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣ, ਪੈਰ ਰੌਂਦਣ ਜਾਂ ਦਰਦ ਦੇਣ 'ਤੇ ਸੋ ਪੁਆਇਆਂ। ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਦਰਦ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਜੇ ਖੂਨ ਨਾ ਨਿਕਲੇ, ਤਿੰਤੀਸ ਪੁਆਇਆਂ; ਜੇ ਖੂਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਨੱਕ ਤੋੜਨ ਜਾਂ ਕੱਟਣ 'ਤੇ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਜ਼ਖ਼ਮ ਖੋਲ੍ਹਣ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ। ਰਸਤਾ, ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਰੋਕਣ, ਅੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜਾਂ ਗਰਦਨ, ਬਾਂਹ ਜਾਂ ਰਾਨ ਤੋੜਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਜਾਇਦਾਦ ਲੈਣ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ। ਜੋ ਦਰਦ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇਲਾਜ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਭਰੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਬਿਨਾ ਹੱਕ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਟੈਕਸ ਵਸੂਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਸ ਪੁਆਇਆਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰੇ; ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਪੜੋਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਬਿਨਾ ਸੱਦੇ ਕਰੇ। ਮਾਰਕੁਟਾਈ, ਤੋੜ-ਫੋੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਢਾਹਣ 'ਤੇ ਪੱਚੀਸ ਪੁਆਇਆਂ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਜਾਂ ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਚੀਜ਼ ਸੁੱਟੇ, ਤਾਂ ਸੋਲਾਂ ਪੁਆਇਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੱਧਦੇ ਹੋਏ ਦੋ ਪੁਆਇਆਂ ਤੱਕ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਦਰਦ ਦੇਣ, ਖੂਨ ਕੱਢਣ ਜਾਂ ਅੰਗ ਜਾਂ ਟਹਿਣੀ ਕੱਟਣ 'ਤੇ, ਛੋਟੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਝਟਕਾ ਜਾਂ ਮਾਰਕੀਟ ਮੁੱਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ ਜਾਂ ਅਸਲ ਮੁੱਲ; ਵੱਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਵਾਤਾਵਰਨ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।