ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਵਿਧੀਆਂ ਬੜੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਗਈਆਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਘਨ-ਰਹਿਤ ਖੁਰਾਕ ਪਚਾ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲਿਆਵੇ। ਇਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੋਢੇ ਪੀ ਲਵੇ। ਚੌਦਵੀ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾਈ ਅਪਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸੱਚ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਗਾਂ, ਬੀਜ, ਸੋਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੈਰ, ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਸੌਖੇ ਸਪਥ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹੱਦਬੰਦੀ ਉੱਤੇ ਵਿਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਗੱਛੀ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਦ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਟੀ, ਕੋਲਾ, ਛਿਲਕੇ, ਰੁੱਖ, ਬੰਧ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੀਲੇ, ਖੱਡ, ਪੱਥਰਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹੱਦ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ। ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਲੋਕ ਹੱਦਬੰਦੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ। ਜੇ ਝੂਠ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੱਧਮ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਹੱਦ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਹੱਦਬੰਦੀ ਕਰੇ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਬਾਗਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਥਾਵਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ। ਜੇ ਹੱਦ ਦੀ ਵੰਡ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਚੋਰੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਛੋਟੀ, ਵੱਡੀ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਕੋਈ ਬੰਧ, ਜੋ ਘੱਟ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਵਧੀਕ ਲਾਭ ਦੇਵੇ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਕੂਆ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ 'ਚ ਬੰਧ ਬਣਾਏ ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਨਾ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਾਭ ਉਸਦਾ; ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੇਤ ਪੂਰਾ ਨਾਂ ਉਗਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਦੇਵੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਖੇਤ ਉਗਵਾਏ। ਜੇ ਭੈਂਸ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ; ਗਾਂ ਲਈ ਅੱਧੀ; ਭੇਡ ਜਾਂ ਬਕਰੀ ਲਈ, ਗਾਂ ਦੀ ਅੱਧ। ਜੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੋਹਰੀ ਸਜ਼ਾ; ਜੇ ਵੱਖਰੇ ਥਾਂ 'ਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਭੈਂਸ ਲਈ ਗਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ। ਜਿੰਨੀ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਉਤਨਾ ਫਲ ਖੇਤ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਗੱਛੀ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੰਡਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਦੰਡ ਪਾਵੇ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਉਣ 'ਚ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਜਾਣ-ਬੁਝ ਕੇ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਚੋਰੀ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਜਣੀ ਗਾਂ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਆਏ ਜਾਨਵਰ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਗੱਛੀ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਗੱਛੀ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੇ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰੇ; ਜੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਾਰਨ ਜਾਨਵਰ ਗੁੰਮ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਗੱਛੀ ਚਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਤੇਰਾਂ ਤੇ ਅੱਧ ਪਣਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ। ਜੇ ਜਾਨਵਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਰਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੋਜਾਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਫੁੱਲ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਪਿੰਡ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ; ਢਾਣੀ ਲਈ ਦੋ ਧਨੁਸ਼; ਸ਼ਹਿਰ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ। ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ, ਜੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੇਚੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜੇ ਖਰੀਦਦਾਰ ਦੱਸੇ ਨਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਸ਼ੀ; ਜੇ ਘੱਟ ਕੀਮਤ, ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹੱਦ ਬਿਨਾ ਵੇਚੀ, ਤਾਂ ਚੋਰ। ਜੇ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਮਿਲੇ, ਚੋਰ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਖੁਦ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਕਰੇ। ਵਸਤੂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਸਤੂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨਾ, ਖਰੀਦਦਾਰ ਨੂੰ ਕੀਮਤ ਮਿਲਦੀ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਨੁਕਸਾਨ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਰਾਜਾ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਏ, ਭਾਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਸਾਬਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਚੋਰੀ ਜਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਮਿਲੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਛਿਆਨਵੇ ਪਣਾਂ ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ। ਜੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਸਤੂ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਮਾਲਕ ਇਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਲੈ ਲਵੇ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਲਈ ਚਾਰ ਪਣਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪੰਜ, ਭੈਂਸ, ਊਠ, ਗਾਂ ਲਈ ਦੋ, ਭੇਡ ਤੇ ਬਕਰੀ ਲਈ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ। ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਾਇਦਾਦ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੇ ਵਾਰਸ ਹੋਣ, ਪੂਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਦੇਣੀ, ਨਾ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਚਲ ਜਾਇਦਾਦ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੀ; ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਣੀ, ਤੇ ਜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈਣੀ। ਬੀਜ, ਜਾਨਵਰ, ਰਤਨ, ਔਰਤ, ਮਰਦ ਲਈ ਦਸ, ਇੱਕ, ਪੰਜ, ਸੱਤ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ—ਇਹ ਉਡੀਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਲਈ, ਸੌ 'ਚ ਦੋ ਪਲਾ ਨੁਕਸਾਨ; ਚਾਂਦੀ ਲਈ, ਸੌ; ਟਿਨ ਤੇ ਸੀਸਾ ਲਈ, ਅੱਠ; ਤਾਂਬਾ ਲਈ, ਪੰਦਰਾਂ; ਲੋਹਾ ਲਈ ਵੀ। ਉਨੀ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਲਈ, ਸੌ 'ਚ ਦਸ ਪਲਾ ਵਾਧਾ; ਮੱਧਮ ਲਈ ਪੰਜ; ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਲਈ ਤਿੰਨ। ਚਮੜੇ ਜਾਂ ਵਾਲ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਲਈ, ਤੀਹਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਨੁਕਸਾਨ; ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਲਈ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ, ਨਾ ਵਾਧਾ। ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਵਰਤੋਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਮुआਵਜ਼ਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਚੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂ ਵੇਚਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਛੁਟਦਾ; ਮਾਲਕ ਭਗਤੀ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਕੀਮਤ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਗੁਲਾਮ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੱਕ ਗੁਲਾਮ ਰਹੇ; ਜਾਤ ਦੇ ਉਲਟ ਗੁਲਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਰਹੇ; ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਲਵੇ ਤੇ ਯੋਗ ਦੱਖਣਾ ਦੇਵੇ। ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਵਸਾਏ ਵਾਲਾ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ, ਹੱਦਬੰਦੀਆਂ, ਜਾਇਦਾਦ, ਪਸ਼ੂ, ਵਸਤੂਆਂ, ਗੁਲਾਮੀ, ਵਿਦਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਸੂਝ-ਬੂਝ, ਨਿਆਇਕਤਾ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਨੁਸਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।