ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਅਡਿੱਗ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਵਸਤੂ ਦਾਨ ਜਾਂ ਸੌਂਪਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੌਂਪਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਵੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਕਿੱਥੇ ਦਸ ਦਿਨ, ਕਿੱਥੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਬੀਜ, ਪਸ਼ੂ, ਰਤਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸੋ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪਲਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਂਦੀ ਵਿੱਚ ਸੌ, ਟਿਨ ਅਤੇ ਸੀਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਠ, ਤਾਮਬੇ ਵਿੱਚ ਪੰਦਰਾਂ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਨਾ ਹੀ। ਉਨ ਅਤੇ ਕਪਾਹ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸੋ ਵਿੱਚ ਦਸ ਪਲਾ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਮੱਧਮ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁਤੰਤਰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪਲਾ। ਚਮੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਨੁਕਸਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਜਾਂ ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਵਾਧਾ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਪੂਰਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਜਬਰ-ਜਨਾਹ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਿਆ ਜਾਂ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਾਲਕ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਲਾਮ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀਵਨ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੱਕ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ; ਜਾਤੀ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਨਹੀਂ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ। ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਪੜ੍ਹਾਈ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਰਹੇ, ਉਥੋਂ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੇ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਿਠਾਏ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਮਝੌਤੇ ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹੜਪ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਲਟ ਕਰੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਭਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਵੇ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁੱਧ, ਲੋਭ-ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਮਲਿਆਂ ’ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸੀਆਂ ਸਭਾ-ਚਿੰਤਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਗਿਲਡਾਂ, ਵਪਾਰੀ, ਨਾਸਤਿਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਰੀਤੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਕੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਰਾਬਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸੰਦ-ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਵਪਾਰ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਤੋਂ ਲਾਭ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਜੇ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਯਤ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਦੇਣਾ ਪਵੇ; ਜੇ ਵਧੇਰੇ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਧੀਕ ਮਿਲੇ। ਜਿੰਨਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਨਾ ਲਈ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਮਿਲੇ; ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਮਝੌਤਾ ਨਾ ਨਿਭਾਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਣੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਣੈ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਵਸਤੂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਭਰਪਾਈ ਕਰੇ; ਜੇ ਰਵਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਵੇ। ਜਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡਣ ਤੇ ਚੌਥਾ, ਅੱਧ ਵਿਚ ਛੱਡਣ ਤੇ ਅੱਧੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਦੇਣੀ ਪਵੇ, ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ। ਜੂਏ ਵਿੱਚ, ਨਿਗਰਾਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਮਾਈ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਫੀਸਦੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਫੀਸਦੀ। ਜੋ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹੱਕ ਦੇਵੇ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੱਚਾ, ਧੀਰਜੀ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਬੋਲਣ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਜੂਆ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਿਗਰਾਨ ਕੋਲ ਹੀ ਦੇਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਵਪਾਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ, ਉਹੀ ਗਵਾਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਝੂਠੇ ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ। ਜੂਆ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਧੋਖਾ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜੂਏ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਗ-ਦੋਸ਼ੀ ਜਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ, ਭਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ’ਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅੱਧ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਜਾਂ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ,” ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਪਚੀਸ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਏ। ਹੇਠਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਅੱਧਾ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਈ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਜਾਤੀ ਅਤੇ ਪਦ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ; ਜਾਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਹੋਣ ਤੇ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਬਾਂਹ, ਗਰਦਨ, ਅੱਖ ਜਾਂ ਰਾਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਦਜਬਾਨੀ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਹੈ; ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ ਆਦਿ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਅੱਧਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜਾਤੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਉਪਰ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਛੋਟੇ ਕਸੂਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬਦਜਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਜਾਂ ਗਿਲਡਾਂ ਨੂੰ ਮੱਧਮ; ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਦੇਹਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ। ਜੇ ਗਵਾਹ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਣੈ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਝੂਠੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸੁਚੇਤ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਖ, ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਦਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥ, ਏੜੀ ਜਾਂ ਥੂਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਪਰਾਈ ਔਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਔਰਤ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ, ਨੀਵੀਂ ਲਈ ਅੱਧਾ; ਪਰ ਜੇ ਭੁੱਲ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਵੱਡਾ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਫਕ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਨੀਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਧਾ। ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਪਾਉਣ ਤੇ ਦਸ ਜਾਂ ਵੀਹ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਆਪਸੀ ਨੁਕਸਾਨ ਉੱਤੇ ਮੱਧਮ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਵਾਲ, ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਹੱਥ ਖਿੱਚਣ ਤੇ ਦਸ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ; ਖਿੱਚਣ, ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨਣ ਜਾਂ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਤੇ ਸੌ ਪਣਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਣ, ਇਨਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।