ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਗੁੱਝੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਚਾਰ ਸਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ ਤੇ ਉਂਗਲ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਣਗੋਲੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਕੋਇਲ ਜਾਂ ਉੱਲੂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਜਿਹੜੇ ਰਤਨ ਪਹਿਨਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਹਨ: ਹੀਰਾ, ਪੰਨਾ, ਮਾਣਕ, ਨੀਲਮ ਅਤੇ ਮੋਤੀ। ਇੰਦਰਨੀਲ, ਮਹਾਨ ਨੀਲਮ, ਵਿਲੱਖਣ ਲਹੂ-ਰੰਗੀ ਕੈਟਸ ਆਈ, ਪੀਲਾ ਪੁਖਰਾਜ, ਚੰਦਨ ਰਤਨ, ਸੂਰਜ ਰਤਨ, ਸਫੈਦ ਸੁੱਚਾ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਅਤੇ ਪੁਲਕ ਰਤਨ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਰਕੇਟਨਾ, ਪੁਸ਼ਪਰਾਗ ਅਤੇ ਜੋਤੀਰਸਾ ਵੀ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਰਾਜਸੀ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਾਜਸੀ ਧਾਤੂ ਵੀ ਉਚੇਰੇ ਹਨ। ਸੌਗੰਧਿਕਾ, ਗੰਜਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਧਾਤੂ, ਗੋਮੇਦਾ, ਰੁਧਿਰਾਕਸ਼, ਅਤੇ ਭੱਲਾਤਕ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਮਿੱਟੀ, ਪੰਨਾ, ਤੁਹਾ, ਤਿਲ, ਪੀਲੂ, ਮੂੰਗਾ, ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਹੀਰਾ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਸਾਪਾਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਹੀਰਾ-ਰਤਨ, ਟਿੱਟਿਭਾ, ਪਿੰਡ, ਭ੍ਰਾਮਰ ਅਤੇ ਉਤਪਲ ਵੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਰਤਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਅਤੇ ਜਯਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਮਕ, ਸੁਚਿਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਤਨ ਗੰਦਲੇ, ਚਮਕ ਰਹਿਤ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕਣਕੜੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਨਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਹਨ, ਜੋ ਵਜ੍ਰ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਜ੍ਰ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਟੁੱਟੇ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੋਵੇ, ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਚਟਕਦਾਰ, ਹਲਕਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਵਜ੍ਰ ਚੰਦ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟਾ, ਮ੍ਰਿਦੁ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕ ਛਿੱਟਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਨੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਦਮਰਾਗ ਰਤਨ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੜੇ ਰੰਗੀਨ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਾਤਵੰਗਾ ਰਤਨ ਇਥੇ ਕੁਰਵਿੰਦ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੋਤੀ ਸੁਗੰਧਤ ਸਥਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਲੀਯਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੋਤੀ ਸ਼ੰਖ ਤੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ, ਮਟਕਾ, ਸੂਰ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਮੋਤੀ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹਨ; ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਮੋਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਦਾ ਮੋਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਵਾਸਤੁ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚਾਰ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ, ਪੀਲਾ ਅਤੇ ਕਾਲਾ। ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ, ਜਿੱਥੇ ਘਿਉ, ਲਹੂ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਸੁਆਦ ਮਿੱਠਾ, ਕਸੈਲਾ ਅਤੇ ਖੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਰਤੀਬਵਾਰ ਚੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਨਲ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਦੂਰਵਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਦੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌਂਸਠ ਵਰਗ ਬਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਿਵਸਵਤ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮਿਤ੍ਰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮਹੀਧਰ ਅਤੇ ਆਪਵਤ, ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ ਵਹਵੀਗਾ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਜਯੇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਆਧੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕੋਣਾਗਾ ਅਤੇ ਵਾਹੀ ਹਨ। ਮਹੇਂਦਰ, ਰਵੀ, ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਘਰਕਸ਼ਤਾ, ਆਰਯਮਨ, ਧ੍ਰਿਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ, ਅਸੁਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾ ਉੱਥੇ ਹਨ; ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਭੱਲਾਟਾ, ਸੋਮਾ, ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਧਨਦਾ ਹਨ। ਨਾਗ ਅਤੇ ਕਰਗ੍ਰਹਾ ਵੀ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਠ ਯਾਦ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬੈਠੇ ਦੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ 'ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਜਨਿਆ ਪਹਿਲਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕਰਗ੍ਰਹਾ; ਮਹੇਂਦਰ, ਰਵੀ, ਸਤਿਆ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਗਗਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਰੋਗ ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਵਿੱਤਦਾ ਹਨ; ਘਰਕਸ਼ਤਾ, ਯਸ਼, ਭ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਪੈਤ੍ਰਿਕਾ ਵੀ ਹਨ। ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਦੌਵਾਰਿਕਾ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਅਸੁਰ, ਜਲ, ਯਕਸ਼ਮਾ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਸੁੱਕਾ ਹਨ; ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਾਜਕਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭੱਲਾਟਾ, ਸ਼ਸ਼ਿਨ, ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰਾ ਹਨ; ਨਾਗ ਅਤੇ ਹੁਤਾਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਘਰਕਸ਼ਤਾ, ਪੁਸ਼ਪ; ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ; ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਭੱਲਾਟਾ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤਕਾ ਹੈ। ਇੱਟਾਂ ਅਤੇ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨੰਦਾ, ਨੰਦਯਾ ਅਤੇ ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਵਿੱਚ, ਵਸੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਫਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ; ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਆਂਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਸ਼ੁਭਤਾ ਵਿੱਚ ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੱਤ ਮਿਲੇ; ਸਾਰੇ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਸੁੰਦਰ ਨੰਦਨ, ਨੰਦਾ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਨੰਦ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ, ਚੌਕੋਣੀ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਵਿੱਚ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ; ਉੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲਿਆ, ਕਾਸ਼ਯਪੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ; ਆਂਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਅਟੁੱਟ, ਪੂਰਾ ਘਰ ਹੋਵੇ। ਇੱਟ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਨੀਵ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਧਨ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਣ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਾਈ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸ਼ੁਭ ਪਲਕਸ਼ ਰੁੱਖ ਹੈ; ਘਰ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਬੋਲੀ ਹੈ; ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਉਡੁੰਬਰਾ, ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਉੱਤਮ ਅਸ਼ਵੱਥ ਰੁੱਖ ਹੈ। ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ। ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਸੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਪੌਦੇ ਲਾਏ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਚਾਰ, ਰਤਨਾਂ, ਵਾਸਤੁ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਵਿਧੀਆਂ ਬੜੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈਆਂ।