ਇਹ ਕਥਾ ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਸੁਭਾਵ, ਲਛਣ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚੰਨਣ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਦੰਦ ਦੋ ਹਨ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਕੰਨ ਹਨ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਗੁਣ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤਤਾ, ਦਇਆ, ਧੀਰਜ, ਮੰਗਲਮਈ ਆਚਰਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਨਮਰਤਾ, ਆਸਾਨੀ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਵਰਗੇ ਗੁਣ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੱਤ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲਟਕਦੇ ਅੰਗ ਹਨ—ਅੰਡਕੋਸ਼ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ। ਖੇਤਰ, ਜਨਮ, ਵਰਗ, ਤੇ ਚਮਕ, ਯਸ਼ ਤੇ ਭਾਗ—ਇਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੁਣ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ) ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਹੱਥ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਝੰਡਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲਾਂ, ਦਿਲ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਮਰ ਚਾਰ-ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਛਿਆਨਵੇਂ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਚਾਰ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਾਰ ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਹਨ; ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਪਿਲਾਂ, ਭੰਵਾਂ, ਦਾੜੀ ਤੇ ਵਾਲ—all ਕਾਲੇ ਹਨ। ਨੱਕ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ, ਛੋਟਾ ਲਿੰਗ ਤੇ ਗਰਦਨ, ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਪਿੰਡਲੀਆਂ—ਇਹ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨ। ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਨਖ, ਵਾਲ, ਦੰਦ ਤੇ ਚਮੜੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਜਬੜੇ, ਅੱਖਾਂ, ਮੱਥਾ ਤੇ ਨੱਕ ਲੰਬੇ ਹਨ, ਤੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਛਾਤੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ ਉਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਚਿਹਰਾ ਗੋਲ ਹੈ; ਚਮੜੀ, ਵਾਲ, ਦੰਦ—all ਮ੍ਰਿਦੁ ਹਨ; ਵਾਲ, ਨਜ਼ਰ, ਨਖ ਤੇ ਬੋਲ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਨ। ਘੁੱਟਣ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਬਾਂਸ ਵਰਗੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਹਨ; ਅੱਖਾਂ, ਨੱਕ ਦੇ ਰੰਧਰ, ਕੰਨ, ਲਿੰਗ ਤੇ ਗੁਦਾ—all ਖੁਲ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਜੀਭ, ਹੋਠ, ਤਲੂ, ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥ, ਪੈਰ, ਨਖ, ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਮੂੰਹ—ਇਹ ਦਸ ਸਰੀਰਕ ਅੰਗ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਸੁਹਣੇ ਹਨ, ਗਰਦਨ, ਕੰਨ, ਦਿਲ, ਸਿਰ, ਮੱਥਾ, ਪੇਟ ਤੇ ਪਿੱਠ—ਇਹ ਦਸ ਅੰਗ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬਰਗਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਆਕਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ, ਟਖਨੇ, ਕਮਰ, ਪਾਸਲੇ, ਗੋਡੇ, ਅੰਡਕੋਸ਼, ਛਾਤੀ, ਕੰਨ, ਹੋਠ, ਜੰਘਾਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਹੱਥ, ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ—ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਜੋੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੌਦਾਂ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਰਦਰਾ, ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਮਾਸ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਚਾਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗਰਵ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੋਰ ਤੋਂ ਵਾਲ ਉਗਦੇ ਹਨ; ਡਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਮੁੜ। ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇੱਕ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਇਸਤਰੀ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗਰਵ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੰਮਾਨੀ ਕਬੂਤਰ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਅੰਗ ਪਤਲੇ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਰੋਆ ਬਰੀਕ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਹੈ; ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਛਾਤੀਆਂ ਨੇੜੇ ਨੇੜੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਲਿੰਗ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਟਖਨੇ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪੇਟ ਉਭਰਾ ਹੋਇਆ, ਛਾਤੀਆਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਜਾਂ ਚਮੜੀ ਖੁਰਦਰੀ ਤੇ ਚਮੜੀ ਚਮੜੀ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਜਾਨਵਰ, ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਲਾਲਚੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਠੋਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲੇ; ਉਹ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਜਾਂ ਹੋਠ ਫੂਲੇ ਹੋਏ ਨਾ ਹੋਣ, ਨਾ ਹੀ ਮਗੂਕਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਨਾ ਸਿਰ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਵਾਲ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੇ ਭੰਵਾਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਵਾਂਗੂ ਹੋਏ ਨਾ ਹੋਣ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਸਮਝੇ, ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇ; ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਿਥੇ ਚੰਗਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਗੁਣ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਾਮਰ (ਮੋਰਛਲ) ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੱਥੇ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਲਈ ਛਤਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਹੰਸ, ਮੋਰ ਜਾਂ ਤੋਤੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਛਤਰੀ ਚੌਰਸ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਗੋਲ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਹੋਵੇ। ਲਾਠੀ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਤੋਂ ਅੱਠ ਤੱਕ ਗੰਢ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਆਸਨ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਪੰਜਾਹ ਉਂਗਲਾਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ ਤਿੰਨ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਲੋਹਾ, ਸੀੰਗ ਤੇ ਲੱਕੜ—ਵਧੀਆ ਹਨ। ਕਮਾਨ ਦੀ ਤੰਦ ਲਈ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਬਾਂਸ, ਨਸ ਤੇ ਚਮੜੀ—ਵਧੀਆ ਹਨ; ਵਧੀਆ ਲੱਕੜ ਦੀ ਕਮਾਨ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਪ ਮਿਆਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘੱਟ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਕਮਾਨ ਮੱਧਮ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੱਥਾ ਕਮਾਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ। ਸੀੰਗ ਵਾਲੀ ਨੋਕ ਛੋਟੀ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੀੰਗ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨੋਕ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਭੰਵ ਵਰਗੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਮਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਕਮਾਨ ਉਚਿਤ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਟੇਢੀ, ਟੁੱਟੀ ਜਾਂ ਛੇਦ ਵਾਲੀ ਕਮਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮਾ ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ ਕਮਾਨ ਲਈ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਧੀਆ ਕਮਾਨ ਭੈਂਸ, ਸ਼ਾਰਭ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸੀੰਗ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਬਾਂਸ, ਸਾਲ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਅੰਗਕੂ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਾਨ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਉੱਗੇ ਬਾਂਸ ਤੋਂ, ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਰ, ਚਾਹੇ ਲੋਹੇ, ਬਾਂਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਿੱਧਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ, ਨਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗੇ ਹੋਣ; ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ’ਤੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਝੰਡਿਆਂ, ਅਸਤਰਾਂ ਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਲਛਣਾਂ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਇਸਤਰੀ, ਤੇ ਧਰਮਕ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।