ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਲਈ ਕਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਹੋਰ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਗਵਾਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਵੱਡੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ ਇਲਜ਼ਾਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਤਹਿ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸਫਾਈ ਲਈ ਪੰਜ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਹੁੰਦੀ: ਤਰਾਜੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਵਿਸ਼, ਅਤੇ ਪੇਟ। ਦੋਨੋਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰੀਖਿਆ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵਾਧਾ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਦਾਰੀ ਜਾਂ ਅਪਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰੀਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਲਈ, ਨਾ ਤਰਾਜੂ, ਨਾ ਪਲਾਹ, ਨਾ ਵਿਸ਼ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣਾ; ਰਾਜਸੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵੱਲ ਜਾਣ। ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਲਈ, ਤਰਾਜੂ ਆਦਿ ਅਤੇ ਪੇਟ, ਛੋਟੀ ਮਾਤਰਾ ਲਈ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ; ਪਚਾਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਮਾਤਰਾ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪਰੀਖਿਆ ਵੱਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਪਰੀਖਿਆ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸ্নਾਨ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਤਰਾਜੂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ, ਲੰਗੜਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੀ; ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਸਾਤ ਜੌ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ। ਦੋਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਰਾਜੂ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਜ਼ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਲਕੀਰ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਦਿਲ, ਯਮ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤਰਾਜੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ: "ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ, ਸਚ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ੰਕਾ ਦੂਰ ਕਰ।" ਜੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਮਾਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਜਾ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਉਪਰ ਚੁੱਕ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰਾਜੂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅੱਗ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼ੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚਿਪੇ ਹੋਏ ਚਾਵਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥ ਦੇ ਸਾਤ ਪੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ: "ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਗਵਾਹ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਚ ਦੱਸ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਚਾਸ ਪਲ ਵਜ਼ਨ ਵਾਲਾ ਲੋਹਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਸ਼ੀ ਸਤ ਗੋਲ ਘੇਰੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਘੇਰਾ ਸੋਲਾ ਅੰਗੁਠਾ ਚੌੜਾ। ਜੇ ਅੱਗ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਚਾਵਲ ਨਹੀਂ ਸੜਦੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ; ਪਰ ਜੇ ਲੋਹਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰੀਖਿਆ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂਵ ਦੇ ਉਤਲੇ ਤੱਕ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਫੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ; ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਿਸ਼ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿੰਦਾ: "ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਚ ਦੇ ਧਰਮ 'ਚ ਸਥਾਪਿਤ; ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਸਚ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮਰ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਓ ਸ਼ਾਰੰਗਾ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਆਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੋਠਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ; ਚੌਦਵੀਂ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਸੀ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਬਿਪਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਕਸਮਾਂ—ਹਥਿਆਰ, ਗਾਂ, ਬੀਜ, ਸੋਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਚਰਨ, ਯੱਗ ਤੇ ਦਾਨ—ਇਹ ਛੋਟੀ ਸ਼ੰਕਾ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਪਾਲੇ ਵਾਲੇ, ਹੱਦ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਖੇਤ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ, ਹੱਦ ਨਿਰਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੱਦ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਕੋਲਾ, ਛਿਲਕੇ, ਰੁੱਖ, ਬੰਧ, ਚਿਟਟੀਆਂ, ਖੱਡ, ਪੱਥਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਹੱਦ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ। ਜੇ ਝੂਠ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਮੱਧਮ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ; ਜੇ ਹੱਦ ਨਿਰਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ, ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੱਦ ਨਿਰਧਾਰਣ ਕਰਦਾ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਬਾਗਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਥਾਵਾਂ, ਉਪਵਨਾਂ, ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ। ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਹੱਦ-ਵੰਡ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਵਿੱਚ, ਹੱਦ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ, ਵੱਧ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇ ਬੰਧ ਘੱਟ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰੇ ਤੇ ਫਾਇਦਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਕੁਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨੂੰ ਹੀ ਲਾਭ ਮਿਲੇ; ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ। ਜੇ ਕੋਈ ਖੇਤ ਜੋ ਹਲ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਾ ਖੇਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀ ਉਪਜ ਨਾਲ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇਵੇ ਤੇ ਖੇਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਖੇਤੀ ਲਈ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਭੈਂਸ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਸਜ਼ਾ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ; ਗਾਂ ਲਈ ਅੱਧੀ, ਭੇਡ ਜਾਂ ਬਕਰੀ ਲਈ ਗਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਖਾ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੋਹਰੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਅਹਾਤੇ 'ਚ ਰੱਖਿਆ, ਭੈਂਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਜਿੰਨੀ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ, ਉਤਨੀ ਉਪਜ ਖੇਤ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਪਾਲੇ ਵਾਲਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਗਾਂ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਮਿਲੇ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾਂ ਰਾਹ 'ਤੇ ਖੇਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ 'ਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਇਰਾਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਜ਼ਾ ਚੋਰੀ ਵਾਲੀ। ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਜਣੀ ਗਾਂ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਆਈਆਂ ਗਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਲੇ ਵਾਲੇ ਛੁਟਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ। ਗਾਂ-ਪਾਲੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀਆਂ ਗਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਵਾਪਸ ਕਰੇ; ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇਵੇ, ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈ ਕੇ। ਜੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਲੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਲੱਗੇ: ਤੇਰਾਂ ਤੇ ਅੱਧ ਪਨਾ, ਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਨਸਾਫ, ਸਚ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦਾਂ, ਪਰੀਖਿਆਵਾਂ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ-ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਨਿਪਟਾਏ ਜਾਂਦੇ।