ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮਤਾ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਚਿਹਰਾ ਗੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮੜੀ, ਵਾਲ, ਦੰਦ—all ਸੁਚੱਜੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ, ਨਜ਼ਰ, ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸੁਚੱਜੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਅਤੇ ਰਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਬਾਂਸ ਵਰਗੀਆਂ ਬਣਾਵਟਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਦ, ਕੰਨ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਅਤੇ ਗੁਦਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਛੇਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜੀਭ, ਹੋਠ, ਤਾਲੂ, ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਨਖ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਮੂੰਹ—ਇਹ ਦੱਸ ਅੰਗ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਅਤੇ ਪੈਰ ਸੁਹਣੇ ਹਨ; ਗਲਾ, ਕੰਨ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਪਿੱਠ—ਇਹ ਦੱਸ ਅੰਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਟ ਵਰਖ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਵਰਗੀ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਪੈਰ, ਟਖਨੇ, ਕੁਲ੍ਹੇ, ਪਾਸਲੇ, ਕਮਰ, ਵੱਡੇ ਅੰਗ, ਛਾਤੀ, ਕੰਨ, ਹੋਠ, ਰਾਨਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਹੱਥ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ—ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਜੋੜੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਚੌਦਾਂ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੁੱਖਾ, ਵਿਖੰਡਿਤ, ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੰਦ ਗੰਧ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਚਾਲ ਗਰਵਾਲੀ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕੋ ਰੋਮ ਵਾਲ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ: ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਚਾਲ ਹਾਥੀ ਵਰਗੀ ਗਰਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਮਰ ਭਾਰੀ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਗਰਵਾਲੇ ਕਬੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਅੰਗ ਪਤਲੇ, ਬਾਰੀਕ ਰੋਮ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਮਾਨ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਛਾਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਟਖਨੇ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਭੀ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਨਾਰੀ ਪੇਟ ਉਭਰਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਤੀ ਢਿੱਲੀ ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਰੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਕਰਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਨਾਂਵ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਰੜੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲੇ; ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਗਲ ਜਾਂ ਹੋਠ ਮਘੂਕਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਫੂਲੇ ਹੋਏ ਨਾ ਹੋਣ, ਨਾ ਹੀ ਸਿਰ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਤੇ ਅਤਿ ਵੱਧ ਵਾਲ ਹੋਣ। ਭੁਆਂਵੇ ਮਿਲੀਆਂ ਜਾਂ ਟੇਢੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਰਗਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਭਾਗ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਪਰ ਰੂਪ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗੁਣ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਉੱਤਮ ਚਾਮਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ ਹੰਸ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਤੋਤੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਬਗਲੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਛਤਰੀ ਚਉਕੋਣੀ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਗੋਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲਾਠੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਅੱਠ ਤੱਕ ਗੰਢ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਉੱਤਮ ਆਸਨ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਜਾਹ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲਈ ਲੋਹਾ, ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਲੱਕੜ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਸਤਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੀਰ ਦੀ ਤੰਦ ਬਾਂਸ, ਰਗੜ ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉੱਤਮ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਕਮਾਨ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਲੰਬੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਿਆਰ ਹੈ, ਘੱਟ ਲੰਬਾਈ ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਵੇਂ ਦਰਜੇ ਲਈ ਹੈ। ਹੱਥਾ ਵਿਚਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਵਸਤੂ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਕਮਾਨ ਦਾ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ ਸਿਰਾ ਛੋਟਾ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ; ਜੇਕਰ ਕਮਾਨ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਾ ਨਾਰੀ ਦੀ ਭੁਆਂਵ ਵਰਗਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਕਮਾਨ ਉਚਿਤ ਹੋਣੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਟੇਢੀ, ਟੁੱਟੀ ਜਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੀ ਕਮਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਬਾ, ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਮਾਨਾਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਤਮ ਕਮਾਨ ਭੈਂਸ, ਸ਼ਾਰਭ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਬਾਂਸ, ਸਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਅੰਗਕੂ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਪਲੇ ਬਾਂਸ ਤੋਂ, ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ ਹੋਈ, ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਲਵਾਰ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੀਰ, ਚਾਹੇ ਲੋਹੇ, ਬਾਂਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਿੱਧਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਰਗੜ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰ ਲਗਾਏ ਅਤੇ ਤੇਲ ਲਗਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਨਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਨੰਦਕਾ ਤਲਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਹਿਸਤਾ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ; ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੱਢੀ, ਤਲਵਾਰ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਇੰਝ ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਨੰਦਕਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਅੰਗ, ਜੋ ਨੰਦਕਾ ਨਾਲ ਵਿੱਢੇ ਗਏ, ਲੋਹਾ ਬਣ ਗਏ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਰੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਬਣੇ; ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯਗ ਕਰਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਛੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੋ ਹਥੌੜੇ ਤੇ ਅੰਵਿਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਣ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਰਸ਼ਿਕ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਪਾਰਕ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਵੰਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅੰਗ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੇ ਅੱਧ ਉਂਗਲ ਚੌੜੀ ਤਲਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਮੱਧਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਸਿਰਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਗੋਲ ਰੂਪ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਰਵਡਾ ਪੱਤੇ ਦੇ ਰੂਪ, ਘੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸਰੀਰ, ਨਾਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।