ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਹੁਤ ਸੁਚੱਜੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਜਾਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਵਸਤੂ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਚਣਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਮੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਕਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਦਾਇਗੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਝਗੜਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਖਰੀਦਦਾਰ ਜਦੋਂ ਵਸਤੂ ਖਰੀਦ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਦਾਰ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਲਤ ਵਿਕਰੀ ਬਾਰੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝੌਤੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਝਗੜੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਹੱਦ, ਬੰਧ, ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਜਾਂ ਕਾਬਲ ਕਾਸ਼ਤ ਤੇ ਬੇਕਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਪਛਾਣ 'ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝਗੜਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਆਹਕ ਸੰਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਝਗੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਵਾਰਸਤੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਝਗੜਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿੰਸਕ ਕਿਰਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਝਗੜੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਜਾਤ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਾਰੇ ਤੌਹੀਨਜਨਕ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਬਾਨੀ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅੱਗ ਆਦਿ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਹਿੰਸਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜੂਆ, ਚੌਪੜ, ਲੱਕੜੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੂਏ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲੀਆਂ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ-ਜੂਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਾਮਲੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਭਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਸੌ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਨਿਆਂਕ ਝਗੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਸੌ ਸੌ ਉਪਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਨਿਰਪੱਖ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ਾਂ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਸੁਣੇ। ਜੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਲਾਲਚ, ਡਰ ਜਾਂ ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਜੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਸਮੂਹਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਝਗੜੇ ਵਿਚ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਗੁਣਾ ਦੰਡ ਮਿਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਮਾਮਲਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਆਂਕ ਮਾਮਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਰੀਕ (ਜਵਾਬਦੇਹ ਵਿਅਕਤੀ) ਦੀ ਗੱਲ ਮੁਕੱਦਮੇਦਾਰ (ਦਾਵੇਦਾਰ) ਦੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਜਵਾਬ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ, ਤਾਰੀਖ, ਨਾਮ, ਜਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲਿਖ ਕੇ, ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਦਾਵੇਦਾਰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਖੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦਾਅਵਾ ਕਿਵੇਂ ਸਾਬਤ ਕਰੇਗਾ; ਜੇ ਉਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਤਹ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਤੀਜਾ ਉਲਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਰ-ਪੱਖੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਝਗੜਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਰਜ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਵਾਬ ਵੀ ਉਸੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਗਲਤੀ ਹੋਏ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਨਾ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਜੇ ਝਗੜਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਯੋਗ ਜਮਾਨਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇ; ਜੇ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਕਮ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਝੂਠੇ ਦਾਅਵੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਰਕਮ ਵਸੂਲ ਹੋਵੇ; ਹਿੰਸਾ, ਚੋਰੀ, ਬਦਸਲੂਕੀ, ਸ਼ਰਾਪ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਦੰਡ ਲਗੂ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ," ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਜਾਂਚ ਹੋਵੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਹੋਂਠ ਚਾਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਾਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਮੂਹ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਮਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਹੈ। ਦਾਅਵੇ ਜਾਂ ਗਵਾਹੀ 'ਚ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੋਲੀ ਖੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨਮੌਜੀ ਹੋ ਕੇ ਸੰਦੇਹਜਨਕ ਮਾਮਲਾ ਸੁਲਝਾ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੰਡਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਕੱਦਮੇਦਾਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਸਾਬਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉੱਤਰੀਕ ਪਾਸੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਝਗੜਾ ਜਥੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਘੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਪੈਸਾ, ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਜੋ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂ ਉਧਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨੁਮਾਇਂਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵਸੂਲ ਕਰੇ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਮਾਮਲਾ ਵੀ ਮੁਕੱਦਮੇ ਵਿਚ ਗੁਆਚ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਕਾਰ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਜਾਂ ਅੰਸ਼ਕ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਵਸੂਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਪਰ ਜੋ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰੀਤ ਤੇ ਤਰਕ ਵਿਚ ਟਕਰਾਅ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਆਂਕ ਮਾਮਲਿਆਂ 'ਚ ਤਰਕ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸਬੂਤ, ਕਬਜ਼ਾ ਅਤੇ ਗਵਾਹੀ—ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਰੀਖਿਆ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇ; ਹਰੇਕ ਝਗੜੇ ਵਿਚ, ਜਵਾਬ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਮਾਨਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਜਾਂ ਖਰੀਦ ਵਿਚ, ਨਵਾਂ ਹੋਣਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ ਲਈ, ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਹੱਕ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵੇਖੀ ਜਾਂ ਐਲਾਨੀ ਹੋਵੇ। ਦਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਵਰਤੀ ਜਾਇਦਾਦ, ਪਰ ਜੋ ਗਿਰਵੀ, ਹੱਦ, ਅਮਾਨਤ ਜਾਂ ਅਚਲ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਮਾਨਤ, ਗਿਰਵੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰੇ। ਜੋ ਦੰਡਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੈਈ ਉਤਨੀ ਰਕਮ ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਦੇਵੇ; ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਾਧੂ ਲਾਭ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਸਬੂਤ ਹੋਣ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਕਬਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਸਬੂਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੱਕ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਖੋਟੇ ਸਬੂਤ 'ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਬੂਤ ਖੁਦ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਨਾ ਪੋਤਾ ਨੂੰ ਵਧੇਰਾ ਹੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਚਲਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਨਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।