ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਚਨ, ਗੁਆਹੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਜ਼ਮਾਨਾ ਐਸਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜ਼ਮਾਨਤ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਮਾਨਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਰ ਗਿਆ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰਕਮ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹਿ ਗਏ ਜਾਂ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹੀ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦੇ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੈਸਾ ਦਿੰਦਾ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅਧਿਕਾਰ ਹੇਠ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੁਗਤਾਨ ਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਨੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਪੈਸਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੂਣਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ—ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਲਈ ਦੂਣਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ; ਕਪੜਿਆਂ ਲਈ ਚੌਗੁਣਾ ਅਤੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਲਈ ਅਠਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਵਸਤੂ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਦੂਣਾ ਭੁਗਤਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਜ਼ਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਹਾਲਾਤ ਕਰਕੇ ਗਿਰਵੀ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਜ਼ਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਫਲ ਦਾ ਲਾਭ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁਆਚੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ, ਜੋ ਛੁਪਾਈ ਜਾਂ ਵਰਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਆਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚਾਹੇ ਲਾਭ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਜਾਂ ਚੋਰ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਨਸ਼ਟ ਜਾਂ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਕਮ ਜਾਂ ਦੌਲਤ 'ਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਜਾਇਦਾਦ ਚੰਗੇ ਵਿਹਾਰ ਜਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵਿਆਜ ਸਮੇਤ, ਗਿਰਵੀ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ; ਪਰ ਸਚਾਈ ਲਈ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੂਣੀ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ। ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਿੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਛੱਡਣੀ ਪੈਂਦੀ; ਨਾਹ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ। ਜੇਕਰ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਮੁੱਲ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਅਸਲੀ ਮੁੱਲ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਹ 'ਤੇ ਵਿਆਜ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜੇਕਰ ਵਸਤੂ ਨਾ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਚ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਗਿਰਵੀ 'ਚ ਰਕਮ ਦੂਣੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਮੁਕਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ; ਦੂਣੀ ਰਕਮ ਦੇਣ 'ਤੇ ਵਸਤੂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ, ਬਿਨਾਂ ਦੱਸੇ, ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਸਤੂ ਜਮ੍ਹਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਢੰਗ 'ਚ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਸਤੂ ਰਾਜਾ, ਭਗਵਾਨ ਜਾਂ ਚੋਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਵਸਤੂ ਲੱਭ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਜੁਰਮਾਨਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵਸਤੂ ਆਪਣੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ ਅਤੇ ਵਿਆਜ ਸਮੇਤ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਜਮ੍ਹਾ ਜਾਂ ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਲਈ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ, ਚਾਹੇ ਮੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਅਗਨੀ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਨਿਆਸੀ, ਦਾਨੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੇ-ਸਾਧੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ 'ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਗਵਾਹ—ਪੰਜ ਜਾਂ ਤਿੰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਅਨੁਸਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਹਰ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਮਰਦਰਾ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚੇ, ਜੂਆਰੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਗਲ, ਦੋਸ਼ੀ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਵਿਰੋਧੀ, ਨਕਲੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖਰਾਬ ਹਨ—ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਤਿਤ, ਅਜਾਤ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਥੀ, ਦੋਸਤ, ਦੁਸ਼ਮਨ, ਚੋਰ, ਗਵਾਹ-ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਚੋਰੀ, ਬਦਸਲੂਕੀ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਗਵਾਹ 'ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਵਾਹੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਸਦਾ ਚੁੱਪ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਚਾਲੀ-ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸਜ਼ਾ ਅਤੇ ਪਾਪ 'ਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕਰਦੇ, ਅੱਗ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ—ਇਹੀ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵੀ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਰਾਏ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇਕਰ ਧਰਮ 'ਚ ਟਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਧਰਮੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਜਿਸ ਪੱਖ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਸਚੀ ਸ਼ਪਥ ਦੇਣ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਪੱਖ ਦੇ ਗਵਾਹ ਘੱਟ ਧਰਮੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੱਖ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਹੋਰ ਗਵਾਹ, ਪਹਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖਰੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਗਵਾਹ ਝੂਠੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ; ਨਕਲੀ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਦੀ। ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ 'ਚ ਦੂਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲੱਗਦਾ; ਜੇਕਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸੱਚ ਛੁਪਾਏ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਅਠਗੁਣਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਜਾਤੀ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇਕਰ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੈਦ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਅਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ। ਲਿਖਤ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਾਤੀ, ਕੁਲ, ਪਰਿਵਾਰ, ਸਾਥੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼ੁਰੂ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਮਾਮਲਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਵੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਗਵਾਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਿਖੇ; "ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ, ਗਵਾਹ ਹਾਂ"—ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਾਜਬ ਕਾਰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਅਣਪੜ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੇ, ਅਤੇ ਗਵਾਹ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਭ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ, ਲਿਖੇ। ਇਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਮੈਂ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਿਖਿਆ; ਆਖਰੀ 'ਤੇ ਲਿਖਾਰੀ ਲਿਖੇ: "ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ।" ਗਵਾਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼, ਹਰ ਮਾਮਲੇ 'ਚ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਸ ਜਬਰ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਲਿਖਤ 'ਚ ਬਣਿਆ ਕਰਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭੁਗਤਾਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਗਿਰਵੀ ਵਸਤੂ ਵਾਪਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਹੋਵੇ, ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਗੁਆਚ, ਮਿਟਿਆ, ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ, ਟੁੱਟਿਆ, ਫਟਿਆ ਜਾਂ ਸੜ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸੰਦੇਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਨੂੰ ਤਰਕ, ਵਿਧੀ, ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸੰਬੰਧ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸਹੀ ਢੰਗ 'ਚ ਸਬੂਤ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਨੇ ਕਰਜ਼ 'ਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਭੁਗਤਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਥੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਰਸੀਦ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਾਜ, ਵਚਨ, ਗਵਾਹੀ, ਅਤੇ ਲਿਖਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।