ਅਗ੍ਨਿਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਮਝ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਬਹੁਤ ਸੁਝਾਅ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਥਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਜਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਦਵੀ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਬੇਲੋੜ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵੈਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੌਲਤ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਇੱਕ ਵਿਕਾਰ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਨਾਲ ਬੁੱਧੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਦੌਲਤ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਸਾਂਝ—all ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲਤ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਦੇਰੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਭੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਲਸ਼ਕਰ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨ-ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਅਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਕੈਂਪ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਫੌਜ, ਵਪਾਰੀ, ਦੋਸਤ, ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖੜੇ ਹੋਣ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗੇੜ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਫੀਆ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰਹੱਦਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਅੰਦਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਜ਼ਾ, ਉਪੇਖਾ, ਛਲ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ—ਇਹ ਸੱਤ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤੇ ਜਾਂ। ਮਿਲਾਪ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੇ ਉਪਕਾਰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਉਣ, ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੱਸਣ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ। ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ", ਅਤੇ ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ, ਨੀਵੀਂ ਜਾਂ ਮੱਧਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਨਵੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਦਿਖਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਮੋਹ ਅਤੇ ਲਗਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ। ਵੰਡ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ, ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੈਣਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹਨ, ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਜਨਮ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ—ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ ਜਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਂਦਾ, ਵਾਧੂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ, ਵਿਧੀ ਉਲਟ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਉਪੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਛਿਨ ਲੈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ—ਇਹ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਣ। ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਡਰ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਾਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਦੋਸਤ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਕੀੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਦ ਢਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਥਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਭਲੇ ਮਨ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋਸਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਰਾ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਜਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਅਤੇ ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ ਮੁੱਖ ਸਿਪਾਹੀ, ਯੋਧੇ, ਲੋਕ, ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ, ਵੰਡ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਹਨਾਂ ਆਦਮੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸਤਰ ਪਾ ਕੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਤਾਲ, ਉੱਲੂ, ਪੀਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅੱਗ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਨੇਰਾ, ਹਵਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮੋਹ—ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਨਹੀਂ—ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਕੀਚਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਬੇਇਨਸਾਫੀ, ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਪੇਖਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਬੱਦਲਾਂ, ਹਨੇਰੇ, ਮੀਂਹ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਫੌਜ ਦੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਲੋਕ—all ਇਹ ਵੀ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜਖ਼ਮੀ, ਕੱਟੇ, ਟੁੱਟੇ ਜਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਜਾਦੂ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਰਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀ ਨੀਤੀ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਹ ਲੱਛਣ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰਗ ਨੇ ਵੀ ਦੱਸੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਹੁਣ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਲੱਛਣ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਇੱਕ ਵੱਧ, ਦੋ ਚਿੱਟੇ, ਤਿੰਨ ਡੂੰਘੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ। ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲਟਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ। ਮਰਦ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ। ਚਾਰ ਰਾਨਾਂ, ਚਾਰ ਦੰਦ, ਸੱਤ ਤੇਲ, ਨੌਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਸ ਕਮਲ, ਦਸ ਬਣਾਵਟਾਂ, ਅਤੇ ਵਟ ਵਾਂਗ ਘੇਰਾ। ਛੇ ਉੱਪਰ ਉਠੇ, ਅੱਠ ਭਾਗ, ਸੱਤ ਤੇਲ, ਨੌਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਸ ਕਮਲ, ਦਸ ਬਣਾਵਟਾਂ, ਅਤੇ ਵਟ ਵਾਂਗ ਘੇਰਾ। ਚੌਦਾਂ ਜੋੜੇ ਬਰਾਬਰ, ਸੋਲਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਧ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ, ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਸਿੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।